Tibetan
་ཞི་བ་དང་། རང་ཉིད་དམ་པར་རྟོགས་པ་སྟེ་དགོས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནས་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་ནི། སྐལ་བཟང་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་བ། །ཐར་པའི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། །ཀུན་གྱི་ནང་ནས་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཞིག །དེང་སང་བདག་གིས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ། །དམ་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ན་ཐོག་མར་མཆོད་པར་བརྗོད་དེ། བར་ཆད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་ཅུང་ཟད་བྱ་དཀའ་བ་དང་། ཚིག་དོན་གྱི་གནས་བརླིང་བས་སྒྱིད་ལུག་པ་དང་། གཞན་གྱིས་འཚེ་བ་དང་། རང་གི་སྐྱོ་ངལ་མཐོང་ནས་བར་མ་དོར་འདོར་བར་སེམས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་སྟེ། དེ་དག་གིས་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་མཆོག་ཐར་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསྒྲུབ་ པའི་ཐབས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྟེ། དེའི་ཚུལ་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་འདིའི་དགོས་འབྲེལ་ལེགས་པར་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། སྐྱེས་བུ་བློ་གྲོས་ཅན་དག་གང་ལ་འཇུག་པ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་བྱ་དང་། དགོས་པ་དང་། ཉིང་དགོས་དང་། འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ནས་ལེགས་པར་རྟོག་ཅིང་། དེ་དག་མཐོང་ནས་ལེགས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདིར་བརྗོད་པ། ཟབ་པ་དང་། རྒྱ་ཆེ་བའི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག །འཁོར་བ་སྤང་ཞིང་ཐར་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་ནི་འདིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །དེའི་རང་བཞིན་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ལས། ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། །ཞུགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་སྟེ་ཉིང་དགོས་སོ། །བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པ་བཞིན་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་གཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་ནི་འབྲེལ་བའོ། །དེ་དག་གིས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་འཇུག་ཡུལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་སྤང་བྱར་བསྟན་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་བླང་བྱར་བསྟན་པ་གཉིས་ནི་འདིའི་ལུས་རྣམ་པར་གཞག་པ་རྡོ་རྗེའི་ གནས་སོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པ་འཁྲུལ་པའི་འཁོར་བ། གང་ལས་འཁྲུལ་པའི་གཞི་ཉིད་དང་པོར་བཤད
Chinese
寂静，以及自身证悟为圣，此乃具足五种必要。此后立誓造论： 贤善之士所求义， 乃是解脱之胜境， 成就彼之方便道， 一切之中为顶巅， 如今吾将极明示。 圣者造论之初，首先赞颂，为使中断完全寂灭，随即究竟圆满故而立誓造论。否则略有困难，且因词义之境不稳固而懈怠，或受他人损害，或见自身疲惫而心生中途放弃之念，为完全防护此等故。 其中，凡是希求菩提之士，乃是具足佛法善缘者，彼等所求之殊胜乃是解脱，成就彼之方便顶巅乃是大乘道，当宣说彼之极善、深广之理，如是立誓。 此乃善示此论之必要与关联，凡具智慧之人，无论涉入何事，皆会思忖此中有何所诠、必要、究竟必要与关联，于见及彼等后方善加涉入，故于此处宣说。何为深广之境的差别？何为欲舍轮回而求证解脱者所应听闻、思维、修习之体性？此乃此论所应诠释者。 从其自性二十二品中，善加观察，依此而入解脱道，乃是必要。入道后究竟圆满成就菩提，乃是必要的必要，即究竟必要。依所诠与能诠，如实修证而成就果，彼等亦是互相依存而生，故具关联性，此乃关联。 以彼等已阐述入论之因。 如今当阐述所入之论之体性，即阐述轮回之自性应舍弃，以及涅槃之自性应获取，此二者乃是此论之体性，如金刚之安立处。 其中，无明乃是迷乱之轮回，首先宣说从何而迷乱之根本。
English
Peace, and self-realization as sacred, this is endowed with five necessities. Thereafter, the vow to compose a treatise: What the fortunate ones should seek, Is the supreme state of liberation, The means to accomplish it, Among all is the pinnacle, Now I will make it very clear. The noble ones, at the beginning of composing a treatise, first praise, in order to completely pacify interruptions, and immediately achieve completion, therefore they vow to compose. Otherwise, it is slightly difficult, and because the state of words and meanings is unstable, they become lazy, or are harmed by others, or seeing their own fatigue, they think of abandoning it halfway, in order to completely protect against these. Among them, whoever desires enlightenment is a person with good fortune for