Tibetan
ང་ཡངས་པ་ཡིན། །རིག་པའི་དྭངས་ལས་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པར་འགྱུ་འཕྲོར་ཤར་ཡང་། ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་བཟང་ངན་མེད་ པས་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ཟང་ཐལ་བའི་རིག་པ་ངོས་བཟུང་ནས་གཞག་དུས། ཤར་བ་དང་གྲོལ་བ་དུས་མཚུངས་ཏེ་འགྱུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་སྐྱེས་པའི་མཚང་ངོ་ཤེས་པས་གང་དགར་འཆར་དུ་འཇུག་པ་གནད་དུ་ཆེ་སྟེ། ཤར་ས་ལ་ངོས་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོས་མ་བསམས་མ་བསླད་པས་སྤང་གཉེན་མེད་པར་གྲོལ་ཟིན་པ་ཉིད། ཁྱུང་ཆེན་ལས། གནས་པས་འགགས་ལ་འགྱུས་པས་རང་སར་དག །མེད་མཐོང་མ་སྤངས་ངོ་ལ་སངས་མེད་པ། །ས་མེད་འདི་ཉིད་གནས་ཏེ་གང་འགའི་ཡུལ། །འཇུག་སྟེ་གང་གི་ཕ་རོལ་སོང་བ་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། རྟོག་དཔྱོད་འདས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་བསམ་མི་བྱེད། །མ་བཅོས་ཇི་བཞིན་པ་ལ་འཆོས་མི་བྱེད། །བྱ་བ་གང་བཏང་ཅི་སྣང་ཆོས་ཉིད་ལ། །མ་བསམས་རང་བཞིན་བཞག་པས་གྲོལ་བར་སྟོན། །ཞེས་སོ། །འདིར་འགྱུ་བ་འཆར་བ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བ་དང་། གོང་དུ་རྟོག་པ་མེད་པར་བཤད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མཚར་ཆེ། ཁྱད་པར་དེ་ཙམ་བརྗོད་ནས་ད་རུང་མི་ཤེས། སྐལ་མེད་རྨོངས་ཆེན་འབར་བ། ཕག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཅིར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་གསལ་བར་བཤད་ན། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་ལས་འགྱུ་འཕྲོ་ཤར་དུས་འཕྲོ་ཆ་དེ་རྟོག་པ་རླུང་གི་རྟ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ལ་རྗེས་མི་མཐུད་ངོ་ལ་མི་ལྟ་བར་ཅོག་བཞག་ནས། རིག་པ་རྗེན་པ་ཟང་ཐལ་དེ་ངོས་འཛིན་པས་ཟང་ངེ་རྗེན་ནེ་སང་ངེ་བར་མེད་གསལ་དྭངས་ཆེན་པོར་སྐྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་གྱི་གཞག་ཐབས་ཐལ་ལོ། །ད་ནི་ དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཡངས་པར་འཕྲང་བསལ་བ་ལས། རྩལ་དང་རོལ་པའི་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པར་དག་མཉམ་བློ་འདས་གཅིག་ཏུ་འཕྲང་བསལ་ཏེ། མ་བཟུང་མ་བཏང་འཇུར་བུའི་སྒྲིམ་གློད་མེད། །ཇི་བཞིན་རང་བབས་རྒྱ་ཡན་ངང་གིས་ཟིན། །མི་གཡོ་ཕྱམ་གདལ་ཡངས་དོག་མེད་པའི་ཀློང་། །དྲན་བསམ་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་རང་ཞི་ན། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་དགོངས་པ་ཡིན། །འདི་ནི་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་དུ་མ་ཡེངས་ན། །དེ་ལས་རྩལ་རྒྱ་ཡན་དུ་ཤར་ཡང་སྐྱོན་མེད་ཅེས་སྟོན་པ་སྟེ། ཤེལ་གོང་ལག་ནས་མ་ཤོར་ན། འོད་ལྔ་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ཤོར་ཡང་འགལ་བ་མེད་ཅེས་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱ་ཡན་དུ་ཤར་བའི་ཤེས་པ་དེ་དང་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་འཆར་གཞི་རིག་པ་ཟང་ཀ་དེའི་ངང་ལས་ཟང་ངེ་ཐལ་ལེ་མ་ཡེངས་པར་བྱེད་པའོ། །འོ་ན་འཕྲོ་བ་གང་དགར་ཤོར་བས་ཡེངས་སོ་སྙམ་ན་ཡེང་མི་སྲིད་
Chinese
我是开阔者。从觉性的清澈中显现的方式不间断地流动闪现，如水和波浪般无好无坏，因此在广大的平等中，当确定并安住于通透的觉性时，显现和解脱同时，因为了知了流动本身即是生起断灭之过患，所以随意让其显现至关重要。在显现之处，不以认知的对治来思虑不混淆，因此无须对治自然解脱。如雄鹰所说：安住则止息，流动则自解脱。不见无而未舍弃，于无相中无有觉悟。此无处之境即是安住，乃任何所依之处。进入而无有任何超越之处。如是说。普作续云：超越分别念，不作分别思虑。于未造作如是之中，不作修饰。任何放下之行，任何显现皆是法性。不思而安住自性中，则示现解脱。如是。此处不视流动显现为过失，与前文所说无有分别相违乎？妙哉！说了这么多差别，还不明白。无缘的愚昧者啊！如果说那是猪，会怎么样呢？然而，如果清楚地解释，从慈悲的能量中，当流动闪现时，闪现的部分是具有风马的分别念，因此不追随它，不看它的面孔，而是放下，通过认知赤裸通透的觉性，从而在通透、赤裸、空明、无间的大光明中守护。这些是关于本体、自性、大悲三者的安住方式。现在，从广大法性意境中开辟道路，不间断地显现能量和嬉戏，在清净、平等、超意识中开辟道路，不执取不放下，没有如绳索般的拧紧和放松。如其本然，自然安住，自然而然地把握。不动的、平坦的、无有宽窄的虚空。当一切忆念和思虑自生自灭时，金刚萨埵即是虚空的意境。这表明，如果不迷失于觉性的本体空明中，即使从中显现出广大的能量，也没有过失。就像水晶球不从手中掉落，即使五光向四面八方散发，也没有矛盾一样。不是像以一个念头执持那般显现的觉性，而是从其显现的基础，即通透觉性的状态中，不迷失地保持通透。那么，如果随意散乱，是否会迷失呢？不会迷失。
