Tibetan
སྣང་འཁོར་བར་སྣང་དུས་ནས། དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀུན་བཟང་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཡིན། །མ་འཁྲུལ་མི་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་བས། །སྲིད་པ་མིང་ཙམ་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །སུ་ཡང་གང་དུ་སྔར་ཡང་མ་འཁྲུལ་ལ། །ད་ལྟ་མི་འཁྲུལ་སླད་ཀྱིས་འཁྲུལ་མི་འགྱུར། །འདི་ནི་སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་དགོངས་ པའོ། །གང་གི་ཚེ་ཁ་ཅིག་གཉིད་དུ་སོང་བ་ལས་རྨི་ལམ་ན་འགྲོ་བ་དང་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་དུས་གཅིག་ལ་ཤར་བ་ཞིག་རྨིས་ན། རང་དུས་དེ་ཉིད་ན་སྣང་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་པ་སེམས་ལ་ཞེན་ཡང་། དོན་ལ་ཡོད་མ་མྱོང་སྟེ་རང་མལ་དུ་གཉིད་དུ་སོང་བ་ལས་མ་གཡོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཅི་སྣང་ཅི་ཤར་ཅི་འཛིན་ཡང་རང་དུས་དེ་ཉིད་ནས། རིག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པས། གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་སྣང་བ་ཙམ་དེ་ཡང་། དང་པོ་ཡོད་མ་མྱོང་སྟེ་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་པ་ལ་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པས་དང་པོ་འཁྲུལ་མ་མྱོང་། དང་པོ་མ་འཁྲུལ་ན་ད་ལྟ་འཁྲུལ་པ་དང་། ཕྱིས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་མི་སྲིད་དེ། མོ་གཤམ་ལ་བུ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་པོ་སྐྱེ་མ་མྱོང་བས། ད་ལྟ་དར་ལ་བབ་པ་དང་གནས་པ་མི་སྲིད་ལ། མཐར་རྒས་པ་དང་འཆི་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་ཙམ་འདི་ཡང་ཡོད་མི་སྲིད་དེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་དུས་འཇིགས་དངངས་སྐྱེད་པའི་ཐག་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་ངོར་སྦྲུལ་དུ་བདེན་བདེན་ལྟར་མཐོང་བས་ཀུན་རྫོབ་བསླུ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད། ཁ་ཅིག་གིས་ཐག་པར་བསྟན་དུས་སྦྲུལ་འཛིན་ལོག་ནས། ཐག་པར་བདེན་པས་འདྲ་བ་དེ་ཡང་། བརྟགས་ན་སྤུ་ཉག་མ་རེ་རེ་བ་དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་པས་སྟོང་པ་ལྟར། འཁྲུལ་སྣང་ལས་འཁྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་ སྐྱེ་བ་ལས། དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་དུས་སྦྲུལ་འཛིན་ལོག་པ་ལྟར་བདེན་འཛིན་ལོག་ལ། ཟློག་བྱེད་དང་བཟློག་བྱ་དང་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བརྟགས་ན་ཅི་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་ཐག་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐར་ཟད་མིང་མེད་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ་བ་ནི། སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་མཐོང་བཞིན། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་བཟུང་བས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གཉིས་སུ་ཆགས། །དེ་ཡང་བརྟགས་ན་ཐག་པ་ཉིད། །སྣོད་བཅུད་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་ཅན་ནོ། །སྦྲུལ
Chinese
从显现轮涅时起，实际上从未有过迷乱，如梦之自性般开示，即是：一切皆为普贤任运大圆满。未曾迷乱，不会迷乱，也不会变得迷乱，有无世间，超离边际。无论是谁，无论在何处，过去从未迷乱，现在不会迷乱，将来也不会变得迷乱。此乃三界本来清净之密意。何时，若有人入睡，在梦中同时显现六道众生和三界之景象，彼时，虽于自身，显现和心识执着于心，然实际上从未存在，因为其安住于自身，未曾离开睡眠之故。如是，轮回之迷乱显现，无论显现何物，出现何物，执着何物，亦从其自身之时起，未曾离开觉性之本性，故于任何处亦未成立，仅仅是显现，然此显现亦是，最初从未存在，因为是无有之明现之故，且于无有不可能迷乱，故最初从未迷乱。若最初未迷乱，则现在迷乱和将来变得迷乱亦不可能，如同石女不可能生子。石女之子最初未曾出生，故现在不可能长大和存在，最终衰老和死亡也根本不可能。如是，此显现为器情世间之物亦不可能存在，譬如，于绳子上误认为蛇时，产生恐惧和害怕，此绳子于迷乱之境，看似真实之蛇，乃是世俗欺骗之自性。当有人指示此为绳子时，蛇之执着消失，看似绳子真实，然若观察，每一根毛发亦是无分微尘，故为空性。从迷乱显现中产生迷乱执着之念，当圣者们开示为空性，从而证悟无自性时，如同蛇之执着消失般，真实执着亦消失。能破者、所破者和法之名相，若观察亦无任何成立，如同绳子本身亦不存在一般，一切法最终融入于无名大之中，此乃三界本来清净之密意。如《牟提伽珠鬘》云：如于绳上见蛇般，执非为是之故，形成内外器情二者。然若观察，实为绳子本身，器情本为空性。胜义世俗皆为有色。
