Tibetan
པ་སོ་མ་ལ། །ངོ་བོ་སྟོང་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རང་བཞིན་གསལ་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །འཆར་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་བཙལ་དུ་མེད། །སྒོམ་ཡང་མ་སྒོམས་སོ་མར་ཞོག །ལྟ་ཡང་མ་བལྟ་སོ་མར་ཞོག །འཛིན་ཡང་མ་འཛིན་སོ་མར་ཞོག །སྤྲོ་ཡང་མ་སྤྲོ་སོ་མར་ཞོག །བསྡུ་ཡང་མ་བསྡུ་སོ་མར་ཞོག །ཡེངས་ཀྱང་མ་ཡེངས་སོ་མར་ཞོག །གང་ཤར་རང་བཞག་སོ་མ་ལ། །ངང་དྭངས་རྒྱ་མཚོ་དྭངས་པ་འདྲ། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པས། རྟོག་པ་གང་ཤར་འགྱུ་དྲན་སོ་མ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་ཐོལ་སྐྱེས་འདིའི་སྟེང་དུ་སོ་མར་ཀློད་ལ། དྲན་བསམ་སྔ་ཕྱིའི་སྐྱེལ་བསུ་མ་བྱེད་པར་རང་བབ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་ཞོག་དང༌། འགྱུ་བ་དང་གྲོལ་བ་དུས་མཉམ་པས་ལྷག་མཐོང་ཤར་གྲོལ་གྱི་ལྟ་བ་རྒྱ་ཡན་ཆེན་པོ་ཡིན། དེའི་རྗེས་ལ་ང་བདག་དང་གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་པ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་བཅས་པ་འཆར་བ་ནི་རང་བཞག་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་པ་ཡིན། ཡང་སྔར་བཞིན་འགྱུས་ཀྱང་དེ་ལ་ཞེན་པའི་རྩིས་གདབ་མེད་པར་གློད་པས་ངང་དྭངས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་པ་ལ་སྔར་བཞིན་གནས་པས་བདེ་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་རྟོགས་པ་གོང་མ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེའོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད། སྟོང་པ་ཤར་གྲོལ་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་ལྟ་བ་ཡན་ཐུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ངང་དྭངས་སུ་ངོ་སྤྲད། ངང་དྭངས་བདེ་གསལ་དུ་ངོ་སྤྲད། བདེ་གསལ་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་སྒོམ་པས་ཡེངས་ཐུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་སེམས་སྒྱུ་མར་ངོ་སྤྲད། སྒྱུ་མ་འཛིན་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད། འཛིན་མེད་ཕྱོགས་ཡན་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་སྤྱོད་པས་རྐྱེན་ཐུབ་པ་ཡིན། རང་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་ངོ་སྤྲད། སངས་རྒྱས་རང་ཆས་སུ་ངོ་སྤྲད། རང་ཆས་ཤར་གྲོལ་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་འབྲས་བུས་གོལ་ས་ཐུབ་པ་ཡིན་ ནོ། །མདོར་དྲིལ་ན་ཡུལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་འཛིན། ད་ལྟ་གྱི་ཤེས་པ་ཤར་གནས་གང་ཡིན་གྱི་སྟེང་དུ་བཅས་བཅོས་དང་སྤང་གཉེན་མེད་པར་ཞོག་དང༌། གང་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡོ་ལང་དུ་འགྱུར་རོ། ། གསུམ་པ་རྗེས་སྐྱོང་ཐབས་བསྟན་པ་ལ། སྣང་སེམས་རྨི་ལམ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ། །རྨི་ལམ་འོད་གསལ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ། འོད་གསལ་བར་དོར་ངོ་སྤྲད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ། ནང་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་མདང་གི་རྨི་ལམ་ནང་གི་ཕྱི་སྣང་བ་ནང་རིག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཞིང་རྟོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཅིར་སྣང་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་ནས་གང་ལ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ངང་ནས་འགྲོ་འདུག་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