English
I am the Expansive One. Though the manner of arising from the clarity of awareness flows and flashes without ceasing, like water and waves, without good or bad, therefore, in the vast equality, when the transparent awareness is identified and settled, arising and liberation are simultaneous, because one knows the fault of arising as cessation in the very movement, it is crucial to allow it to arise as it will. At the place of arising, not thinking or adulterating with the antidote of recognition, therefore, there is no need for an antidote, it is naturally liberated. As the Great Garuda said: Abiding ceases, moving is good in its own place. Not seeing non-existence and not abandoning, there is no enlightenment in the face. This place without a place abides, it is the realm of whatever is relied upon. Entering, there is no going beyond anything. Thus it is said. The All-Creating Tantra says: Beyond conceptual thought, one does not think conceptually. In the uncorrected as it is, one does not correct. Whatever action is released, whatever appears is the nature of reality. By not thinking and settling in its own nature, it shows liberation. Thus it is. Here, not seeing the flowing arising as a fault, and the previous statement that there is no conceptual thought, are they contradictory? Wonderful! Having spoken of so many distinctions, you still do not understand. Unfortunate, greatly deluded one! What would happen if you were called a pig? However, if explained clearly, from the energy of compassion, when the flowing flashing arises, that flashing part is conceptual thought with the horse of wind, therefore, not following it, not looking at its face, but putting it aside, by recognizing the naked transparent awareness, one cultivates in the great clarity that is transparent, naked, clear, and without interval. These are the methods of settling the three, essence, nature, and compassion. Now, from the vast expanse of the nature of mind, clearing the path, the manner of arising of energy and play is unceasing, clearing the path into the one of purity, equality, and beyond mind, not grasping, not releasing, without the tightening or loosening of a rope. As it is, naturally abiding, naturally grasping. The unmoving, flat, vast, and without narrowness space. When all memory and thought arise and dissolve on their own, Vajrasattva is the mind of space. This shows that if one does not stray from the essence of awareness, empty and clear, even if vast energy arises from it, there is no fault. Just as if a crystal ball does not fall from the hand, even if the five lights radiate in all directions, there is no contradiction. It is not like grasping the appearing awareness with one thought, but from the basis of its arising, the state of transparent awareness, one maintains transparency without straying. Then, if it scatters at will, will one stray? One will not stray.
