Tibetan
་ཀྱི་ལུས། །དབུས་ན་ཨ་ཡི་མཚན་མ་དང་། །མཛོད་སྤུ་འོད་ཟེར་འདོམ་གང་ཚད། །ཐོར་ཚུགས་རླུང་གིས་འདེགས་པར་སྣང་། །ཞི་སྐུ་ལག་པའི་སོར་མོ་ལས། །འོད་ཀྱི་འཕྲེང་བས་རྣམ་པར་འཁྲིགས། །སྒྲ་མེད་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། །མགོ་བོ་ཐོད་པའི་གཞལ་ཡས་ལས། །ཧེ་རུ་ཀ་རྣམས་མངོན་པར་འབྱུང་། །འདི་དུས་རང་ལུས་ཚད་ལ་ཕེབས། །ཟང་ཐལ་སྐུ་གསུམ་གཅིག་དྲིལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཚད་ལ་ཕེབས་པ་ནི། ཀུན་ཏུ་རྟོགས་པའི་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནུབ་ནས་མི་རྟོག་པའི་སེམས་རང་རིག་པ་གསལ་བས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་། སྒྲིབ་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕ་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་དག་པ་ཚད་མེད་པ་མཐོང་བའི་སྤྱན་ཏེ་སྣང་བའི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། སྟོང་པའི་སེམས་དག་པས་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་མངའ་དབང་འབྱོར་པ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། འདི་དུས་སེམས་ནི་གསལ་བ་དང་། །མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་རྣམས་དང་། །རིང་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི། །ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་ཤེས་འགྱུར། །ཚད་མེད་སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་དང་། །དེ་བཞིན་སྐུ་ཡང་སེམས་ལ་སྣང་། །སྟོང་པའི་སེམས་ལ་དྲི་མ་ཟད། །རང་བཞིན་མི་གཡོ་སྟོང་གསལ་བརྙེས། །མ་འདྲེས་མཉམ་རྫོགས་དབྱིངས་ལ་ཁྱབ། །སྣང་བའི་གསལ་བས་དུ་མ་བྲལ། །ཆ་ཤས་མེད་པས་སྤྲོས་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ལུས་སེམས་འབྲེལ་བ་ཆོད་པའི་ཚད་ནི་ལུས་རྡོས་པ་དག་པས་རྩ་རླུང་དག །དེ་དག་པས་གློ་བུར་དུ་འདུས་པའི་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཞིག་པས་འབྲེལ་ཆོད་པའོ། །ཕྲ་བའི་རིག་པའི་ཆ་ལ་བག་ལ་ཉལ་བ་ཙམ་གྱི་སེམས་དེ་ཉིད་སྐར་མདའ་འཕྲོ་བ་ལྟར་སྐད་ཅིག་རེ་ཤར་ཡང་དབྱིངས་སུ་ཡལ་བས་ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་ལས་རྒྱུན་ཆད་དེ། འདིར་འཁོར་བ་བསྐྱེད་ཅིང་འཇུག་པའི་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་གྱི་ཚོགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ནས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་བག་ལ་ཉལ་ཙམ་ཡོད་པའི་ཆ་ལས་སྐར་མདའ་རྒྱུག་པའི་ཆ་ཙམ་དུ་བྱུང་སྟེ། སྣང་ཆ་གཉིས་པོ་དེ་འཛིན་པའི་དུས་སོ། །ཡང་ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་དུས་རྣམས་སུ། །ལུས་སེམས་འབྲེལ་བ་ཆོད་པ་ནི། །ཟག་བཅས་ཟད་པའི་ལུས་ལ་ཡང་། །ཕྱིར་འབྱུང་མཚན་ཉིད་གསལ་བའི་སེམས། །སྐར་མདའ་འཕྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་། །ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གསལ་བར་མཐོང་། །དེ་ཉིད་ཐོག་མའི་ དུས་རྣམས་སུ། །རླུང་དང་འཕྲལ་བ་དག་ལས་ཀྱང་། །འབད་ཅིང་དག་པ་རླུང་གི་ལས། །ལུས་ལས་ཕྱི་རོལ
Chinese
的身体。中央有阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）字的标志，两眉之间的毫毛发出光芒，有一寻的长度。头发的结髻似乎被风吹起。寂静身的手指上，光芒的链条交织缠绕。这是无声的心的活动，从头顶的颅骨宫殿中，显现出黑汝嘎。此时自身达到了极限，是空明无碍的三身合一。如是说。第三是心达到极限：普遍觉悟的心、意和意识消失，不分别的心，自性明亮，因此了知他人的心等六种神通，以及被障碍隔断的彼方等眼睛，以及见到无量清净的佛土的眼睛，即显现的心完全清净，以及空性的心清净，从而获得智慧和禅定等无量功德的自在。 彼续云：此时心是明亮的，以及六种神通，遥远和隐蔽的法，刹那间就能知晓。无量佛土，以及佛身也显现在心中。空性的心上，污垢消失，自性不动，证得空明。不混杂，平等圆满，遍布法界。显现的明亮不离多样，无有分，因此无有戏论。如是说。第四是：身心关系断绝的极限是身体粗重的部分清净，从而脉和气清净。由于这些清净，突然聚集的身心二者的集合体破裂，因此关系断绝。微细的觉知部分，仅仅是习气的心的本身，像流星般一刹那闪现，却消失在法界中，因此一切生起的业的延续断绝。在此，产生和进入轮回的身语意三者的集合体，从显现转为极其微细的习气状态，从仅仅存在的习气部分，变成了像流星划过一样的状态。这是执持两个显现部分的时刻。又，从归谬论中说：如是显现的时刻中，身心关系断绝是，在有漏耗尽的身体上，也显现出向外产生的特征的心，也以流星划过的方式，在虚空界中显现。在那最初的时刻，也从风和相遇中，努力清净风的业，从身体之外。
