Tibetan
གནས་ན། །འཇིག་རྟེན་བདེ་དང་རང་སྲོག་ལ། །ཆགས་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་སོ། །རང་བདེ་མི་འདོད་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། སྙིང་རྗེས་སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བ། །བདེ་མ་བསྐྱེད་པར་གང་གིས་བདེ་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་བརྩེ་དང་ལྡན་པས་གཞན་བདེ་བ། །བསྐྱེད་ནས་རང་ཉིད་བདེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཞན་བདེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། བརྩེ་བས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འཇིག་རྟེན་གྱི། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་འགྱུར་ཞིང༌། །དོན་བྱས་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་མི་ལྡན་གང༌། །དེ་ལས་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་པ་དང༌། སློབ་སྤྲིང་ལས། འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་མང་པོས་དབང་མེད་སྐྱབས་མེད་འདིར། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གང་དེ་བདེ་ཞེས་སྐྱེས་མཆོག་གསུང༌། །སྐད་ཅིག་གཞན་བཀྲེས་སྐོམ་དང་ཚ་ངལ་ཕྲལ་བས་རང་བྱས་པ། །དེས་དགའ་གང་ཞིག་དེ་དང་འདྲ་བར་འདི་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད། །གཞན་ཕན་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་བརྩོན་པས་དགའ་བ་རྙེད་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཡུལ་བདེའི་ལོངས་སྤྱོད་ལྷུར་ལེན་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །གཞོན་བདེས་མི་འཐོང་མི་དབང་འབྱོར་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་མིན། །ཆུང་མས་མ་ཡིན་གཞན་མིན་ལྷ་གནས་ལྷ་མིན་འགྲོ་བར་མིན། །ཞེས་སོ། །འཁོར་བ་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བྱེད་ལས་ནི། སྔ་མ་ལས། སྙིང་རྗེ་བློ་མཆོག་འཁོར་བར་བཏགས་པ་ཡི། སྡུག་བསྔལ་བདག་ཉིད་ཀུན་དང་བདག་མེད་པའང༌། །རྣམ་པར་ཤེས་ནས་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །ཉེས་པས་རབ་གནོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དེའི་ཚད་མེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ཤིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆགས་པ་གང་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ། །མེད་དང་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་བརྩེ་བས་བྱམས་པ་ནི། ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་འདས། །ཞེས་ཏེ། ཕ་མ་བུ་ཚ་ལ་བྱམས་པ་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྡུག་བསྔལ་དབའ་རྒལ་ཆེ་དང་མི་ཤེས་པའི། །མུན་པ་ཆེ་ལ་བརྟེན་པར་གྱུར་པ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་འདྲེན་པའི་ཐབས་གང་ཡིན་པ་དེ། །ཇི་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་ལའང་མེད་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས
Chinese
处所是，对于世间安乐和自身性命，贪执将会产生，更何况说呢。如是说。不愿自己安乐是，在那里面说：以悲悯痛苦诸般而痛苦者，不生安乐，谁能变得安乐？因此具有慈爱者，生起他人安乐，之后自己变得安乐。如是说。以威力压倒他人安乐是，在那里面说：慈爱所生的痛苦，将以威力压倒世间的一切安乐，所作之事，谁不具备它，还有什么比这更稀奇的呢？如是说。在《劝学书》中说：众生为不堪忍受的众多痛苦所控制，无依无怙于此，为了他人的利益，那样的痛苦，殊胜者说为安乐。刹那间，自己所做的，使他人摆脱饥渴和酷热，由此产生的快乐，有什么能与之相比呢？努力生起利他安乐而获得的喜悦，那些专注于享受世俗安乐的人们，无论如何，年轻的安乐无法企及，君王的财富器具也无法企及，妻子不能，他人不能，天界天人不能，非天不能，众生不能。如是说。不厌离轮回的因是，前面说：悲悯是系缚于轮回的殊胜智慧，痛苦自性的一切和无我，完全了知之后，不会厌离，也不会被过失严重损害。如是说。具有如是意义的圣者，其无量是超离世间且无有瑕疵的，在那里面说：贪执，哪个是无有瑕疵的，没有和超离世间的存在。具有智慧者以慈爱所生的慈悲，是无有瑕疵且超离世间的。如是说，对于父母子女的慈爱是贪执，菩萨对于有情的贪执不是那样，是为了从轮回中解脱的缘故。无有瑕疵是，为了从痛苦的有情轮回中解脱的缘故，在那里面说：对于痛苦的极大势力和无知的巨大黑暗所依赖的，引导世间的方法是什么，怎么会不是无有瑕疵的呢？如是说。是超离世间的，因为是声闻缘觉也没有的慈爱等，在那里面说。
English
As for the place, what need is there to say that attachment will arise towards worldly happiness and one's own life? Thus it is said. Not desiring one's own happiness is, it is said therein: Who can become happy without generating happiness for those who suffer from suffering through compassion? Therefore, those who possess love generate the happiness of others, and then they themselves become happy. Thus it is said. Overpowering the happiness of others is, it is said therein: The suffering born of love will overpower all the happiness of the world, and those who have accomplished things, who do not possess it, what could be more wonderful than that? Thus it is said. In the "Letter of Instruction" it says: Beings are helplessly and without refuge controlled by many unbearable sufferings here. For the sake of others, that