Tibetan
་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། །མི་འབྲལ་བ་ཡི་དགོངས་པ་ཅན། །ཕན་བདེ་དགོངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བའི་དགོས་པ་ནི་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀས་ཐོབ་པའི་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས། རེ་ཞིག་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཚིག་དང་དོན་གྱི་སྐལ་བ་བཟང་པོས་བསྟོད་ན། རང་ཉིད་དམ་པར་རྟོགས་པ་དང༌། དམ་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་ནས། རྩོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། གཞན་དོན་བརྩེ་བ་ཅན་རྣམས་སྲོག་ཕྱིར་ཡང༌། །རང་གི་ནུས་པ་ལྷོད་པོར་མི་བྱེད་དེ། ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁུར་ལྕི་ཁུར་བ་དག །ཉམ་ངའི་གནས་སུ་ནམ་ཡང་འདོར་མི་ བྱེད། །ཅེས་སོ། །གཞན་གྱིས་ཐོབ་པའི་དགོས་པ་ཡང༌། སྟོན་པ་དང་བསྟན་བཅོས་མཆོག་ཏུ་རིག་ནས་གུས་པ་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་སྟོན་པ་ལ། །མཆོད་པར་བརྗོད་པ་འབྲས་མེད་མིན། །སྟོན་པ་དང་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ། །དད་འདུན་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་ཀས་ཐོབ་པའི་དགོས་པ་ནི། ཚོགས་རྫོགས་པས་སྨོན་པའི་དོན་འགྲུབ་པ་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་རོལ་པའི་མདོ་ལས། བསོད་ནམས་ལྡན་པའི་མི་ཡི་བསམ་པ་རྣམས་ཀྱང་ འགྲུབ། །ཅེས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་མང་བྱེད་ཀྱི་མདོར། གང་ཞིག་རྒྱལ་བ་རྣམ་འདྲེན་ལ། །བྱ་བ་ཆུང་ངུ་བྱེད་གྱུར་པ། །དེ་དག་མཐོ་རིས་སྣ་ཚོགས་དག །བགྲོད་ནས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱག་བྱས་ནས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་དྲི་མེད་རྒྱལ་བའི་ཁམས། །མ་རིག་འཛིན་པས་སྲིད་པ་འདིར་འཁྱམས་ཏེ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་མྱང་ངམ་ཐང་དཀྱིལ་དུ། །དུབ་པའི་སེམས་ཉིད་དེ་རིང་ངལ་གསོ་བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་འོད་གསལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ངོ་བོ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བཞི་ལས་འདས་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ནས་ཁྱབ་པར་ཡོད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སེམས་དེ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བས་ན་ཉོན་མོངས་ངོ་བོ་མེད་གཟིགས་ནས། །གང་དག་འགྲོ་ཀུན་བདག་མེད་མཐའ་བཞི་ཡང་དག་རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྗེས་ཞུགས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་བློ་མངའ་བ། །སེམས་ཅན་རྣམ་དག་མཐའ་ཡས་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་མངའ་དེ་ལ་འདུད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་གདོད་མ་ནས་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པ་འདིར་འཁྱམས་ཏེ། མ་རིག་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ལས་དང༌། དེས་བསྐྱེད་པ་འདོད་ཆགས་ད
Chinese
离贪之意者。 不离之意者。 利益安乐您敬礼。 如是也。 如此敬礼之必要，乃是自他与二者皆得之大利益也。 略而言之，自己所获得之最胜境，以词与义之善妙分赞叹之，自己证悟为圣者，进入圣者之行，有著作圆满之必要。 八千颂大释中云： 他利慈爱者，为生命故，亦不放松自己之能力。 圣者负重担。 险难之处永不舍。 如是也。 他者获得之必要亦是，了知导师与论典为殊胜而恭敬也。 龙树云： 造论者对导师，供养称颂非无果。 为于导师及论典，生起信欲故。 如是说。 二者皆得之必要乃是，圆满资粮故，所愿之义成就也。 广大嬉戏经中云： 具福德之人之诸意念，亦成就。 如是也。 诸佛多作经中。 何者于胜者善引导，作小事者，彼等诸天众，行至菩提得成就。 如是说。 第二者。 如是敬礼后当如何耶？ 光明法身无垢胜者之界。 以无明执着漂泊于此有。 业与烦恼荒野中央。 疲惫之心性今日当休息。 如是也。 心之自性本即光明，佛之界体性，超越有无常断之四边，彼者本即周遍一切有情也。 宝性论中云： 心性自性光明故，见烦恼无体性。 何者众生皆无我，如实通达四边已，于一切。 圆满佛陀随入，具无垢之智者。 有情清净无边境，具缘智慧见者敬礼彼。 如是说。 如是本来清净之智慧虽于自身具有，然以未识之故，漂泊于此有。 无明执着我之业，及其所生贪
English
Possessing the intention of being free from attachment. Possessing the intention of not being separate. I prostrate to you who intend benefit and happiness. So it is. The necessity of prostrating in this way is the great benefit that is obtained by oneself, others, and both. For a while, if one praises the supreme state attained by oneself with the good fortune of words and meaning, one realizes oneself as a holy being and enters into the conduct of a holy being. There is a need for the completion of the composition. The Great Commentary on the Eight Thousand Verses says: Those who cherish the welfare of others, even for the sake of their lives, do not slacken their own abilities. The