the Dharma, the supreme thing they should seek is liberation, and the pinnacle of the means to achieve it is the Mahayana path, the extremely good, profound, and vast nature of which should be taught, thus the vow. This is a good indication of the necessity and connection of this treatise, for wise people, when engaging in anything, will consider what is expressed, what is necessary, what is the ultimate necessity, and what is the connection, and after seeing these, they will engage well, therefore it is said here. What is the difference between the profound and vast states? What is the nature of hearing, thinking, and meditating for those who wish to abandon samsara and attain liberation? This is what this treatise should explain. From its nature, in twenty-two chapters, carefully examine and rely on this to enter the path of liberation, which is the necessity. Achieving complete enlightenment after entering the path is the necessity of necessity, the ultimate necessity. Relying on what is expressed and the expression, the fruit of accomplishment is achieved through true practice, and they also arise depending on each other, therefore they are connected, this is the connection. With these, the cause for entering the composition of the treatise has been explained. Now, the body of the treatise to be entered will be explained, that is, the nature of samsara should be abandoned, and the nature of nirvana should be attained, these two are the nature of this treatise, like the vajra's establishment. Among them, ignorance is the confused samsara, first explaining the root from which confusion arises.
Tibetan
་པ། ཐོག་མའི་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉིད། །དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་རང་བཞིན་འདུས་མ་བྱས། །ཡེ་ནས་རྣམ་དག་ཉི་མཁའ་ལྟ་བུ་ལས། །མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་གཡོས་པས་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །གཞི་དེ་ཡང་འཁོར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་རྟེན་གཞི་ནམ་མཁའ་ལྟར་གདོད་མ་ནས་སྟོང་ཞིང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པ། ཉི་ཟླ་ལྟར་འོད་གསལ་ཞིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གནས་པས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པས་ངང་གིས་འོད་གསལ་བ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་གནས་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རྟེན་པའི་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་ཆེན་པོར་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་བའི་ཆོས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྟེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་པ་ནི། ཉི་མཁའི་ངོས་ན་སྤྲིན་ཕུང་བརྟེན་པ་ལྟར། གཞི་ལ་མ་རེག་མ་འབྱར་ལ་དེའི་ངང་ལ་གནས་པ་སྟེ། དོན་ལ་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་བརྟེན་པར་སྣང་བ་ནི་བཏགས་པ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ས་ནི་ཆུ་ལ་ཆུ་རླུང་ལ། །རླུང་ནི་མཁའ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །མཁའ་ནི་རླུང་དང་ཆུ་དག་ དང་། །ས་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་དབང་རྣམས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་དག་ལ་བརྟེན། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཚུལ་བཞིན་མིན། །ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་གནས། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ནི། །སེམས་ཀྱི་དག་པ་ལ་རབ་གནས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་གནས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཉི་མ་དང་ཟེར་ལྟར་དབྱེར་མེད་དུ་བརྟེན་ཏེ་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་འཆད་པས་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །གཞི་དེ་ལྟ་བུའི་ངང་ནས། མ་རིག་ཀུན་བརྟགས་གློ་བུར་སྒྲིབ་པའི་སྤྲིན། །གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་བག་ལ་ཉལ་ལངས་པས། །ཡུལ་དང་དོན་དང་ལུས་སུ་བག་ཆགས་ཏེ། །རིག་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་སྙིང་པོ་སྒྲིབས། །ཐོག་མའི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས། ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་རང་ཆས་གསལ་ནུས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་རྒྱུར་བྱས་པའི་གཟུང་འཛིན་བག་ལ་ཉལ་ལངས་པ་ནི་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་གསུམ་གཞག་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་། དེ་དག་འཛིན་པའི
