Tibetan
་ན་སྨོན་པ་སྦྱོར་རྗེས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། འཇུག་པ་མཉམ་གཞག་གི་དུས་ན་སེམས་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ ལས། སེམས་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྐྱེད་པ་འདི་གསུངས་སོ། །ཨེ་མ་ཧོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །སྐྱེས་པ་ཉིད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །ས་བཅུའི། རྒྱུན་མཐར་སེམས་འགགས་དེས་བསྐྱེད་ཆོ་ག་ལས། །ཉེ་བར་ཐོབ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ལྡོག་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་ནུས་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ལ་བགོས་པས། །སངས་རྒྱས་སར་རྒྱས་ཐུགས་རྗེས་དོན་མཛད་ལ། །སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱར་བརྗོད། །དེ་ཡང་ས་བཅུ་རྒྱུན་མཐའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་ལོག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་ཤར་དུས་སེམས་སེམས་བྱུང་འགགས་པས། དེས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཆོ་གས་ཐོབ་པ་དང་བཅས་པ་འགགས་ཀྱང་། སྔར་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྐྱེད་པ་དང་། ནུས་པ་བཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་མ་འགགས་པར་ཡོད་པས། ཁམས་དེའི་སྒྲིབ་པ་བྲལ་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་དུ་སོང་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ལ་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ས་རྣམས་ལ། །མོས་དང་ལྷག་བསམ་དག་པ་དང་། །དེ་བཞིན་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་སྟེ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་དུ་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཆུའི་རྒྱུན་གཅིག་ཉིད་ལུང་པ་སོ་སོའི་མདར་མིང་འགྱུར་བ་ལྟར། སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་ གཅིག་པུ་དེ་ཡང་། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་དུས་ན་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་བསྐྱེད། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ལྷག་བསམ་དག་པའི་སེམས་བསྐྱེད། དག་པ་ས་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེའང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཆོ་ག་ལས་བྱུང་བ་དང་། ད་གཟོད་ཐོབ་བྱའི་སེམས་བསྐྱེད་དུ་མེད་ཀྱང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་དོན་མཛད་པ་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཡོད་དེ། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཐོབ་ལ་ཉམས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཡོད་མེད་ནི་ཚུལ་འདིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་བཞིར་མིང་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆའི་སྒོ་ནས་བཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ། ཚོགས་དང་སྦྱོར་བར་ཁམས་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད། །མོས་པས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་འཇལ་བས་ན། །སེམས་བསྐྱེད་དེ་
Chinese
因此，愿后的有境是发心，进入正定时，心生为智慧。如《幻化经》所说：“此谓心生为智慧。” 诶玛吙，稀有奇妙之法！圆满佛陀之密藏。一切生于无生中，既生之后即无生。如是。 十地之，常尽心灭彼生仪轨中：若退失近得之发心，然以彼具力智慧所分，于佛地增长以悲心作义利，说为离垢之发心。彼亦十地常尽之刹那后，佛陀之初慧生时，心心所灭故，彼所生之发心仪轨所获得及俱者虽灭，然先前生为胜义智慧，及安立能力之智慧彼者未灭而有故，彼界之离垢力而转明，作有情之义利，说为离垢之发心。如《经庄严论》云：发心于诸地，胜解与增上意乐及，如是离垢者，异熟异说之。如是。 如一水流，于各各山谷口处更名。如是愿行之发心，唯一彼者亦，资粮加行时，由胜解所生之发心。初地至七地间，增上意乐清净之发心。清净地三中，异熟之发心。佛地为离垢之发心。彼亦佛地中，虽无由仪轨所生及，今始当得之发心，然大悲作义利不逾时之发心，及胜义发心是有，因无舍弃，空性有故。及胜义发心之得，无令退失之因故。是故，佛地中有无发心，当以此理而知。 何故于四位更名耶？谓由分位而安立也。如是说：资粮与加行中，彼界之自性，由胜解以总义之方式衡量故，发心彼
English
Therefore, the object of aspiration and subsequent practice is bodhicitta, and when entering into meditative equipoise, the mind is generated as wisdom. As stated in the *Illusion Sutra*: "This is said to be the mind generated as wisdom." Emaho, wondrous and amazing Dharma! The secret treasury of all perfect Buddhas. Everything is born from the unborn, and having been born, it is unborn. Thus it is. Of the ten grounds, in the continuous end, the mind ceases, and from the generating ritual, even if the bodhicitta that is nearly attained is reversed, because it is divided into that powerful wisdom, it increases in the Buddha-ground, accomplishing the benefit with compassion, and is said to be the bodhicitta that has abandoned obscurations. That