Tibetan
དེ། རླུང་ཕར་གྱེས་རིག་པ་ཚུར་འདུས། གདངས་ནང་དུ་ལོག་པས་རྩལ་གཞི་ཐིམ་ལ་གྲོལ་ཏེ། ངོ་བོ་ཟང་ཀ་ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་ངང་དེ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཅིག་པས་བགྲོད་དུ་མེད། །སྙིང་པོའི་དོན་དང་འགྲོགས་པས་ཡེང་བ་མེད། ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པས་གར་མི་འཕྲོ། །ཞེས་སོ། །རྟོགས་མ་རྟོགས་འཆིང་གྲོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འཕྲང་བསལ་བའི་ཆིངས་ནི། མ་བཅོས་ཀློང་དུ་མ་ཡེངས་ངང་ལྡན་ན། ། དྲན་རྟོག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའང་ཆོས་ཉིད་ངང་། །ཆེད་དུ་འཇུར་བུས་བཅོས་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་། །མི་རྟོག་མཁའ་ལྟར་ཡངས་ཀྱང་མཚན་མའི་གཟེབ། །ཉིན་མཚན་སྒོམ་པས་འདའ་ཡང་འཆིང་ཞེན་ཉིད། །བསམ་གཏན་ལྷ་དང་མཚུངས་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས། །དེ་བས་མ་ཡེངས་འབད་རྩོལ་ཞིག་པའི་སེམས། །རང་བབས་འཛིན་རྩོལ་འདས་པ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། །གནད་མ་རྟོགས་ན་ལམ་དུ་འགྲོ་བར་དཀའ་སྟེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་སྒོམ་པ་ཉིན་མཚན་འདྲེས་ཀྱང་། དེ་ལ་ཞེན་འཛིན་དང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བསམ་གཏན་ལྷའི་སྒོམ་དང་གཅིག་པས་འཁོར་བ་འདི་ནས་སྔ་འདྲེས་གཅིག་གིས་ཀྱང་འཕགས་མི་ནུས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ས་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་རིག་པ་ཟང་ཀར་རྟོགས་དུས་རྩལ་ལས་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མ་འདས་པས་ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ལས་མ་གཡོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རྟོག་པ་རང་སར་གྲོལ་བའི་ལྟ་བ་ལ། །མ་ཡེངས་རང་བཞིན་བཞག་པས་བྱ་བཙལ་མེད། །ཀུན་ཀྱང་རང་བྱུང་རང་སར་གྲོལ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འདིར་འགག་བསྡུ་ན། ཆེད་དུ་དམིགས་པས་བཅོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་བསྟན་ཡང་མཚན་མའི་ཆོས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐ་མལ་མ་བཅོས་ པ་ལའང་རིག་པ་ཟང་ཀར་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆོར་བ་འཁོར་བའི་རྟོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རིག་པ་ཟང་ཐལ་གྱི་ངང་ལ་རེ་དོགས་ཀྱི་ལྷད་མ་ཞུགས་པར་གྲ་ཟང་ངེ་རྟོགས་པའི་ངང་ལས་མ་ཡེངས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། ཀྱེ་སྟོན་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ཡིན། །བསྒོམ་ཞིང་བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །མ་བསམས་ཡལ་བར་གནས་པས་འཁོར་བ་ཉིད། །བཙལ་ཞིང་བསྒོམས་པས་རྣམ་རྟོག་མཚན་མའི་ལམ། །དེ་བས་རེ་དོགས་བཅས་པའི་ཏིང་འཛིན་ལ། །གནས་པས
Chinese
因此，气向外散，觉性向内收。声音回归内在，力量的基础消融而解脱，因为本质清明，安住于融入一个明点的状态而不分离。总集经中说：法界之中唯一故，无有行处。与精华之义相伴故，无有散乱。融入一个明点故，何处也不离。如是说。了悟或不了悟是束缚解脱的自性，因此断除险阻的约定是：若能安住于无造作的空性之中不散乱， 忆念分别融入对境也是法性之状态。若以造作之念刻意修饰，则法性也，虽如虚空般广大无念，然亦为相之所缚。日夜修持度日，然亦是束缚执着。胜者说禅定等同于天神。因此，不散乱，努力止息之心，自然而然，超越执持造作，极为重要。若不领悟要点，则难以入道，即使心专注一境的禅修日夜不断，若对其有执着，并且贪恋乐明无念之体验，则与禅定天神的禅修无异，无法从此轮回中以任何先前的习气而超脱。三摩地品中说：三摩地纵然极稳固，若对其显现执着，则名为孩童之行境，终不入于涅槃。如是说。任何瑜伽士于觉悟觉性清明之时，从力量中生起的觉知融入对境，然其本质未曾脱离法性之状态，故未曾动摇于法身任运成就之意。总集经中说：于分别念自解脱之见，安住于不散乱之自性，则无事可寻。一切皆是自生自解脱。如是说。此处总结而言：若宣说以刻意执着而修饰之见修行，亦当知其为有相之法。于平凡无造作 之状态中，若觉性未能了悟清明，而觉知散乱于对境，则当知其为轮回之分别念。于觉性清明通透之状态中，若未掺杂希冀与恐惧，而是坦然了悟，安住于此状态而不散乱，则当知此无二之状态为胜者之意。彼经中说：嗟！导师之体性即是总集王。于不可修习思议之法性中，若不思而安住则为轮回。寻觅修习乃是分别念有相之路。因此，安住于希冀恐惧兼具之等持中
English