Chinese
པ། 最初的光明，即是如来藏。实义的阿赖耶，自性非造作。本来清净如虚空，因无明的习气扰动，众生因此而迷惑。此地也如虚空般，是观待轮回的所依，从原始以来即是空性，本体上是无我的。如日月般光明，自然成就。从无始以来就存在，因此没有变异。超离戏论的边际，因此自然光明。安住在身与智慧无离无合的法界中，因此是如来藏。是轮回与涅槃诸法所依之处，称为实义的阿赖耶，是非造作且本来清净的大处。此外，轮回的法，业与烦恼等，是以无所依的方式而依，如同云朵依于虚空的表面。不触及、不沾染于地，而是安住于其自性中。实际上，因为没有自性，所以能依与所依并未成立，但却显现为能依，这只是假立的。大乘《宝性论》中说：地依于水，水依于风，风则安住于虚空中。虚空不住于风与水，也不住于地的界中。同样，蕴、界、处等，依赖于业与烦恼。业与烦恼并非如理作意，而是恒常安住于作意中。不如理的作意，则安住于心的清净中。心的自性诸法，不住于一切法中。如是所说。涅槃的诸法，如太阳与光芒般无别地依止，因此从本来就无离无合。这些的自性将在下面广说，故此处不赘述。在如是地之自性中，无明遍计是突发的遮蔽之云。能取所取的错觉习气生起，对境、意义与身体产生习气，遮蔽了觉性的自性光明心。最初的安住方式，自性光明，即是从其自性中，生起无始以来的无明，是自性具有明澈能力的显现。以其为因，能取所取的习气生起，是为突发的遮蔽。在阿赖耶上安立三种心的习气，即是对色等境，以及执持彼等
English
པ། The very first clear light is the essence of the Sugata. The ultimate Alaya is unconditioned by nature. From the beginning, it is pure like the sky, but due to the stirring of the imprints of ignorance, sentient beings are deluded. That ground, like the sky, is the basis in relation to samsara, empty from the beginning and selfless in essence. Like the sun and moon, it is radiant and spontaneously accomplished. Since it exists from beginningless time, it is immutable. Because it transcends the limits of elaboration, it is naturally radiant. Because it abides in the realm where form and wisdom are inseparable, it is the essence of the Sugata. The state of being upon which the dharmas of samsara and nirvana depend is called the ultimate Alaya, which is unconditioned and abides as the great, primordial purity. Moreover, the dharmas of samsara, karma and kleshas, depend in a way that is without dependence, like clouds depending on the surface of the sky. They do not touch or cling to the ground, but abide in its nature. In reality, because there is no inherent nature, the dependent and the depended upon are not established, but the appearance of dependence is merely imputed. As it is said in the Mahayana Uttaratantra Shastra: "Earth depends on water, water on wind, and wind abides in space. Space does not abide in wind and water, nor does it abide in the element of earth. Likewise, the skandhas, dhatus, and ayatanas depend on karma and kleshas. Karma and kleshas are not in accordance with proper attention, but always abide in attention. Improper attention abides in the purity of mind. The dharmas that are the nature of mind do not abide in anything." Thus it is said. The dharmas of nirvana depend inseparably like the sun and its rays, and therefore abide without separation from the beginning. The nature of these will be explained in detail below, so I will not elaborate here. In the nature of such a ground, the clouds of adventitious obscuration are ignorance and conceptualization. When the latent tendencies of grasping and being grasped arise, imprints are made on objects, meanings, and bodies, obscuring the radiant essence of the nature of awareness. The original state of being, naturally radiant, is from its very nature. From that nature arises beginningless ignorance, the self-arisen aspect of clear potential. The arising of the latent tendencies of grasping and being grasped, which is caused by that, is the adventitious obscuration. Placing the three imprints of mind on the Alaya is like placing imprints on objects such as form, and grasping them.