Tibetan
ས་ལུག་མཐོང་ལྟར། །གཞན་ལ་གནོད་ཀྱང་རང་དོན་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ། །བཟང་པོའི་ཚུལ་དང་འགལ་བས་སེམས་འདི་སྐྱོ། །སྔོན་དུས་ཤ་ཚ་གྲོས་འདེབས་ཉན་ན་ཡང༌། །ད་དུས་བདེན་པའི་གཏམ་ལ་ཉན་མཁན་མེད། །ངོར་བསྟོད་དབྱེན་བཅུག་རྣ་བའི་བདུད་རྩི་བཞིན། །དམ་པའི་ལམ་དང་འགལ་བས་སེམས་འདི་སྐྱོ། །སྔོན་དུས་ཕ་མ་རྒན་རབས་བཀུར་ན་ཡང༌། །ད་དུས་རྒན་རབས་བཀུར་སྟི་སྲི་ཞུ་ མེད། །གྲལ་ཡང་མཐར་འཇོག་ཟས་གོས་ལྷག་རོལ་སྟེར། །ངོ་ཚའི་གནས་སུ་བྱེད་པས་སེམས་འདི་སྐྱོ། །སྔོན་དུས་བཟང་དྲིན་བྱས་པ་གཟོ་ན་ཡང༌། །ད་དུས་མི་རྣམས་བཟང་ལན་ངན་གྱིས་འཇལ། །ཕན་ཆེར་བཏགས་ནས་གནོད་པ་ཆེར་སྐྱེལ་པ། །འགྲོགས་སུ་མི་རུང་མཐོང་ནས་སེམས་འདི་སྐྱོ། །སྔོན་དུས་གང་ལའང་རང་བཞིན་བརྟགས་ན་ཡང༌། །ད་དུས་མི་རྣམས་འབར་རྒྱུག་ཕྱོགས་གཏམ་ཅན། ། བཟང་ངན་མི་དཔྱོད་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང༌། །སྒྲོ་སྐུར་སྨྲ་བསྟོད་མང་བས་སེམས་འདི་སྐྱོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་ཉེས་པ་ཚད་མེད་པ། །དུས་ངན་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། །ཆ་ཙམ་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་ཙམ་མཐོང་བར་ཟད། །རྒྱས་པར་བསྐལ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་མི་ལང༌། །དེ་དག་མཐོང་ནས་དད་ལྡན་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། དབེན་པའི་གནས་སུ་དམ་ཆོས་སྒྲུབ་པར་རིགས། །དུས་ལ་མངོན་པར་སྐྱོ་བའི་རབས་ལས། ཐ་མལ་བའི་གནས་ལ་སྐྱོ་བར་བསྟན་པ་སྟེ་རབས་དང་པོའོ།། །།དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་བསམ་སྤྱོད་སྐྱེ་བོ་ཀུན། །རང་བཞིན་བླུན་པས་བདེན་དུ་ཆུག་ན་ཡང༌། །ཐར་པར་ཞུགས་པ་ཆོས་དོན་གཉེར་བ་རྣམས། ། བསྟན་པ་སྙིགས་མའི་སྐྱོ་བ་བཤད་ཀྱིས་ཉོན། །ལྷར་བཅས་འགྲོ་བའི་ཕན་བདེ་འབྱུང་བའི་གནས། །བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་མིག་འདི་ཟུམ་དུ་ཉེ། །བཤེས་གཉེན་ཐར་པའི་ལམ་མཁན་ཕལ་ཆེར་འདས། །བྱང་ཆུབ་ལྗོན་ཤིང་རྙིང་བས་སེམས་འདི་སྐྱོ། ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བས་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་པའི་གནས། །རྡོ་རྗེ་གདན་སོགས་འཕགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་སྟོང༌། །སྡིག་སྤྱོད་སོག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་བསྐོར་ཞིང༌། །ཉམ་ངའི་གནས་སུ་གྱུར་ལ་སེམས་འདི་སྐྱོ། །ཕྱོགས་རྣམས་གང་ནའང་དགེ་བའི་བཤེས་ཉུང་ཞིང༌། །ཆོས་བཞིན་སྤྱོད་པའི་སྐྱེ་བོ་རབ་དཀོན་ལ། །སྡེ་དགོན་རྣམས་ཀྱང་ཁྱིམ་པའི་གྲོང་འདབ་བཞིན། །ཆོས་མིན་བྱ་བྱེད་མང་བས་སེམས་འདི་ སྐྱོ། །རང་ཉིད་མཁན་སློབ་གནས་སུ་ཁས་འཆེ་ཡང༌། །ཆོས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཤེས་བྱེད་གཉིས་དང་བྲལ། །ཁྱིམ་ཆུང་སྤངས་པའི་ཁྱིམ་ཆེན་འདུ་འཛི་ཅན། །འཁྲུལ་སྣང་བདེན་པར་འཛིན་ལ་སེམས་འདི་སྐྱོ། །
Chinese
如同看見土羊一般，即使損害他人也只顧自己。與善良的行為相悖，內心感到悲傷。過去還會聽取善意的建議，現在卻沒有人聽真話。阿諛奉承和挑撥離間如同耳中的甘露。與神聖的道路相悖，內心感到悲傷。過去還會尊敬父母長輩，現在卻沒有對長輩的尊敬和侍奉。座位也放在最後，給予剩餘的食物和衣服。因為把這當作羞恥的事情，內心感到悲傷。過去還會報答所受的恩情，現在人們卻以惡報善。給予很大的幫助卻帶來很大的損害。看到這種人不可交往，內心感到悲傷。過去對任何事情都會觀察其本性，現在的人們卻容易激動，喜歡傳播流言蜚語。不辨善惡，追隨名聲。因為捏造事實和阿諛奉承太多，內心感到悲傷。這些等等無量的過錯，是末法時代眾生的本性。僅僅說出一部分，也只能看到一部分。詳細地說，即使到劫末也說不完。看到這些，有信仰的人們，應該在寂靜的地方修行正法。從對時代感到厭倦的篇章中，講述了對平凡之地的厭倦，這是第一篇。如此，世間的思維行為，所有的人，因為本性愚蠢而認為是真實的。但是，進入解脫之道，追求佛法的人們，請聽我講述對末法時代的厭倦。天神和眾生的利益安樂之源，佛法如同世間的眼睛，即將閉上。善知識，解脫道的引導者，大部分已經逝去。菩提樹因為衰老而使我內心感到悲傷。過去諸佛獲得菩提的地方，金剛座（菩提伽耶）等聖地都已空虛。作惡的蒙古人四處圍困。變成令人沮喪的地方，內心感到悲傷。無論在任何地方，善良的善知識都很少，如法修行的人非常稀少。寺廟和僧院也如同世俗的村莊。因為做很多不如法的事情，內心感到悲傷。自己雖然自稱是堪布和老師，卻缺乏佛法的修持和知見。捨棄小家庭，卻陷入更大的世俗紛擾。把虛幻的顯現當作真實，內心感到悲傷。