་རྣམས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མཐོང་ནས་གང་ལའང་ཞེན་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འོད་གསལ་འཆར་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དུ་སྣང་ཡང་དེར་འཛིན་མེད་པས་ཤེས་པ་གསལ་ལ་དྭངས་པ་སྟོང་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་ཏེ། དེ་ཉིད་རང་ངོ་ཤེས་པས་བར་དོར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྨི་ལམ་འོད་གསལ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། གཉིད་དང་རྨི་ལམ་གྱི་མཚམས་ན་ཤེས་པ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཕྱི་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་གྱི་རྟོག་པ་རགས་པ་ནི་འགག །ནང་འཇུག་པ་གཉིད་དུ་ཐིམ་པ་ལྟ་བུ་ཕྲ་བ་ནི་མ་ཤར་བའི་བར་དེ་ན་རང་བཞིན་གྱི་་འོད་གསལ་འཆར་ཏེ། དེ་ཉིད་ངོས་བཟུང་ལ་མ་ཡེངས་པར་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཟླ་བ་ཕྱེད་དུ་བསྒོམས་པས། དང་པོ་རྨི་ལམ་ངན་པ་ལས་བཟང་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། བར་དུ་ཟིན་ནས་སྤེལ་སྤྱོང་དང་སྤྲུལ་བསྒྱུར་ནུས་པ་་དང༌། ཐ་མར་དབྱིངས་སུ་ནུབ་སྟེ་མི་རྨི་པར་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ །གལ་ཏེ་མ་ཟིན་ན་ན་སྙིང་གར་ཐིག་ལེ་ཁ་དོག་ལྔའི་རང་བཞིན་འོད་དུ་འབར་བ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་གཏད་པས་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ནི་ཉིན་མཚན་གཉིས་ཀ་འོད་གསལ་གྱི་འཁོར་ལོར་འཁྱིལ་བས་རབ་ཚེ་འདིར་གྲོལ་ཞིང༌། འབྲིང་བར་དོ་འོད་གསལ་རང་ངོ་ཤེས་ཏེ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱའོ། །གསུམ་པ་འོད་གསལ་བར་དོར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སྐྱེ་ཤི་བར་་དོའི་སྐབས་སུ་ལྟ་བ་སྟོང་གསལ་འགྱུར་བ་མེད་ པ། །སྒོམ་པ་ངང་དྭངས་འོད་གསལ་བ། སྤྱོད་པ་ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པ། འབྲས་བུ་རང་གྲོལ་འཛིན་མེད་དུ་རྟོགས་ནས། རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་ལ་གོམས་འདྲིས་ཡོད་པའི་་འཆི་ཁའི་བར་དོ་གསལ་ཐེབས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོར་རང་ངོ་ཤེས་པས། སྲིད་པའི་བར་དོ་མི་མཐོང་བར་སངས་རྒྱའོ། །དོན་གཉིས་པ་བར་དོར་གྲོལ་བ་འོད་གསལ་གྱི་གདམས་པ་ལ། ད་ལྟ་སྐྱེ་ཤིའི་བར་དོ་ཤར་བའི་དུས་འདིར་ངོ་སྤྲད་པའི་དོན་ལ་འདྲིས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ད་ལྟ་ལྟ་བས་ལ་བཟླ། སྒོམ་པས་གོམས་པར་བྱས། སྤྱོད་པས་ཐག་བཅད། འབྲས་བུ་རང་ངོ་ཤེས་པས་དོན་འདྲིས་པར་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་འཆི་ཁའི་ཚེ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཞེན་པར་སྤོང་དག་བྱས་ལ། གདམས་པ་རྣམས་གསལ་གདབ་ཅིང་ད་ལྟའི་དགེ་སྦྱོར་ལས་མ་ཡེངས
Chinese
帕索玛拉！本体空性是法身，自性光明是圆满报身，显现方式多种是化身，佛陀无需向他处寻觅。修也不修，原原本本安住吧！看也不看，原原本本安住吧！执也不执，原原本本安住吧！放也不放，原原本本安住吧！收也不收，原原本本安住吧！散乱也不散乱，原原本本安住吧！任凭显现，自然安住吧！自性清净犹如清澈的海洋，乐明无念，任运成就。如是说，无论生起什么念头，流动思绪，就在当下赤裸觉性之上，原原本本放松吧！不要对过去和未来的思绪进行迎送，安住在自然本性任运成就的境界中。流动和解脱同时，所以胜观是广大无边的顿悟之见。在那之后，生起无我执和能所取的智慧禅修，伴随着乐明无念的体验，这就是自然安住大光明的禅修。再次，即使念头生起，也不执着于它，不加以分别，放松，安住在自性清净任运成就的禅修中，这样乐明无念的体验和更高的证悟就会在相续中产生。如果将这些归纳起来，就是将显现认知为心，将心性认知为空性，将空性认知为顿悟，这样见解就能够超越一切。将法性认知为自性清净，将自性清净认知为乐明，将乐明认知为空性，这样禅修就能够防止散乱。将显现和心认知为幻象，将幻象认知为无执，将无执认知为无偏，这样行持就能够应对各种境缘。将自心认知为佛，将佛认知为自性，将自性认知为顿悟，这样果就能避免歧途。总而言之，无论外境如何显现，心都不要执着于它。当下觉性的生起之处，不要加以任何造作和取舍，安住其中，任何显现都会转为法性的游舞。第三，关于后续修持的方法，将显现和心认知为梦境，将梦境认知为光明，将光明认知为中阴。首先，就像这样，外在显现的色声香味触，内在执着的各种念头，所有这些都如同昨晚梦中的