suffering is said to be happiness by the supreme beings. In an instant, one's own actions of separating others from hunger, thirst, and heat, what joy is there that can compare to that? Whatever joy is found by striving to generate the happiness of benefiting others, those who are devoted to enjoying worldly pleasures, in whatever way, cannot attain it with youthful pleasures, nor with the wealth and possessions of kings. Not by wives, not by others, not by gods in the heavens, not by asuras, not by beings. Thus it is said. The cause of not being weary of samsara is, it is said earlier: Compassion is the supreme wisdom that binds one to samsara, and having fully understood the nature of suffering, all and non-self, one will not become weary, nor will one be greatly harmed by faults. Thus it is said. The immeasurable quality of such a noble being who possesses such meaning is that it transcends the world and is without fault, it is said therein: Attachment, which is without fault, does not exist and transcends the world. The love born of compassion by those with wisdom is without fault and transcends the world. Thus it is said, love for parents and children is attachment, but the attachment of a bodhisattva for sentient beings is not like that, because it is for the sake of liberation from samsara. Being without fault is, because it is for the sake of liberating suffering sentient beings from samsara, it is said therein: What is the method of guiding the world that relies on the great power of suffering and the great darkness of ignorance, how could it not be without fault? Thus it is said. It transcends the world, because it is love and so on that even shravakas and pratyekabuddhas do not have, it is said therein:
Tibetan
། འཇིག་རྟེན་བྱང་ཆུབ་རང་སངས་རྒྱས་པ་ཡི། །དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ལའང་བྱམས་པ་དེ་མེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་ལ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་མ་ཡིན་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཚད་མེད་བཞི་མ་བསྒོམས་ན་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནོད་སེམས་དང༌། །རྣམ་འཚེ་མི་དགའ་གནོད་སེམས་དང༌། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པས། ། ཉེས་པ་རྣམ་པ་མང་ལ་རེག །ཅེས་སོ། །དེའང་འདོད་པའི་སར་སྐྱེ་བ་ལ་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཟེར་ལ། གོང་མ་གཉིས་སུ་སྐྱེ་བ་ལ་སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་ཟེར་ཏེ། མཛོད་ལས། ཁམས་གཉིས་ལས་སྐྱེས་སྲིད་འདོད་ཆགས། །ཞེས་ སོ། །ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བའི་ཉེས་པ་ནི་ཚད་མེད་དེ། སྔ་མ་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་རྙེད་པས་དམན་ཞིང་སྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྨད། །རྩོད་བཅས་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་རྣམས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་ཡིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །ཐོབ་པ་འདིའི་བདེ་བ་དང་མ་ཐོབ་པ་ཕྱི་མའི་བདེ་བ་ལས་ཉམས་པའོ། །ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། དེ་ལྟར་བུའི་ཉེས་པ་མེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྲིད་པ་འཛིན་ཡང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཉེས་པ་འདི་ཀུན་བྱམས་སོགས་ ལ། །ལེགས་པར་གནས་ལ་མི་འབྱུང་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་སེམས་ཅན་གྱི། །དོན་དུ་འཁོར་བ་ཡོངས་མི་གཏོང༌། །ཞེས་སོ། ། ཡོན་ཏན་ལ་བསྔགས་པ་ནི། ཚུལ། དེ་ལྟར་བྱམས་སོགས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་ ཤིང༌། །མཚུངས་བྲལ་ལྷ་མིའི་སྟོན་པས་རབ་བསྔགས་མཛད། །ཇི་སྐད་དུ། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། གང་གིས་ཚད་མེད་བཞི་བསྒོམས་པ། དེ་ནི་བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་དགོངས། །ཀུན་དུ་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་དེ། །ནམ་མཁའི་ལམ་ལས་རབ་འདས་པའོ། །ཞེས་སོ། ། ཚད་མེད་བཞི་རྒྱལ་བའི་གཤེགས་ཤུལ་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཚད་མེད་པ་བཞི་པོ། དེ་དག་མི་བདེན་ལམ་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག །སྟོན་པ་གཞན་ལ་སྐྱབས་སོང་ལམ་ངན་ཡིན། །དེས་གཟུང་ལམ་ནི་ཐར་པ་དྲི་མ་མེད། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་སྔ་ཕྱིའི་གཤེགས་ཤུལ་ཡིན། ཇི་སྐད་དུ། སའི་སྟོད་འགྲེལ་ལས། ཚད་མེད་པ་འདི་བཞི་ནི་ཐར་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ལམ་ལོག་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དམ་པ་གཉིས་ཐོབ་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལྟར། རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པས་ས་བོན་མྱུ་གུ་ བཞིན། །ཐབས་ཤེས་སྐུ་གཉིས་བསྐྱེད་པར་འདོད་ན་ཡང༌