noble being carries a heavy burden. They never abandon it in a place of danger. So it is. The necessity of what is obtained by others is also to respect the teacher and the scriptures as supreme, having recognized them. Nagarjuna says: By making scriptures, offering praise to the teacher is not without fruit. It is for the sake of generating faith and desire in the teacher and the scriptures. So he said. The necessity of what is obtained by both is that the meaning of the aspiration is accomplished by completing the accumulation of merit. The Sutra of Extensive Play says: The thoughts of people who have merit are also accomplished. So it is. In the Sutra of Many Buddhas: Whoever does a small deed for the victorious guide, those various heavens will pass through and attain enlightenment. So he said. The second is: What should be done after prostrating in this way? The luminous Dharmakaya, the stainless realm of the Victorious One. Wandering in this existence due to ignorance and clinging. In the midst of the desert of experiencing karma and afflictions. Let the weary mind rest today. So it is. The nature of the mind is inherently luminous, the essence of the Buddha's realm, beyond the four extremes of existence and non-existence, permanence and annihilation. It is inherently pervasive to all sentient beings. The Uttaratantra says: Because the nature of the mind is luminous, seeing that afflictions have no essence. Those who realize that all beings are without self, having truly understood the four extremes, in all. The perfect Buddha follows, possessing unobstructed intelligence. Homage to the pure, infinite realm of sentient beings, possessing the wisdom vision. So he said. Thus, although the wisdom that is pure from the beginning is present in oneself, one wanders in this existence due to not knowing it. The karma of ignorance clinging to self, and the desire generated by it.
Tibetan
ང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། ཕྲག་དོག་སྟེ། དུག་ལྔའི་ཉོན་མོངས་པས་སྲིད་པ་འདིར་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་བཞག་པས་མི་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་དང༌། གཏི་མུག་གི་ལས་ཀྱིས་དུད་འགྲོ་དང༌། འབྲིང་དང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ཡི་དགས་དང༌། ཆེན་པོ་དང་ཞེ་སྡང་གི་ལས་ཀྱི་དམྱལ་བ་དང༌། དགེ་བ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་ང་རྒྱལ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ལྷ་དང་མི་དང༌། ཕྲག་དོག་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་དགེ་བས་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་སྐྱེ་སྟེ། རང་རང་གི་གནས་རིས་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། བར་མ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་སོ་སོ་ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། སྲིད་པའི་མྱ་ངམ་གྱི་ཐང་བགྲོད་དཀའ་བ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་འདིར་རང་དབང་མེད་པར་འཁྱམས་ཤིང༌། དོན་མེད་པ་ལ་ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་འདྲ་བ། ལེགས་པར་བརྟགས་ན་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་རང་དུས་ན་བདེན་བདེན་གྲུབ་གྲུབ་པོ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་གཡོ། །འདི་ན་སུ་ཡང་མི་སྐྱེ་འཆི་བ་མེད། །ཅེས་པ་དང༌། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་སྣང་བའི་འགྲོ་བ་རྣམས། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་སོ་སོར་འཆིང་འགྱུར་ཏེ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་ཁོར་མོར་འཁྱམས། །རང་བཞིན་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ ཡང༌། །མི་མཁས་བྱིས་པས་ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན། །སྲིད་པའི་ཟུག་རྔུ་ཕྱི་ཕྱིར་ལྡང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྲིད་པའི་སེམས་ཅན་འཆིང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཅིངས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་དག་ལས་ཐར་པའི་མིག་དབྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་བསྟན་དགོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་ལམ་དེ་ཉིད་ཤེས་ནས་ཞི་བ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བ་འདིར་འཁྱམས་དུས། ཕ་དང་མ་མ་བྱས་པ་མེད་ལ། དེ་རྣམས་བོར་ནས་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཐར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སློབ་སྤྲིང་ལས། ཉེ་དུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཁོངས་སུ་ཆུད་གྱུར་པ། །ཀློང་གི་ནང་དུ་ལྟུང་བ་ལྟ་བུར་སྣང་བཞིན་དུ། །སྐྱེ་ཤིས་འཕྲོས་པས་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་བོར་ནས། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཐར་བྱེད་ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་བོར་མེད། །བྱིས་པ་པང་ནས་བཙའ་བ་ཅི་ཡང་མི་ནུས་པས། །གང་གི་ནུ་ཞོ་བྱམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཟགས་འཐུངས་པ། །ངལ་བ་མང་བསྟེན་བྱམས་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་འ
Chinese
我，嗔恨和愚痴和傲慢和嫉妒，以五毒的烦恼在此有中轮回。如何呢？在阿赖耶识上放置各种习气，以微小的非善业和愚痴的业转生为旁生，以中等的和贪欲的业转生为饿鬼，以巨大的和嗔恨的业转生为地狱，与善业福德相符的傲慢相应而转生为天人和人，与嫉妒相应的善业转生为非天。各自享受自己的处所和安乐和痛苦和中间状态和善业和非善业。在这无始无终、难以穿越的有之旷野中无有自主地漂泊，将无意义的事物执着为我和我所，如同梦中的显现。如果好好观察则什么也没有，但在迷惑的自性显现时，却显得真实、成立。如《三摩地王经》所说：有之众生如梦般迁变，此处无有生者亦无死者。又如《梵天请问经》所说：如梦般显现的众生们，被各自的业所束缚，在安乐和痛苦的轮回中漂泊。自性无我，即是真如，但愚昧的凡夫却执着为我和我所，有的痛苦将一次又一次地生起。如是，有的众生被各种束缚所束缚，一切法皆无我却执着为我，为了开启从这些中解脱的眼睛，必须宣说真实义的精髓。为什么呢？仅仅知道自己的道路而追求寂静是不合理的。因为一切众生在无始的轮回中漂泊时，没有谁没有做过父母。舍弃他们而自己独自获得解脱是不合理的。如《劝友书》所说：亲友沉溺于轮回的苦海中，如同坠入深渊一般显现，舍弃被生育迷惑而认不出的他们，如果独自获得解脱，没有比这更可耻的了。孩子被抱在怀里什么也不能做，吸吮着充满慈爱的乳汁，那些承受诸多辛劳、依靠慈爱的人们啊。
English
I, with hatred, ignorance, pride, and jealousy, revolve in this existence due to the afflictions of the five poisons. How so? By placing various imprints on the alaya consciousness, one is born as an animal due to small non-virtuous deeds and ignorance, as a hungry ghost due to medium deeds and desire, and as a hell being due to great deeds and hatred. One is born as a god or human due to virtuous deeds and merit that are in accordance with pride, and as an asura due to virtuous deeds that are in accordance with jealousy. Each experiences their own realms, happiness, suffering, intermediate states, virtuous deeds, and non-virtuous deeds. In this beginningless and endless wilderness of existence, difficult to traverse, one wanders without freedom, grasping at meaningless things as "I" and "mine," like appearances in a dream. If examined well, there is nothing, but in the self-nature of delusion, it appears as if it were truly established. As it says in the Samadhiraja Sutra: "The beings of existence move like a dream; here, no one is born, and no one dies." And as it says in the Brahma-pariprccha Sutra: "Beings who appear like dreams are bound separately by their own actions, wandering in the cycle of various happiness and suffering. Their nature is selfless, which is suchness, but the ignorant children grasp at 'I' and 'mine,' and the pain of existence will rise again and again." Thus, the beings of existence are bound by various bonds, and although all dharmas are selfless, they grasp at self. In order to open the eyes of liberation from these, it is necessary to teach the essence of the definitive meaning. Why? Because it is unreasonable to seek only peace by knowing one's own path. For all beings have wandered in this beginningless cycle, and there is no one who has not been a father or mother. It is improper to abandon them and seek liberation alone. As it says in the Suhrllekha: "Relatives are immersed in the ocean of samsara, appearing as if they have fallen into a chasm. Abandoning those whom you do not recognize because you are confused by birth, if you were to liberate yourself alone, there would be no greater shame than that. A child cannot do anything while being held in the lap, sucking the milk that flows with loving force. Those who rely on love, enduring much hardship...