is, when the first wisdom of the Buddha arises after the moment of the continuous end of the ten grounds, because the mind and mental events cease, even though the bodhicitta generated by that, along with what is attained by the ritual, ceases, the wisdom that was previously generated as ultimate wisdom and the wisdom that established the power are not ceased, so by the power of that realm's freedom from obscurations, it becomes clear, and accomplishing the benefit of sentient beings is called the bodhicitta that has abandoned obscurations. As stated in the *Ornament of the Sutras*: "Bodhicitta in the grounds, aspiration and higher intention and, likewise, those who have abandoned obscurations, maturation is considered different." Thus it is. Just as a single stream of water changes its name at the mouth of each valley, so too, the single bodhicitta of aspiration and entry, at the time of accumulation and joining, is the bodhicitta arising from aspiration. From the first to the seventh ground, it is the bodhicitta of pure higher intention. In the three pure grounds, it is the bodhicitta of maturation. In the Buddha-ground, it is the bodhicitta that has abandoned obscurations. Also, in the Buddha-ground, although there is no bodhicitta arising from ritual and that is newly to be attained, there is the bodhicitta that accomplishes the benefit with great compassion without delay, and ultimate bodhicitta exists, because there is no abandonment, because emptiness exists, and because there is no cause for degeneration in the attainment of ultimate bodhicitta. Therefore, whether bodhicitta exists in the Buddha-ground should be known in this way. Why does it change its name in four stages? It is said that it is established from the perspective of parts. It is said: In accumulation and joining, the nature of that realm itself, because it is measured by aspiration in the manner of a general meaning, that bodhicitta
Tibetan
ཡང་མོས་པས་བྱུང་ཞེས་བརྗོད། །དང་པོའི་ས་ནས་བདུན་པའི་བར་ཉིད་དུ། །ཁམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྱོགས་རེ་རྣམ་དག་པས། །ཡེ་ཤེས་རྒྱ་ཆེ་ལྷག་བསམ་དག་ཅེས་བརྗོད། །དག་པའི་སར་ནི་སྒོ་ལྔ་ཀུན་གཞིའི་ཤེས། །རྣམ་དག་སྨོན་ལམ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེ་བས། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་སུ་བརྗོད། །ཁམས་ལ་སྒྲིབ་བྲལ་སངས་རྒྱས་ས་དེ་ནི། །སྒྲིབ་པ་སངས་ པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱར་བརྗོད། །ཁམས་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཆ་ནས་གནས་སྐབས་བཞིར་གཞག་གོ། །དེའང་ཚོགས་སྦྱོར་དུ་ཀུན་གཞི་དང་། ཚོགས་བརྒྱད་བག་ཆགས་དང་བཅས་པས། ཁམས་ཉི་མ་ལྟ་བུ་བསྒྲིབས་ནས་མི་མཐོང་སྟེ། བཤད་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་སུ་འཛིན་པས་ན། དད་པས་མོས་པས་སྤྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་ནི། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་བ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ལོག་པས། ཞིང་དང་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་གཟིགས་ཏེ། ཁམས་དེའི་སྒྲིབ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་དག་པས་སྤྲིན་བར་གྱི་ཉི་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ས་བརྒྱད་པར་ཡིད་ཤེས་ལོག་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དགུ་པ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ལོག་པས་ཞིང་ཁམས་དག་པ་དང་། བཅུ་པར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལོག་པས་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུན་མཐར་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་ལོག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་འཁོར་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡང་མེད་པས། སྤྲིན་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བའི་ཉི་མ་འདྲ་བ་སྟེ། ཁམས་དེའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་གྱུར་པས། དག་པའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ འང་། སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཁམས་དང་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ནི། །དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡང་བསམ་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ནི། ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །བླ་མ་མཆོག་དང་དཀོན་མཆོག་དྲུང་དུ་ལེན། །བླ་མར་ལེན་ཚེ་དེ་ཡིས་ཆོས་བཤད་དེ། །སྔོན་འགྲོ་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྐྱབས་འགྲོར་བཅས། །དངོས་གཞི་རྒྱལ་དང་རྒྱལ་སྲས་བླ་མ་མཆོག །དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་ལེགས་པར་བརྗོད་རྗེས་སུ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱིས། །བྱང་ཆུབ་ཐུགས་བསྐྱེད་བསླབ་ལ་གནས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་བདག་