Therefore, the winds disperse outward, and awareness gathers inward. As sound returns inward, the basis of power dissolves and liberates, because the essence is clear, abiding in the state of merging into a single bindu without separation. The All-Creating [King] says: Because it is one in the realm of Dharma, there is no place to go. Because it is accompanied by the meaning of essence, there is no distraction. Because it merges into a single bindu, it does not stray anywhere. So it is said. Realizing or not realizing is the nature of bondage and liberation, therefore the agreement to clear obstacles is: If you can abide in the uncorrected expanse without distraction, Even the entry of memory and thought into objects is the nature of Dharma. If you deliberately decorate with artificial thoughts, then even the nature of Dharma, although vast and non-conceptual like the sky, is still bound by signs. Even if you spend your days and nights meditating, it is still bondage and attachment. The Victorious Ones say that meditation is the same as the gods. Therefore, it is extremely important to not be distracted, to let the mind cease striving, and to naturally transcend grasping and striving. If you do not understand the key point, it is difficult to enter the path, even if you mix day and night in single-pointed meditation. If you have attachment to it and are attached to the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality, it is the same as the meditation of the gods of meditation, and you will not be able to transcend this samsara with any previous habits. The chapter on the assembly of samadhi says: Even if samadhi is very stable, if you are attached to it, it is called the realm of children, and you will never enter nirvana. So it is said. When any yogi realizes the clarity of awareness, even if knowledge arising from power enters objects, its essence does not deviate from the state of Dharma nature, so it does not waver from the intention of the spontaneously accomplished Dharmakaya. The All-Creating [King] says: In the view of the self-liberation of conceptual thought, by abiding in the undistracted nature, there is nothing to seek. Everything is self-born and self-liberated. So it is said. Here, to summarize: Even if the view and meditation that are decorated with deliberate grasping are taught, they should be understood as phenomenal dharmas. In the ordinary, uncorrected state, if awareness does not realize clarity and knowledge is scattered on objects, it should be understood as the conceptual thought of samsara. In the state of clear and transparent awareness, if hope and fear are not mixed in, but you realize it openly and abide in this state without distraction, then you should know that this non-dual state is the intention of the Victorious Ones. That same tantra says: Alas! The nature of the teacher is the All-Creating King. In the nature of Dharma, which cannot be practiced or conceived, if you abide without thinking, it is samsara. Seeking and meditating are the path of conceptual and phenomenal thoughts. Therefore, abiding in samadhi with hope and fear