Tibetan
ན་གཉིས་གདུལ་བྱའི་ནམ་མཁར་ཁྱབ་པས། ཆོས་ཀྱི་ཆར་འབབ་པས་དོན་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་འདི་ནི། །རྗེས་ཐོབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་དང༌། །སེམས་ཅན་ཡང་དག་སྒྲོལ་བ་ལ། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་མཉམ་པ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེའང་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་བྱེད་ཚུལ་འདྲ་བས་དེ་སྐད་བཏགས་ཀྱང༌། བྱ་བ་དང༌། བྱེད་པ་གཉིས་ཀའི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ལྷག་པ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་ས་རྡུལ་ དང༌། །རྒྱ་མཚོ་བ་གླང་རྨིག་རྗེས་ཆུ། །ཁྱད་པར་གང་ཡིན་སངས་རྒྱས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱད་དེ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྒོམ་ལམ་ས་དགུ་ནི་རང་རང་གི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཆེ་འབྲིང་དགུའི་དབང་གིས། ཡོན་ཏན་གྱི་སྐྱེད་ཚུལ་དགུའི་དབང་གིས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་ལྔ་ལས། གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་ས་དགུའི་དྲི་མ་སྤོང་པ་ལ་ལྟོས་ནས། སྦྱོར་བ་དང་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཉིས་ནི་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ནི་རྟེན་གྱི་གཉེན་པོའོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ནི་ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོའོ། །དེའང་སའི་སྔོན་རོལ་རང་རྒྱུས་དེ་དང་དེའི་སྤང་བྱ་གེགས་སུ་གྱུར་པ་རགས་པ་སྤོང་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ཞེས་ བྱའོ། །ས་དེ་དང་དེ་དང་པོར་སྐྱེ་བཞིན་པས་དྲི་མ་ངོ་སྐལ་དེའི་ས་བོན་དངོས་སུ་སྤོངས་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་ལམ་མོ། །ས་དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ནས་སའི་དངོས་གཞི་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །སའི་མཇུག་ཏུ་༼༡༽ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་ནས་ས་གོང་མར་བགྲོད་བཞིན་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་༼༢༽ལམ་ཞེས་བྱའོ། ། སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། མཐོང་སྤངས་མ་ལུས་པ་སྤངས། སྒོམ་སྤངས་ངོ་སྐལ་པ་རྣམས་ཀྱི་རགས་པ་སྤངས། ཕྲ་བ་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་པའོ། །དེའང་ངོ་བོ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་༼༣༽ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཡིན་ལ། དབྱེ་ན་བཞི་ལས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དྲུག་སྟེ། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ། མཐར་འཛིན་བའི་ལྟ་བའོ། ཁམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འདོད་པ་ན་དྲུག ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སུ་ཁོང་ཁྲོ་མ་གཏོགས་པ་༼༤༽ལྔ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དང་བསྡོམས་པས་བཅུ་དྲུག་གོ །སའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་འདོད་པ་ན་དྲུག བསམ་གཏན་བཞི་ན་ལྔ་ཚན་བཞི། གཟུགས་མེད་བཞི་ན་ལྔ་ཚན་བཞི་སྟེ་བསྡོམས་པས་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་ཡོད་དོ། །ས་དང་ཆེ་འབྲིང་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འདོད་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང༌། གཉིས་པ་དང༌། གསུམ་པ་དང༌། བཞི་པ་དང༌། གཟུ
Chinese
二者遍布于所化之虚空，如降下法雨般成办利他之事，犹如如来。如《宝性论》所说：此菩萨之行，于后得之如来及度化有情方面，在世间是平等的。如是。虽然因为事业的行事方式相似而如此称呼，但在行为和作用两方面，佛陀都更为殊胜。如云：纵然如此，佛与菩萨的差别，犹如大地微尘与牛蹄迹中的海水。如是。如是，修道之九地，乃依各自遮障之对治力大小九品，以及功德生起方式之九品而划分。第四，特殊的法有五种，其中对治的差别是，相对于舍弃九地之垢染而言，加行道和无间道二者是舍弃之对治。解脱道是所依之对治。胜道是延续之对治。即于地之前行，自相续中，彼与彼之所断，成为障碍之粗大者，舍弃此者称为加行道。彼地与彼地初生之时，舍弃垢染之本分彼之种子，是为无间道。彼地之第二刹那起，地之本体等是为解脱道。于地之末尾，获得特殊功德，正趋入上地，是为胜道。舍弃之差别是，舍弃所有见断，舍弃修断本分者之粗大者，趋入舍弃微细者。即本体是俱生之烦恼障和所知障二者，若从分类而言有四种。若从本体之门而言有六种，即贪欲、嗔恚、我慢、无明、有身见、边执见。若从界之门分类，欲界有六种，上二界中，除了嗔恚之外，各有五种，共计十六种。若从地之门分类，欲界有六种，四禅各有五种，四无色界各有五种，共计四十六种。若从地和大小之门分类，欲界、初禅、二禅、三禅、四禅、以及无
English
The two pervade the sky of those to be tamed, like the rain of Dharma falling and accomplishing benefit for others, like the Tathagata. As stated in the Uttaratantra: "This conduct of a Bodhisattva, in terms of subsequent attainment of the Tathagatas and liberating sentient beings, is equal in the world." Thus it is. Although it is called that because the way of acting of the activity is similar, in both action and function, the Buddha is even more superior. As it is said: "Even so, the difference between a Buddha and a Bodhisattva is like the dust of the earth and the water in a cow's hoofprint in the ocean." Thus it is. Thus, the nine grounds of the path of meditation are divided according to the power of the nine grades of antidotes to their respective obscurations, and the nine grades of the way of arising of qualities. Fourth, among the five special dharmas, the difference in antidotes is that, relative to abandoning the defilements of the nine grounds, the two, the path of application and the path of immediate aftermath, are the antidotes to abandonment. The path of liberation is the antidote to the basis. The superior path is the antidote to continuation. That is, in the preliminary stage of the ground, in one's own continuum, that which is to be abandoned of that and that, which has become an obstacle, the coarse one, abandoning this is called the path of application. When that ground and that ground are first arising, abandoning the seed of that share of defilement is the path of immediate aftermath. From the second moment of that ground, the essence of the ground and so on is the path of liberation. At the end of the ground, having obtained special qualities, and just proceeding to the higher ground, this is called the superior path. The difference in abandonment is that all that is to be abandoned by seeing is abandoned, the coarse of those who have abandoned their share of cultivation is abandoned, and one proceeds to abandon the subtle. That is, the essence is the two, the co-emergent afflictive obscuration and the cognitive obscuration, and if classified, there are four types. If classified from the door of essence, there are six types, namely, desire, anger, pride, ignorance, the view of the collection of aggregates, and the view of holding to extremes. If classified from the door of realm, there are six in the desire realm, and in the two upper realms, there are five each except for anger, totaling sixteen. If classified from the door of ground, there are six in the desire realm, four sets of five in the four dhyanas, and four sets of five in the four formless realms, totaling forty-six. If classified from the door of ground and size, the desire realm, the first dhyana, the second dhyana, the third dhyana, the fourth dhyana, and the formless