English
From the time of the appearance of phenomena and samsara, there has never been any delusion in reality, shown as the nature of a dream, which is: everything is Samantabhadra's spontaneously accomplished great perfection. Because it has not been deluded, will not be deluded, and will not become deluded, the existence or non-existence of samsara transcends all extremes. No one, nowhere, has ever been deluded in the past, is not deluded now, and will not become deluded in the future. This is the intention of the three realms being primordially pure. When someone falls asleep and dreams of the appearance of beings in the six realms and the three realms at the same time, even though the appearance and mind cling to the mind at that time, in reality, it has never existed because they remain in their own state, not having moved from sleep. Similarly, whatever delusion appears in samsara, whatever arises, whatever is grasped, from that very moment, it has not moved from the nature of awareness. Therefore, it is not established anywhere, and even that mere appearance is, in the beginning, has never existed, because it is the clear appearance of non-existence, and it is impossible to be deluded about non-existence, so it has never been deluded in the beginning. If it has not been deluded in the beginning, then it is impossible to be deluded now and to become deluded in the future, just as a barren woman cannot give birth to a child. Because the child of a barren woman has never been born in the first place, it is impossible for it to grow up and exist now, and ultimately, it is impossible for it to grow old and die. In this way, even this mere appearance of the container and its contents cannot exist. For example, when a rope is mistaken for a snake, the rope that causes fear and dread is seen as a real snake in the state of delusion, which is the very nature of deceptive conventional truth. When someone points out that it is a rope, the clinging to the snake is reversed, and it seems that the rope is real. But if examined, each strand of hair is empty because of indivisible particles. From the arising of delusional clinging from delusional appearances, when the holy ones teach emptiness and realize the absence of inherent existence, just as the clinging to the snake is reversed, so too is the clinging to reality reversed. If examined, there is nothing established by what negates, what is negated, and what is called dharma, just as the rope itself does not exist. All dharmas ultimately dissolve into the great namelessness, which is the intention of the three realms being primordially pure. As it is said in the Garland of Pearls: 'Just as a snake is seen on a rope, by grasping what is not as what it is, the outer and inner container and contents are formed. But if examined, it is the rope itself, the container and contents are primordially empty. Ultimate and conventional are both form.' Snake.
