Chinese
哦，這也不成立。如果沒有獲得佛果，就不可能捨棄所有微細的惡業習氣。因為聲聞阿羅漢以地域、時間、自性、特徵，無法了解劫的意義，而且需要詢問道路。《寶性論》中說：「因此，在未獲得佛果之前，涅槃是不可能的。就像捨棄了光芒和光線，無法看到太陽一樣。」認為種姓是決定的也不合理。因為障礙是暫時的，因此在淨化方面是相同的，如果淨化了，聲聞也沒有不變成佛的道理。聖者的情況是，為了讓根器差的人捨棄恐懼，進入輪迴痛苦的休息，所以才這樣說。《妙法蓮華經》中說：「如此說涅槃，是說你從輪迴的痛苦中解脫，但你還沒有完全涅槃，應當尋求這殊勝的佛乘。引導者的幻化是這樣的，為了休息而示現涅槃，休息之後才能完全涅槃，應當努力達到一切智智的境界。」又說：「舍利子也將成為如來，名為蓮花光。」又說：「羅睺羅也將成為如來，名為月 শীর্ষ。」又說：「這些聲聞直到諸佛沒有勸請之前，都以一個智慧身，沉醉於禪定中而昏厥。勸請之後，以各種形象，對眾生之事產生貪著，積累福德智慧資糧，最終獲得佛陀菩提。」如此在滅盡定中安住十千劫，被勸請後在清淨的剎土中從蓮花中化生，最初發起菩提心。《大涅槃經》中說：「阿羅漢也完全涅槃後進入滅盡定，在十千劫後發起無上正等覺菩提心。」如此發起菩提心後，在修道時，由於習慣了以前只尋求寂靜的惡劣心態，因此對輪迴感到厭倦，想要迅速涅槃的心，會阻礙淨佛剎土和成熟眾生的資糧圓滿。
English
Oh, that is not established either. If Buddhahood is not attained, it is impossible to abandon all the subtle negative karmic imprints. Because the Hearer Arhats, by way of location, time, nature, and characteristics, do not understand the meaning of eons, and need to ask about the path. The Uttaratantra states: "Therefore, until Buddhahood is attained, Nirvana is impossible. Just as one cannot see the sun after abandoning light and rays." It is also unreasonable to assert that lineage is fixed. Since obscurations are adventitious, they are equally amenable to purification, and if they are purified, there is no reason why Hearers cannot become Buddhas. The situation of the Noble Ones is that they speak in this way to cause those of lesser faculties to abandon fear and enter into the rest from the suffering of samsara. The White Lotus Sutra states: "What is said to be Nirvana in this way is that you are liberated from the sufferings of samsara, but you have not yet completely attained Nirvana. Seek this supreme vehicle of Buddhahood. The emanations of the guides are like this: they show Nirvana for the sake of rest. After resting, one will completely attain Nirvana. Strive to reach the state of omniscience." It also says: "Shariputra will also become a Tathagata named Lotus Light." It also says: "Rahula will also become a Tathagata named Moon Top." It also says: "These Hearers, until they are urged by the Buddhas, remain in a single wisdom body, fainting in a drunken stupor of samadhi. After being urged, they arise with attachment to the welfare of sentient beings in various forms, accumulate merit and wisdom, and attain Buddhahood and enlightenment." Thus, abiding in the realm of cessation for ten thousand eons, after being urged, they are born from lotuses in pure realms, and initially generate the mind of enlightenment. The Great Nirvana Sutra states: "Arhats also enter into cessation after completely attaining Nirvana, and after ten thousand eons, they generate the mind of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment." Having generated the mind in this way, when practicing the path, due to the habit of the former evil mind of seeking only peace, the mind that is weary of samsara and desires to quickly attain Nirvana hinders the perfection of the accumulation of purifying Buddha-fields and ripening sentient beings.
