Tibetan
། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་འོག་མིན་དུ། །འདོད་ཆགས་བྲལ་ཁྱོད་དེར་སངས་རྒྱས། །གཙང་མའི་གནས་དག་སྤངས་ནས་སུ། ། འོག་མིན་ཞེས་བྱ་ཉམས་དགའ་བར། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་དེར་སངས་ རྒྱས། །སྤྲུལ་པ་པོ་གཅིག་འདིར་འཚང་རྒྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མི་མཇེད་ཀྱི་གནས་ཐམས་ཅད་བཀོད་པ་མཉམ་དུ་སྣང་སྟེ། ནམ་མཁའི་ཟླ་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆུ་སྣོད་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། ། འདི་ཙམ་ཡང་མཚོན་པ་སྟེ། ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་རིས་སོ་སོར་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དུས་མཉམ་པ་དང༌། མི་མཉམ་པ་དུ་མས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གདུལ་བྱའི་ངོར་འོག་མིན་དེ་ལྟ་བུར་སངས་རྒྱས་པར་སྣང་ངོ༌། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་པས་གདུལ་བྱའི་འཁྲུལ་སྣང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་འོག་མིན་གཟུགས་ཁམས་ལྟ་བུ་དེར་བཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་སྣང་དག་པའི་འོག་མིན་ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་བཀོད་པ་ཚད་མེད་པ་ཅན་དུ་རྟག་པར་བཞུགས་ཏེ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་དང༌། ངེས་པའི་མདོ་ཕལ་ལ་སྣང་ཞིང་འབྱུང་བ་ནི། གཟུགས་མེད་འདོད་དང་གཟུགས་ཁམས་དང༌། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། །གནས་ལས་འདས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དབང༌། །བཞུགས་སོ་སྟུག་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན། །ཞེས་པ་དང༌། བརྟན་པ་སྟུག་པོ་འདུས་མ་བྱས། །ཞེས་སོ། །བྱང་ཆུབ་བརྙེས་ཚུལ་ཡང༌། དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་ནས་བརྙེས་སོ། ། དེ་ལ་བྲལ་ལུགས་ནི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སྟེ། དེ་ཡོད་པས་སེམས་ཅན། མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས་ཏེ། དེའང་དྲི་མ་རང་བཞིན་པ་སྔར་ཡོད་གསར་དུ་སྤངས་པའམ། ཡོན་ཏན་སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྒྲུབས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་དྲི་མེད་ པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་གློ་བུར་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པར། དེ་ཉིད་ལས། གང་ལ་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་དུས་རིང་རྟག་ལྡན་པ། །སྤོང་བ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཅོམ་འགྱུར་ཅིང༌། །གནས་གྱུར་ཆོས་དཀར་ཡོན་ཏན་མཆོག་རབ་ལྡན་པ་ཐོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད། །དེ་ནི་མི་རྟོག་ཤིན་ཏུ་རབ་དག་ཡུལ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ལམ་གྱིས་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཚེ་གནས་གྱུར་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དག་སྟོབས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ཙམ་ལ་བརྗོད་ཀྱི། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་འབྲས་
Chinese
于色界之色究竟天中，离欲之汝于彼成正觉。舍弃清净之诸处，于名为色究竟天之悦意处，如来于彼成正觉，化身一于此成正觉。如是。 彼亦如于弥坚之地一切显现同时，如虚空之月一本体，于百千万之水器中无先后而显现。仅此亦为譬喻，无尽虚空之有情之各自处境，十二行相等同时，及诸多不同时者，行利益有情之事。于所化前，显现于如是色究竟天成正觉。 薄伽梵自身之自性，乃超越三界者，故非如所化之错觉习气之色究竟天色界般住锡，以其远离一切习气之故。是故于自显清净之色究竟天，超越三界之智慧宫殿，具足无量庄严者，恒常住锡。 庄严密集之显现，及决定之经部多所显现及生起者，谓无色界、欲界及色界，以及无想，如是超越诸处而成正觉自在，住锡于密集之坛城中。如是及稳固密集无为法。 证菩提之方式亦为，远离一切垢染而证得。于彼，远离之方式乃为客尘，以其存在故名有情，以其不存在故名如来，如是立名。彼亦非自性之垢染，先前存在而新断除，亦非先前不存在之功德新证得，何者亦无。 《经庄严论》云：先前与后来无差别，然离一切障之垢染，彼如是性即是佛陀。如是。是故于断除一切客尘时，彼论云：何者烦恼所知障之种子，长时恒常具有者，断除极其广大，以一切方式彻底摧毁，转依白法功德殊胜具足获得者，即是佛陀。彼乃无分别极其清净，大境智慧道所获得。如是。 彼时转依，然烦恼等以威力仅言功德显现，然因烦恼自身果
English