Chinese
又说是由信解而生。从初地到七地之间，因为界（藏文：ཁམས།）的障碍部分清净，所以说是智慧广大、发心清净。在清净地，五门、阿赖耶识完全清净，愿力、功德广大，所以说是异熟生心。界（藏文：ཁམས།）脱离障碍的佛地，被称为障碍消除之心。关于界（藏文：ཁམས།）有无障碍，可分为四种情况。即在资粮道和加行道中，由于阿赖耶识和八识都带有习气，界（藏文：ཁམས།）就像太阳一样被遮蔽而看不见，因为相信所说，所以以信心和信解作为共同的对境，因此是由信解而生。《宝性论》中说：“自生之真义，唯以信得悟。”从初地到七地之间，由于烦恼意退转，见到百千十二等佛土和功德，那个界（藏文：ཁམས།）的障碍部分清净，就像云间阳光的景象一样。在第八地，由于意识退转，获得无分别智；第九地，由于五根识退转，佛土清净；第十地，由于阿赖耶识退转，获得圆满智慧的自在，所以称为异熟。最终，心和心所的习气连同阿赖耶识一起退转，产生佛的智慧。因为佛的境界中没有任何轮回的识，就像从所有云层中解脱出来的太阳一样，那个界（藏文：ཁམས།）的所有功德都显现出来。清净的菩萨们 的境界也超越了行为的范围。《宝性论》中说：“佛界（藏文：སངས་རྒྱས་ཁམས།，梵文天城体：बुद्धधातु，罗马转写：buddhadhātu，汉语字面意思：佛界），佛菩提和，佛功德佛事业，清净有情亦莫思。”现在是生起菩提心的方法：生起的方法有两种。在至尊上师和三宝面前受持。在上师处受持时，上师会讲解佛法，包括前行七支供和皈依。正行是向诸佛、佛子和至尊上师，禀白之后，如过去诸佛和佛子，生起菩提心并安住于学处一样，我
English
It is also said to arise from aspiration. From the first to the seventh bhūmi, because the obscurations of the dhātu are partially purified, it is said to be vast wisdom and pure intention. In the pure bhūmi, the five gates and the knowledge of the ālaya are completely purified, and because the aspiration and qualities are vast, it is called the mind of maturation. That buddha-bhūmi free from obscurations of the dhātu is called the mind of clearing away obscurations. Regarding the presence or absence of obscurations on the dhātu, there are four stages. That is, in the stages of accumulation and application, because the ālaya and the eight consciousnesses are accompanied by habitual tendencies, the dhātu is obscured like the sun and cannot be seen. Because one believes in the teachings, faith and aspiration are taken as the common object, and therefore it arises from aspiration. The Uttaratantra states: "The ultimate meaning of self-arising is to be realized only through faith." From the first to the seventh bhūmi, because the afflicted mind turns away, one sees hundreds of thousands of twelvefold buddha-fields and qualities, and the obscurations of that dhātu are partially purified, like the appearance of sunlight through the clouds. In the eighth bhūmi, because the mind-consciousness turns away, one obtains non-conceptual wisdom; in the ninth, because the five sense consciousnesses turn away, the buddha-field is purified; in the tenth, because the ālaya-consciousness turns away, one obtains mastery over the perfection of wisdom, and therefore it is called maturation. Finally, the habitual tendencies of mind and mental factors, together with the ālaya, turn away, and the wisdom of the buddha arises. Because there is no consciousness of samsara in the state of buddhahood, it is like the sun freed from all clouds, and all the qualities of that dhātu become manifest. The realm of the pure bodhisattvas is also beyond the scope of action. The Uttaratantra states: "The buddha-dhātu, the buddha-bodhi, the buddha-qualities, and the buddha-activities are not to be contemplated even by pure beings." Now, the method of generating bodhicitta is as follows: There are two ways to generate it. One takes it in the presence of the supreme guru and the Three Jewels. When taking it from the guru, the guru will explain the Dharma, including the preliminary seven-branch practice and taking refuge. The main part is to inform the buddhas, bodhisattvas, and the supreme guru, and then, like the buddhas and bodhisattvas of the past, generating the mind of bodhicitta and abiding in the precepts, I