Tibetan
་དུ་གཅོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་དང་། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དུས་མཉམ་ཡང་། ཉན་ཐོས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཕྱིར་བསྐལ་པ་བཞི་བཅུས་བུལ་བར་བཤད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་གཉིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི། །རང་སེམས་ཀུན་དུ་འབྱུང་ལྡན་པས། །མྱ་ངན་འདས་ལ་མངོན་དགའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་བུལ་བ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་གཉིས་ནི་ཉན་རང་གི་དགྲ་བཅོམ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་སམ་མ་རྟོགས་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལས་མ་རྟོགས་པར་འདོད་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་གཟུང་བར་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལས། གཉིས་ཀ་མ་རྟོགས་པར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་རྟོགས་པར་འདོད་པས་རྩོད་ནའང་། ཁོ་བོས་ནི། འདི་ལྟར་རིག་སྟེ། སྔོན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱེས་དུས་ཀྱང་ལ་ལས་བདག་འདོད་པ་དང་། ལ་ལས་མི་འདོད་པ་དང་། ལ་ལས་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་འདོད་པ་ཐ་དད་པས་ལམ་སྒྲུབ་ པ་ཡོད་པས། འབྲས་བུའི་དུས་སུའང་སྔར་གྱི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་རྟོགས་མ་རྟོགས་གཉིས་སུ་བྱུང་བར་རིག་གོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་དག་གི་དགྲ་བཅོམ་པས་ནི་སྔོན་ཡོད་པར་ཞེན་པ་ལ་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་བས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་སྨྲ་སྟེ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེའི་ཕྱོགས་ལས་ལམ་བསྒྲུབས་ན། ཤེས་རབ་ཟབ་པས་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའོ་སྙམ་དུ་རིག་གོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་རྣོ་བས་ནི། གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་དཔགས་ནས་ཀུན་མཐུན་པར་རྟོགས་ལ། རྟུལ་བས་གང་བསྟན་པ་དེ་ལས་གཞན་མི་ཤེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་བདག་མེད་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་མཐུན་པས་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཕུང་པོའི་འཛིན་པ་སྟོང་པར་རྟོགས་དགོས་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ནའང་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། དངོས་པོ་གཅིག་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་ན་ཀུན་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་དགོས་པར། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། གཅིག་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཀུན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན། །དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གང་ལྟ་བ། །དེ་ནི་ཀུན་ལ་ལྟ་བར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉེས་པས་འཁོར་བར་འཇུག་པར་ཤེས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ བདག་མེད་པར་རྣོ་རྟུལ་གཉིས་སྒོ་གཅིག་ཀྱང་། རྟུལ་པོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་པ་ཆོས་ཉིད
Chinese
由于断除，初发心的菩萨和最初发心是同时的，但声闻发心要晚四十劫。如《经庄严论》所说：彼二再三地，自心皆具故，为证寂灭乐，故说悟迟缓。这里所说的“彼二”指的是声闻和独觉的阿罗汉发心。那么，声闻的阿罗汉是否证悟空性呢？一些古代论师认为，他们没有证悟人无我，而独觉佛证悟了所取法的无自性，因此二者都没有证悟。有些人则认为他们证悟了，对此存在争议。但我认为，应该这样理解：过去声闻部派分裂时，有些部派认为有我，有些部派认为无我，有些部派认为如影像般，由于修行道路不同，所以在果位时也随顺之前的道路，因此出现了证悟与未证悟两种情况。其中，进入毗婆沙宗道路的阿罗汉，由于习惯于执着先前存在的事物，所以只证悟了人无我，而没有证悟法无我，因为他们执着于相。如果从经部的角度修行，由于智慧深邃，所以证悟了如影像般的事物。我认为应该这样理解。其中，根器敏锐者，从色法的角度推断，证悟一切法皆空性；而根器迟钝者，除了所指示的之外，什么也不懂。由于在证悟自性无我这一点上是一致的，所以二者都必须证悟五蕴的空性。如《宝鬘论》所说：若执有蕴时，尔时有我执，有我执亦业，从业复受生。以及，如果证悟一个事物无我，就必须证悟一切事物无我。如《楞伽经》所说：一空即一切，是即一切空，观一即观全，是说观法者。因此，了知执着于我的过患会导致轮回，从而了知一切法无我，无论根器敏锐还是迟钝，在这一点上是一致的。但迟钝者认为一切法无根是法性。
English
Due to cutting off, the newly initiated Bodhisattva and the initial generation of Bodhicitta are simultaneous. However, it is said that the Sravaka's generation of Bodhicitta is delayed by forty kalpas. As stated in the Ornament of the Sutras: 'Those two, again and again, because their minds are always endowed, for the sake of attaining the joy of Nirvana, it is considered that their realization is slow.' 'Those two' refer to the Arhats of Sravakas and Pratyekabuddhas who generate Bodhicitta. Then, do the Arhats of Sravakas realize emptiness or not? Some ancient teachers believe that they do not realize the selflessness of persons, while the Pratyekabuddhas realize the selflessness of the apprehended objects. Therefore, both do not realize it. Some argue that they do realize it. But I think it should be understood in this way: In the past, when the Sravaka schools were divided, some schools believed in the existence of self, some did not, and some believed it to be like an image. Because the paths of practice were different, the results were also in accordance with the previous paths. Therefore, there were two situations: realization and non-realization. Among them, the Arhats who entered the path of the Vaibhashika school, because they were accustomed to clinging to things that existed before, only realized the selflessness of persons, but did not realize the selflessness of phenomena, because they clung to characteristics. If one practices the path from the perspective of the Sutra school, because of the depth of wisdom, one realizes things that are like images. I think it should be understood in this way. Among them, those with sharp faculties infer from the nature of form and realize that all phenomena are empty. Those with dull faculties do not understand anything other than what is indicated. Because they are consistent in realizing the selflessness of nature, both must realize the emptiness of the aggregates. As stated in the Garland of Jewels: 'As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is clinging to self, there is also karma, and from karma, rebirth occurs.' And, if one realizes that one thing is selfless, one must realize that all things are selfless. As stated in the Lankavatara Sutra: 'The emptiness of one is the emptiness of all. Looking at one is said to be looking at all. That is what those who observe the Dharma say.' Therefore, knowing that the fault of clinging to self leads to samsara, one knows that all phenomena are selfless. Whether the faculties are sharp or dull, they are consistent in this point. But the dull ones think that the nature of Dharma is that all phenomena are without a basis.