Chinese
如果对于世间圆满正等觉的阿罗汉们，也没有慈爱之心，那么对于其他人来说，又有什么可说的呢？怎么能不是超越世间呢？如是说。如果不修习四无量心，会有诸多过患。如彼经所说：菩萨怀有嗔恨心，以及种种恼害、不悦和嗔恨心，且具有贪欲，会触及多种过患。如是说。其中，在欲界产生执着称为欲界的贪欲，在上两界产生执着称为有界的贪欲。如《俱舍论》所说：从二界所生，是有贪。如是说。增长烦恼的过患是无量的。如前所说：烦恼摧毁自我，摧毁众生，摧毁戒律。因衰损而所得减少，受到守护和教导者的责备。充满争论，声名狼藉，转生到没有空闲之处。因获得和未获得而衰损，内心获得巨大的痛苦。如是说。这是指从已获得的安乐和未获得的未来安乐中衰退。修习四无量心的利益是：像这样没有儿子的过患，并且为了众生的利益而执持轮回，但因为不是烦恼之轮回，所以不会产生痛苦。如彼经所说：这些过患都不会在慈爱等功德中良好安住时产生。不是烦恼者，为了众生的利益，不会完全舍弃轮回。如是说。《赞叹功德》：像这样，慈爱等功德是无边无际的，无与伦比，受到天人导师的赞叹。如经中所说：《宝鬘经》中说：谁修习四无量心，就被一切善逝所知。一切功德都是无量的，远远超越虚空之路。如是说。《显示四无量心是胜者的足迹》：四无量心，那些不是真实的道路，是颠倒的。皈依其他导师，是邪道。由此所持之道，是无垢的解脱。是过去和未来三世胜者的足迹。如经中所说：《地之上释》中说：这四无量心是通往解脱的道路，否则就是邪道。如是说。《显示获得二种圣果的方式》：就像这样，如果想要通过因的乘，像种子和幼苗一样，以方便和智慧产生二身
English
If even the Arhats, the perfectly enlightened Buddhas of the world, do not have that love, then what need is there to speak of others? How could they not be beyond the world? Thus it is said. If the four immeasurables are not cultivated, there will be many faults. As it says in the same text: Bodhisattvas with harmful thoughts, and various kinds of harm, displeasure, and harmful thoughts, and those who possess desire, will encounter many kinds of faults. Thus it is said. Among them, attachment to being born in the desire realm is called desire realm attachment, and attachment to being born in the upper two realms is called existence realm attachment. As it says in the Treasury of Knowledge: Attachment to existence arises from the two realms. Thus it is said. The fault of increasing afflictions is immeasurable. As it says in the previous text: Afflictions destroy self, destroy sentient beings, and destroy morality. Those with degeneration are inferior due to gain, and are blamed by protectors and teachers alike. Full of disputes, with a bad reputation, they are born in places where there is no leisure. Due to loss of what has been gained and what has not been gained, the mind experiences great suffering. Thus it is said. This refers to degenerating from the happiness of what has been gained and the future happiness of what has not been gained. The benefit of cultivating the four immeasurables is: Like this, there is no fault of sons, and although one holds onto samsara for the sake of sentient beings, suffering does not arise because it is not an afflicted samsara. As it says in the same text: All these faults do not arise when love and so forth are well established. Not being afflicted, for the sake of sentient beings, one does not completely abandon samsara. Thus it is said. Praise of Qualities: In this way, love and other qualities are limitless, incomparable, and highly praised by the teacher of gods and humans. As it is said in the Garland of Glory Sutra: Whoever cultivates the four immeasurables is known by all the Sugatas. All qualities are immeasurable, surpassing the path of the sky. Thus it is said. Showing that the Four Immeasurables are the Footprints of the Conquerors: The four immeasurables, those are not true paths, they are reversed. Taking refuge in other teachers is a bad path. The path held by this is liberation without stain. It is the footprint of the conquerors of the three times, past and future. As it is said in the Upper Commentary on the Ground: These four immeasurables are the path to liberation, otherwise it is a wrong path. Thus it is said. Showing how to Obtain the Two Noble Ones: Like this, if you want to generate the two bodies of means and wisdom through the vehicle of cause, like seeds and sprouts