Tibetan
་མཐོང་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་བདེན། །ཐག་མཐོང་ཡང་དག་ཉིད་དུ་བདེན། །དཔེར་ན་མཐོ་ལ་བྱ་གནས་བཞིན། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྟེ། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་བ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ནི། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་གྲོལ། །ཞེས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། འཁྲུལ་མ་མྱོང་བའི་མ་རིག་རྩད། །མ་བརྟགས་ཡེ་ནས་ཆོད་ནས་འདུག །གོང་དུ་འདི་ཀུན་སུས་མ་ཚོར། །རགས་པའི་འབྱུང་བ་འདི་ཀུན་ཡང་། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རང་དེངས་པར། །འགྲོ་བའི་གནས་མེད་རང་སངས་པས། །རང་ལུས་ཡེ་ནས་མེད་པར་ནི། །སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདིར་ཡང་རིག །ཅེས་སོ། །སྤྱིར་ཕྱི་ ནང་གི་ཆོས་ལ་དབང་པོའི་རིམ་པས་འཛིན་སྟངས་དང་འཇལ་ལུགས་ཐ་དད་དེ། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་གཟུགས་ལྟ་བུ་ལ། རགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཆ་མེད་དོན་དམ་དུ་འཛིན་ལ། སེམས་ཙམ་དྲི་བཅས་རྣམ་བདེན་པས་རང་གི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྱི་རོལ་ན་སྣང་ཙམ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་པས། མེད་པ་གསལ་སྣང་ཆུ་ཟླ་དང་སྐྲ་ཤད་ལྟར་འདོད་ལ། རྫོགས་ཆེན་སེམས་ཕྱོགས་པས། རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རོལ་པའི་རྩལ་ཤར་བ་ཙམ་དུ་འདོད་ལ། ཀློང་སྡེ་པས་རིག་པའི་ཀློང་ན་རང་སྣང་བའི་རྒྱན་བཀོད་པ་ལས་རིག་པ་ཉིད་ཤར་བར་མི་འདོད་པས་རང་སྣང་ཙམ་དུ་འདོད་ལ། མན་ངག་གི་སྡེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རང་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ལས་རང་ཤར་བས། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ནའང་མེད་པའི་རང་སྣང་བ་འདིར་ཡེ་ཤར་དུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འདོད་པས། སྣང་སྲིད་རིག་པའི་ངང་ན་རང་གསལ་མེད་སྣང་སྒྱུ་མ་སྟེ། སྟོང་གཟུགས་ཤར་བ་ཙམ་དུ་འཇོག་པས། སྣང་བ་འདི་དག་སེམས་དང་དོན་གཞན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་རང་སྣང་འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་འཇོག་པས། ཁམས་གསུམ་ཡོད་མ་མྱོང་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་ཡེ་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན། རང་སར་ཡེ་གྲོལ་དུ་གནས་པས། རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་ངང་ལ་གོམས་དུས་ཡིན་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བས། འཁྲུལ་པ་གར་སོང་ཆ་མེད་དུ་ སངས་ནས། རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་རང་མལ་ཀ་དག་གི་ཆོས་སྐུར་བཞུགས་ཏེ། དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པའི་ངང་ལས། གཟུགས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཆར་བས་དོན་མཛད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མིང་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་མ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། འཁྲུལ་པ་མེད་པས་མ་འཁྲུལ་ཆོས་མེད་
Chinese
見即見故真。 繩見真實真。 譬如高處鳥棲息。 二諦自性者。 世間唯是名言諦。 與真實性無關聯。 空性法界中。 彼之體性一切解脫。 如是說。 寶積經云： 未曾迷亂之無明根。 未經觀察本來已斷。 此一切上方誰未覺？ 此等粗分之諸大種。 初始之時即已自清淨。 無有眾生之處自寂滅。 自體本來無有故。 無有先後於此亦知。 如是。 總的來說， 以外 內之法，依根之次第，有執持方式和衡量方式之不同。 聲聞部中的分別說部，對於器情世間之色法等，執持粗分為名言諦，無分分為勝義諦。 唯識宗有垢染之真實唯識，認為是自識之顯現。 中觀自續派認為，名言諦中，外境有依緣起之因果顯現，如同影像一般。 中觀應成派認為，無有之顯現如同水中月和梳子所見之髮絲。 大圓滿心部認為，覺性是菩提心之嬉戲，僅僅是力量之顯現。 龍欽派認為，在覺性之界中，自顯之莊嚴陳設，不認為覺性本身顯現，故認為僅僅是自顯。 訣竅部認為，對於自生之本初智慧，由遮蔽之自顯任運成就之門而自顯現。 故認為在外內中三者任何處皆無有之自顯現，僅僅是於此本初顯現中顯現。 故認為，顯有諸法於覺性之自性中，是自明無有之顯現，如幻如化。 僅僅安立為空有之顯現。 故認為，此等顯現未成立為心與外境任何一者，僅僅安立為自顯之迷亂。 故認為，三界未曾存在，如同影像一般，本來清淨之自性。 安住於自處本來解脫中。 故於了悟自性後，於其自性中串習之時，於現有之基礎上解脫。 迷亂不知去往何處而 清淨。 覺性自生之本初智慧唯一安住於自性本淨之法身中。 於未曾動搖之法界自性中。 色身任運成就而顯現，故認為能成辦利益。 如是，由於迷亂無有名稱，故顯示對於彼之所依，僅僅不迷亂亦無有成立。 無有迷亂故，無有不迷亂之法。