English
of the body. In the center is the mark of the letter A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Roman transliteration: a, literal Chinese meaning: A), and the hair between the eyebrows emits light, measuring one fathom in length. The hair knot appears to be lifted by the wind. From the fingers of the peaceful body, chains of light interweave and entwine. This is the activity of the silent mind, and from the palace of the skull on the head, Herukas manifest. At this time, one's own body reaches its limit, and is the indivisible union of the three kayas. Thus it is said. Third, the mind reaching its limit is: the all-perceiving mind, intellect, and consciousness disappear, and the non-conceptual mind, self-awareness, becomes clear, thus knowing the minds of others, and the six superknowledges, and the eyes that are separated by obscurations, such as the other side, and the eyes that see the immeasurable pure Buddhafields, that is, the mind of appearance is completely purified, and the mind of emptiness is purified, thereby attaining mastery over immeasurable wisdom and samadhi. That same tantra says: At this time, the mind is clear, and the six superknowledges, and distant and hidden dharmas, are known in an instant. Immeasurable Buddhafields, and likewise the Buddha's body, appear in the mind. On the empty mind, defilements cease, the self-nature is unmoving, and emptiness and clarity are attained. Unmixed, equally complete, pervading the dharmadhatu. The clarity of appearance is not separate from multiplicity, without parts, therefore without elaboration. Thus it is said. Fourth: The limit of the severance of the connection between body and mind is the purification of the gross body, thereby purifying the channels and winds. Because of this purification, the collection of body and mind that suddenly gathered disintegrates, thus severing the connection. The subtle aspect of awareness, the mind that is merely latent, appears for an instant like a shooting star, but vanishes into the dharmadhatu, thus severing the continuity of all arising karma. Here, the collection of body, speech, and mind that generates and enters samsara, transforms from manifestation into an extremely subtle latent state, from the merely existing latent part, it becomes like a shooting star streaking across. This is the moment of holding onto the two aspects of appearance. Also, from the Consequence School it says: In such moments of appearance, the severance of the connection between body and mind is, on the body with exhausted outflows, also the mind with the characteristic of arising outwards appears, also in the manner of a shooting star streaking across, it is seen clearly in the realm of space. In those initial moments, also from the wind and encounters, striving to purify the activity of the wind, from outside the body.