English
Paso Mala! The essence of emptiness is the Dharmakaya, the nature of clarity is the Sambhogakaya, the various forms of manifestation are the Nirmanakaya, the Buddha is not to be sought elsewhere. Meditate or not, just rest as it is! Look or not, just rest as it is! Grasp or not, just rest as it is! Project or not, just rest as it is! Gather or not, just rest as it is! Wander or not, just rest as it is! Whatever arises, let it be, just as it is! The nature is clear like a clear ocean, bliss-clarity non-thought, spontaneously accomplished. Thus it is said, whatever thoughts arise, flowing thoughts, just relax in the naked awareness of the present moment. Do not welcome or send off thoughts of the past or future, but rest in the great spontaneously accomplished state of naturalness. Movement and liberation are simultaneous, so the Vipassana is a vast and boundless view of sudden enlightenment. After that, the arising of wisdom meditation free from self-grasping and object-grasping, accompanied by the experience of bliss-clarity and non-thought, is the meditation of self-abiding great luminosity. Again, even if thoughts arise as before, do not cling to them or make distinctions, but relax and abide as before in the meditation of self-abiding great spontaneity, so that the experience of bliss-clarity and non-conceptualization and higher realization will arise in the continuum. If we summarize these, it is to recognize appearances as mind, to recognize mind itself as emptiness, and to recognize emptiness as sudden liberation, so that the view can overcome everything. To recognize the nature of reality as self-purification, to recognize self-purification as bliss-clarity, and to recognize bliss-clarity as emptiness, so that meditation can prevent distraction. To recognize appearances and mind as illusion, to recognize illusion as non-grasping, and to recognize non-grasping as impartiality, so that conduct can overcome circumstances. To recognize one's own mind as Buddha, to recognize Buddha as one's own nature, and to recognize one's own nature as sudden liberation, so that the result can avoid straying. In short, no matter how the external world appears, the mind should not cling to it. In the place where the present awareness arises, do not make any fabrications or acceptances, and rest there, and whatever appears will turn into the play of the nature of reality. Third, regarding the method of subsequent cultivation, appearances and mind are recognized as dreams, dreams are recognized as luminosity, and luminosity is recognized as Bardo. First, like this, the external appearances of form, sound, smell, taste, and touch, and the various thoughts of the internal grasping mind, all like the dreams of last night.