English
Seeing is true because of seeing itself. Seeing the rope is true in its very truth. Just like birds nesting on high. The nature of the two truths is: The world is merely conventional. It has no connection to the ultimate truth. In the realm of emptiness, all are liberated in its essence. It is said. From the Heap of Jewels: The root of ignorance that has never been confused, is cut off from the beginning without investigation. Who has not realized all this above? All these coarse elements are self-purified from the very beginning. By the self-pacification of the place of beings, the self-body is non-existent from the beginning. Here too, one knows that there is no before or after. So it is. In general, the ways of perceiving and measuring outer and inner phenomena differ according to the sequence of faculties. The Hearers, the Vaibhashikas, for example, regard the coarse as conventionally true and the indivisible as ultimately true, in the case of forms such as the vessel and its contents. The Mind-Only school, with its defiled true aspects, considers it to be the appearance of one's own consciousness. The Svatantrika Madhyamikas consider that in conventional truth, dependent arising, cause and effect, appear as mere appearances, like reflections, outside. The Prasangikas consider that non-existence appears clearly like the moon in water and the hairs seen from a comb. The Dzogchen Mind Class considers that awareness is merely the arising of the play of the mind of enlightenment. The Longdé school does not consider that awareness itself arises from the arrangement of self-appearing ornaments in the expanse of awareness, so it considers it to be merely self-appearing. The Instruction Class considers that the self-appearance that obscures the self-arisen primordial wisdom arises from the gate of spontaneous perfection. Therefore, it considers that this self-appearance, which is nowhere in the outer, inner, or intermediate, appears as primordial appearance. Therefore, it considers that phenomena and existence, in the state of awareness, are self-luminous and non-existent illusions. It merely establishes the appearance of emptiness and form. Therefore, it considers that these appearances are not established as either mind or other objects, but are merely established as self-appearing delusions. Therefore, it considers that the three realms have never existed, like reflections, and that their nature is pure from the beginning. It abides in its own place, primordially liberated. Therefore, when one realizes its nature and becomes accustomed to its state, one is liberated on the basis of what is. Confusion vanishes without a trace, and awareness, the sole self-arisen primordial wisdom, abides in its own place, the Dharmakaya of primordial purity. From the state of the unchanging expanse, the Rupakaya appears spontaneously, and it is considered to accomplish the benefit of beings. Thus, since confusion has no name, it is shown that even the mere non-confusion that depends on it is not established. Since there is no confusion, there is no phenomenon of non-confusion.