Tibetan
་འཕགས་ལས་བྱུང་། །མཐོང་བྱེད་གསུམ་གྱི་ཆ་ལས་ཀྱང་། །ལུས་ནི་འོད་གསལ་དག་པ་ལ། །རླུང་ནི་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་བཞིན། །གཅིག་ཏུ་མི་གནས་རང་གསལ་གཞི། །སྣང་ཆ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འབྱུང་། །འདིས་ནི་ལུས་སེམས་འབྲེལ་བཅད་ནས། །ཁམས་གསུམ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་ལ་ཕྲ་བའི་རླུང་མེ་སྟག་ཏུ་འཕྲོ་བ་ལྟ་བུ་དེས་སེམས་ཕྲ་བ་དེའི་རྟ་བྱས་ནས་འཁོར་བའི་སྣང་ཆ་མཐོང་བ་མ་འགགས་པའི་རྟེན་བྱེད་ལ། རིག་པ་དངོས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གདངས་ཡོད་པའི་ཆས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐོང་ཆ་མ་འགགས་པས་སྣང་བ་གཉིས་འཛིན་པ་སྟེ། རྒྱང་ཞགས་ཀྱི་གཉིས་ཀྱི་ཆ་འཛིན་དང་གཅིག་པར་སྣང་ངོ་། །དེའང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ཡོད་པའི་ཆ་ལས་ཤར་བ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་འབྲས་བུ་རང་དེངས་ཀྱི་ཚད་ལ་འབྲས་བུ་དངོས་དང་ཆ་འདྲ་བས་འབྲས་བུ་ཞེས་བརྗོད་དེ། སྟོན་སོར་ལོ་ཐོག་རྒྱས་པ་དེ། ནས་དངོས་སུ་ད་དུང་མ་གྲུབ་ཀྱང་ནས་སུ་ལེགས་པར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་ལུས་འོད་དུ་གྲོལ་དུས་སྣང་བ་ཞིང་ཁམས་སུ་རྒྱས་པས་སྐུ་གསུམ་རང་སྣང་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱའོ། །རིག་པ་ནི་གཞི་གནས་ཀྱི་རིག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་ལམ་སྲོལ་དུ་ཚུད་པས་སྐུར་སྣང་བའོ། །ལམ་ཟད་དུ་ཉེ་བ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཚད་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་ པའོ། །ཕེབས་པ་ནི་དེ་ལས་འདས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་སྣང་བའོ། །དེ་དག་ནི་ཟླ་བ་ཉ་གང་བའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་སྟེ་ཡར་གྱི་འཕེལ་ཟད་པས་རང་ངོ་ལ་བཅོས་སུ་མེད་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ནི་དེ་ལས་ཟླ་བ་མར་འགྲིབ་པ་ལྟར་སྐུ་ཡལ་ནས་ཐིག་ལེ་ལ་ཐུག་པ་ལ་སོགས་དང་པོའི་ས་ལ་ངེས་པར་སྣང་བ་སྟེ། འདི་ལ་ཟད་པའི་རང་བཞིན་སྤྱིར་བསྟན་པ། འཐད་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགོད་པ། ཐོབ་པས་མཇུག་བསྡུ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཟླ་བ་མར་བྲི་ནས་གནམ་སྟོང་ལ་ཅི་ཡང་མེད་དུས་ཟླ་བའི་སྣང་བ་བྲི་བར་སྣང་ཡང་དང་པོ་ལས་ཆེར་སོང་བ་དང་ཆུང་ཏུ་སོང་བ་མེད་པ་ལྟར་རིག་པའི་སྣང་བ་ཡར་འཕེལ་དུས་ཆེར་མ་སོང་། མར་ཟད་དུས་ཆུང་དུ་མ་སོང་སྟེ་གདངས་དབྱིངས་སུ་རང་ཐིམ་ལ་སོང་བ་ནི་ཤེལ་འོད་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཆ་ཙམ་སྟེ། གང་བ་མེད་ཅིང་བྲི་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་ཕྱིར་སྣང་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པས་སྣང་བ་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ལ་ཐིམ་ནས་ཆོས་ཉིད་གང་དུའང་བསམ་བརྗོད་མེད་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྣང་བ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཟད་ཅེས་བྱ། སྟོང་ཞེས་བྱ། མེད་ཅེས་བྱ། ཐ་སྙད་ལས་འདས་པའི་ཚིག་གོ། །ཚུལ་འདི
Chinese
从胜者所生。从能见三者的部分来说，身体是光明清净的，气如火星飞溅。不常住于一处，自明之基，以二相的方式显现。这能断绝身心关联，并非三界之逆转。如是说。又，对于觉性，如微细之气如火星般飞溅，以此作为微细心识的坐骑，作为轮回显现不灭之所依。觉性本身具有本智之自性，涅槃之见不灭，故而执持二相。如同远射之绳索执持两端。这也是从具有任运成就之门的部分显现的。第五，果位自解脱的程度，与真实果位相似，故称为果。如秋收时节庄稼丰收，即使尚未完全成熟为谷物，也已妥善安置为谷物。同样，当身体解脱为光时，显现扩展至净土，故称为见三身自显之果。觉性是基位觉性显现，进入道之轨迹，故显现为身。从接近道尽之处，坛城圆满。程度是身的坛城圆满。到达是指无有超越，而显现各种形象。这些如同满月之相，因增长耗减而无法改变自性。法性穷尽之显现，如月亮由盈转亏，身体消逝而融入明点等，在最初之地 निश्चित 显现。对此，有穷尽之自性总说、安立差别之理、以获得而总结三者。第一，月亮由盈转亏，天空空无一物之时，月亮之显现看似减少，但如同最初未曾增大，也未曾减小一般，觉性之显现增长时未曾增大，耗减时未曾减小，而是融入自性之中，如同将玻璃光芒收摄于内，无有盈亏。这也因为外在显现融入法界，显现有法融入法性，而法性在任何方面都不可思议、不可言说，故称为法性穷尽。相对于无有显现而言，称为穷尽。称为空。称为无。是超越言语的词语。此理