English
Like seeing a clay sheep, they only pursue their own interests, even if it harms others. This contradicts virtuous behavior, and my heart feels sorrow. In the past, they would listen to sincere advice, but now no one listens to the truth. Flattery and sowing discord are like nectar to the ears. This contradicts the sacred path, and my heart feels sorrow. In the past, they would respect parents and elders, but now there is no respect or service for elders. They are placed at the end of the line, and given leftover food and clothing. Because they treat this as a shameful thing, my heart feels sorrow. In the past, they would repay kindness, but now people repay good with evil. They give great help but bring great harm. Seeing that such people are not to be associated with, my heart feels sorrow. In the past, they would examine the nature of everything, but now people are easily agitated and like to spread rumors. They do not discern good from evil, and follow after fame. Because there is too much fabrication and flattery, my heart feels sorrow. These and countless other faults are the nature of beings in the degenerate age. Speaking only a part, one can only see a part. To speak in detail, even until the end of the kalpa, it would not be enough. Seeing these things, faithful people should practice the Dharma in secluded places. From the chapter on being weary of the times, it speaks of being weary of ordinary places, this is the first chapter. Thus, the thoughts and actions of the world, all people, because of their inherent stupidity, take them to be true. But those who have entered the path of liberation, those who seek the Dharma, listen to my account of being weary of the degenerate age. The source of benefit and happiness for gods and beings, the Dharma, like the eye of the world, is about to close. Spiritual friends, guides on the path of liberation, have mostly passed away. The Bodhi tree is old, and my heart feels sorrow. The places where the Buddhas of the past attained enlightenment, such as Bodh Gaya (Vajrasana), and other sacred lands are empty. Sinful Mongols surround them on all sides. It has become a depressing place, and my heart feels sorrow. Wherever one goes, there are few virtuous spiritual friends, and those who practice according to the Dharma are very rare. Monasteries and nunneries are like secular villages. Because they do many things that are not Dharma, my heart feels sorrow. Although they claim to be Khenpos and teachers, they lack both the practice and knowledge of the Dharma. They have abandoned small households, but are caught up in greater worldly distractions. They take illusory appearances to be real, and my heart feels sorrow.