In the Akaniṣṭha of the form realm, you who are free from desire attain enlightenment there. Having abandoned the pure abodes, in the delightful place called Akaniṣṭha, the Tathagata attains enlightenment there, and one emanation attains enlightenment here. Thus it is. That also, like all the places of the Sahā world appearing simultaneously, is like the appearance of a single moon in the sky in hundreds of thousands of water vessels without any before or after. This much is also a metaphor, in the respective situations of sentient beings in the endless sky, the twelve deeds and so on are simultaneous, and many who are not simultaneous perform the benefit of beings. To those to be tamed, it appears that they attain enlightenment in such an Akaniṣṭha. The very nature of the Bhagavan himself is beyond the three realms, so he does not reside in such a form realm like the Akaniṣṭha of the habitual tendencies of the illusions of those to be tamed, because he is free from all habitual tendencies. Therefore, in the self-manifesting pure Akaniṣṭha, the wisdom palace beyond the three realms, possessing immeasurable arrangements, he constantly abides. The appearance of dense ornaments, and what appears and arises in many definitive sutras, are the formless realm, the desire realm, and the form realm, as well as non-perception, thus transcending the abodes and becoming enlightened and empowered, residing in the center of the dense mandala. Thus, and the stable, dense, unconditioned dharma. The way of attaining enlightenment is also, having separated from all defilements, one attains it. In that, the way of separation is adventitious defilement, because of its existence it is called a sentient being, and because of its non-existence it is called a Buddha, thus names are established. That is also not a defilement of self-nature, previously existing and newly abandoned, nor is it a virtue previously non-existent and newly attained, nothing at all. The Ornament of the Sutras says: Although there is no difference between before and after, that which is without the defilement of all obscurations, that suchness is considered the Buddha. Thus it is. Therefore, when all adventitious things are abandoned, that treatise says: Whoever has the seeds of afflictions and obscurations of knowledge, constantly possessing them for a long time, the abandonment is extremely vast, completely destroying them in every way, and the transformation of the basis, possessing the supreme qualities of white dharma, is the attainment of Buddhahood. That is non-conceptual, extremely pure, and attained by the path of great object wisdom. Thus it is. At that time, the transformation of the basis, but afflictions and so on, with power, only speak of the appearance of qualities, but the cause is the affliction itself, the result
Tibetan
བུ་ཡོན་ཏན་དུ་གནས་གྱུར་ཏེ་མ་དག་པ་དག་པར་སོང་བ་ནི་མི་འདོད་དེ། སྡིག་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་དུ་དག་པའི་རྒྱུའམ་ངོ་བོ་མ་ཡིན་མི་སྲིད་དོ། །བྲལ་བྱའི་དྲི་མ་བྲལ་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་ཐད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གནས་གྱུར་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་ན། དུག་ལྔ་གནས་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་ལྔའོ། །ཀུན་གཞི་གནས་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་གྱུར་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་ལ་འཇུག་པའི་མདོ་ལས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་གསུམ་ཡང༌། དེ་ལས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཚེ་ཕྱི་སྣང་བ་ཞིང་ཁམས་སུ་གནས་གྱུར། ནང་ཕུང་པོ་ལྷ་སྐུར་གནས་གྱུར། གསང་བ་ཚོགས་བརྒྱད་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་གྱུར་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སངས་རྒྱས་པའོ། །ངོ་བོའི་རྒྱུ་ནི་དང་པོའི་ཁམས་ལ་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་ཡོད་པའི་རིགས་དེ་གཉིས་སོ། །དེའང༌། རྒྱུད་བླ་ལས། དང་པོས་སྐུ་ནི་དང་པོ་སྟེ། །གཉིས་པ་ཡིས་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྐུ་གཞན་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དྲི་མ་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དམ་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དཔེས་གང་བ་དང༌། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་མཛད་པ་སྟེ་བཞིར་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་སྟེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང༌། །མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་དག་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་བསྡུས་ཏེ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་དང་བཅས་པ་སྟེ། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུ་གསུམ་མངའ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང༌། སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཙམ་དུ་གནས་པ་ལ་ བྱའོ། །སྐུ་གཉིས་པོ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཡང་དག་པ་སྟེ་སྐུ་གཉི
Chinese
兒子轉為功德，不淨轉為清淨是不希望的，因為不可能不是罪惡和煩惱完全清淨的因或本質。如果僅僅是說依靠斷除所斷的垢染的力量，在那方面功德顯現而轉變，那麼五毒轉變為五智。阿賴耶轉變為法界智。阿賴耶識轉變為如鏡智。如入三身經中說：阿賴耶識融入法界是如鏡智。同樣，其餘三個也是如此。其中說：意識融入法界是平等性智。染污意融入法界是妙觀察智。五根識融入法界是成所作智。那時，外在顯現轉變為淨土，內在蘊身轉變為本尊身，秘密八識轉變為八智，從而一切方面成佛。本質的因是最初的界具有功德本來就有的種姓這二者。對此，《寶性論》中說：最初的法身是最初的，第二個（報身）和（化身）是後面的兩個。等等，已經說完了。也就是說，法性身是其他三身的法性，沒有垢染，法身是力量等的殊勝來源，報身充滿相好，化身是利益無量眾生的事業，這樣說了四種。其功德也有六十四種，如《寶性論》的解釋中說：如此如來十力，四無畏，十八不共佛法，三十二大丈夫相，這些都以一種方式顯現並匯集，成為六十四種。有些經中說三身與智慧一起，如《金光明經》中說：一切如來都有三身，法身，報身，化身。法身是指安住於真實智慧本身。另外兩個身只是假名。法身是真實的，兩個身
English
It is not desirable for a son to be transformed into virtue, and for impurity to be transformed into purity, because it is impossible for it not to be the cause or essence of the complete purification of sins and afflictions. If we merely speak of transformation relying on the appearance of qualities in that respect through the power of abandoning the impurities to be abandoned, then the five poisons are transformed into the five wisdoms. The ālaya is transformed into the wisdom of the dharmadhātu. The ālaya-vijñāna is transformed into mirror-like wisdom. As it says in the sūtra Entering the Three Bodies: "The absorption of the ālaya-vijñāna into the dharmadhātu is mirror-like wisdom." Similarly, the remaining three are also like that. Among them, it says: "The absorption of the manovijñāna into the dharmadhātu is the wisdom of equality. The klista-manas absorbed into the dharmadhātu is discriminating wisdom. The five sense consciousnesses absorbed into the dharmadhātu are the wisdom of accomplishing activities." At that time, the outer appearance is transformed into a pure land, the inner aggregates are transformed into the body of a deity, and the secret eight consciousnesses are transformed into the eight wisdoms, thereby becoming enlightened in all aspects. The cause of the essence is the two lineages in which the original realm has qualities that are inherently present. Regarding this, the Uttaratantra says: "The first dharmakāya is the first, the second (sambhogakāya) and (nirmāṇakāya) are the latter two." And so on, it has already been explained. That is to say, the svābhāvikakāya is the dharmatā of the other three bodies, without impurities, the dharmakāya is the supreme source of powers and so on, the sambhogakāya is filled with marks and signs, and the nirmāṇakāya is the activity of benefiting limitless sentient beings, thus four are spoken of. Its qualities are also sixty-four, as it says in the commentary on the Uttaratantra: "Thus, the ten powers of the Tathāgata, the four fearlessnesses, the eighteen unshared dharmas of the Buddha, and the thirty-two major marks of a great being, these are all manifested and gathered in one way, becoming sixty-four." Some sūtras say that the three bodies are together with wisdom, as it says in the Suvarṇaprabhāsa Sūtra: "All Tathāgatas have three bodies, the dharmakāya, the sambhogakāya, and the nirmāṇakāya. The dharmakāya refers to abiding in the very nature of true wisdom. The other two bodies are merely designations. The dharmakāya is true, the two bodies