English
It arises from the Victorious One. Even from the aspect of the three that see, the body is clear and radiant. The prana is like sparks flying. It does not abide in one place, the basis of self-illumination. It appears in the manner of two appearances. This severs the connection between body and mind, and is not a reversal of the three realms. Thus it is said. Furthermore, for rigpa, the subtle prana like sparks flying acts as the mount for the subtle mind, and serves as the support for the unceasing appearance of samsara. Rigpa itself has the inherent radiance of wisdom, and the vision of nirvana does not cease, therefore it holds the two appearances. It appears like holding both ends of a long lasso. This also arises from the aspect of having the gate of spontaneous accomplishment. Fifth, the level of self-liberation of the result is called the result because it is similar to the actual result. Like when crops flourish in autumn, even though they have not yet fully matured into grain, they are properly placed as grain. Similarly, when the body dissolves into light, the appearance expands into the pure lands, so it is called the fruit of seeing the self-appearance of the three kayas. Rigpa is the manifestation of the ground rigpa, entering the path, so it appears as the kaya. From nearing the exhaustion of the path, the mandalas are perfected. The level is the perfection of the mandala of the kaya. Arriving is appearing in various forms without transcending it. These are like the appearance of the full moon, and because of the increase and decrease, the self-nature cannot be altered. The appearance of the exhaustion of dharmata is like the moon waning from fullness, the body dissolving and reaching the bindu, and so forth, appearing definitely in the first ground. Regarding this, there are three: the general explanation of the nature of exhaustion, the specific establishment of reasons, and the conclusion with attainment. First, when the moon wanes and there is nothing in the empty sky, the appearance of the moon seems to diminish, but just as it did not increase greatly from the beginning, nor did it decrease, so the appearance of rigpa did not increase greatly when it increased, nor did it decrease when it decreased, but went to dissolve into its own essence, like gathering the light of crystal within, without fullness or decrease. This is because the external appearance dissolves into the dharmadhatu, the appearance, which is a phenomenon, dissolves into dharmata, and dharmata is inconceivable and inexpressible in any way, so it is called the exhaustion of dharmata. Relative to the absence of appearance, it is called exhaustion. It is called emptiness. It is called non-existence. It is a word that transcends terms. This principle