Chinese
种种显现皆是自心之显现，显现与觉悟无有差别，知晓一切显现皆无实，于任何事物皆不执著的状态中，行住坐卧等一切行为。如此行持，则能视一切法如梦之体性，于任何事物皆不执著，从而显现自性二取不二之光明。彼亦显现为外境，然于彼无有执著，觉知明朗澄澈，空明无分别，此乃自性光明。彼即是认识自性，从而于中阴获得解脱。第二，梦光明之教授：于睡眠与梦境之交界处，觉知明朗而不分别，外六境之粗大分别念止息，内入睡眠般之细微分别念尚未生起之际，自性光明便会显现。于彼之时，不离专注，精勤修持。如是修持半月，初则恶梦转为善梦，中则能控制、增长、修习、化现，终则融入法界，不复作梦，而融入光明之中。若未能控制，则于心间观想五色明点，如虹光般燃烧，专注其上，便能控制。如是昼夜二者皆融入光明之轮，上等者即生解脱，中等者于中阴认识光明自性，从而现证圆满正觉。第三，光明中阴之教授：于生与死之中阴时期，见解为空明不变，禅修为空明澄澈之光明，行持为六根自在，果为自解脱而无执著。对于自性光明具有串习者，于临终中阴便能清晰显现，于法性中阴认识自性，从而不复见有轮回中阴而证得佛果。第二义，于中阴获得解脱之光明教授，于如今生与死之中阴显现之时，应熟悉教授之要义。即如今以见解而反复思维，以禅修而令其熟悉，以行持而下定决心，以果认识自性而熟悉要义之瑜伽士，于临终之时，对于一切内外之事物皆不执著而舍弃清净，清晰忆念教授，不离如今之善行。
English
All appearances are manifestations of one's own mind, and there is no difference between appearances and awakening. Knowing that all appearances are unreal, one should engage in all activities such as walking, sitting, and lying down without clinging to anything. By practicing in this way, one will see all phenomena as dreamlike in nature, and without clinging to anything, the self-existing luminosity of non-duality will arise. Although it appears as an external object, there is no clinging to it. Awareness is clear and limpid, empty and clear, and non-conceptual. This is the self-existing luminosity. By recognizing this, one attains liberation in the bardo. Second, the instruction on introducing dream luminosity: In the interval between sleep and dreams, awareness is clear and non-conceptual. The gross conceptualizations of the six external senses cease, and the subtle conceptualizations, like entering into sleep, have not yet arisen. At that time, the self-existing luminosity arises. At that time, one should not be distracted but should meditate diligently. By meditating in this way for half a month, at first bad dreams will turn into good dreams. In the middle, one will be able to control, increase, practice, and transform. Finally, one will dissolve into the dharmadhatu, no longer dreaming, but entering into luminosity itself. If one cannot control it, then one should visualize a five-colored bindu in the heart, blazing like a rainbow, and focus on it. By doing so, one will be able to control it. In this way, both day and night are integrated into the wheel of luminosity. The best will be liberated in this life, and the middling will recognize the self-existing luminosity in the bardo, thereby attaining perfect enlightenment. Third, the instruction on introducing luminosity in the bardo: During the bardo of birth and death, the view is emptiness and clarity, unchanging; the meditation is clear and pure luminosity; the conduct is the freedom of the six senses; and the result is self-liberation without clinging. For those who are familiar with the self-existing luminosity, the bardo of dying will be clearly revealed, and by recognizing one's own nature in the bardo of dharmata, one will attain Buddhahood without seeing the bardo of existence. The second meaning, the luminosity instruction on liberation in the bardo, one should become familiar with the meaning of the instruction at this time when the bardo of birth and death arises. That is, now one should repeatedly contemplate with the view, familiarize oneself with meditation, make a firm determination with conduct, and as a result, the yogi who recognizes his own nature and is familiar with the meaning, at the time of death, should abandon all internal and external objects without clinging to them, clearly remember the instructions, and not be distracted from the present virtuous practice.