Tibetan
ས་རྗེའི་རོལ་པ་ཉིད་སྤྲུལ་སྐུ་ཡང་ཡིན་གཞན་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ༔ རིག་པ་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་ཞེས་བྱ་བ་ནི༔ རིག་པ་འགྲོ་འོང་གནས་པའི་ཚེ༔ སྐུ་གསུམ་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ༔ རིག་པ་བཞེངས་པའི་ཚེ༔ སྐུ་གསུམ་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ༔ རིག་པ་གྲོལ་བའི་ཚེ༔ སྐུ་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་གྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ༔ རིག་པ་དག་པའི་ཚེ༔ སྐུ་གསུམ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་ཟད་སར་ཕྱིན་པའོ༔ རིག་པ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་འབྲས་བུ་བཞིར་བསྟན་པ་ནི༔ རིགས་ཀྱི་བུ་རིག་པ་ལ་ལྟོས་དང་ནན་ལྟར་ལྟོས་དང་བལྟས་པས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་དབང་པོས་བལྟར་ཡོད་པས༔ ལྟ་བ་དེ་ཉིད་མ་ཡེངས་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས༔ ཉམས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ནི་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ༔ གཞན་མ་ནི་ཡིད་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ༔ ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ༔ རྒྱུན་དུ་སྤྱོད་བ་ན་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ༔ གཞན་གྱི་ཡིད་དཔྱོད་ཕྱོད་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་དང་སྤྱོད་པ་དང་གསུམ་དུ་འབྲེལ་བས་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ༔ དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་གནས་པའི་ཚེ༔ ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གཞི་བཞག་ཅེས་བྱ༔ རིག་པ་བཞིངས་པའི་ཚེ༔ ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གཞི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ༔ རིག་པ་གྲོལ་བའི་ཚེ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ཡོངས་གྲོལ་ཞེས་བྱའོ༔ རིག་པ་དག་པའི་ཚེ༔ ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ཀ་དག་ཅེས་བྱའོ༔ རིག་པ་རིག་པ་ལ་ལྟོས་དང་རིག་པ་ཐིག་ལེ་ཉག་ཅིག་ཏུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི༔ རིག་པ་མི་འགྱུར་བས་ཐིག་ཡིན༔ ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་ལེ་ཡིན༔ ཟབ་མོའི་ངོས་ནས་ཉག་ཡིན༔ ཐམས་ཅད་འདུས་པས་གཅིག་ཡིན༔ དོན་ལ་ཐིག་ནི་ཆོས་སྐུ༔ ལེ་ནི་ལོངས་སྐུ༔ ཉག་ནི་སྤྲུལ་སྐུ༔ གཅིག་ནི་སྐུ་འདུས་པས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའོ༔ རིག་པ་དགེ་སྡིག་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པ་ནི༔ ལས་དགེ་སྡིག་དང་བྲལ་ལོ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི༔ རང་གི་རིག་པ་རིག་པ་ལ་ལྟོས་དང་མཐོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ༔ རིག་པ་འདི་ཉིད་བླ་མའི་གདམས་ངག་དང་འབྲེལ་བས་ཏེ༔ མ་བསྟན་ན་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་བློ་འབྱོངས་པའི་མཁས་པ་པཎྜི་ཏས་སྒྲིབ་པ་བྱང་བ་དང་སྡིག་པ་ཅན་ཡང་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་བསྟན་དོན་ལ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་རེག་པས༔ དེའི་ཕྱིར་གསང་སྔགས་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱའོ༔ དགེ་བས་མི་མཐོང་བསྟན་ན་དབུལ་པོ་བ་ལང་རྫིས་ཀྱང་མཐོང་བས༔ དེའི་ཕྱིར་ན་ལས་ཚོགས་བསག་ཏུ་མེད་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ༔ ཉམས་སུ་མ་བླང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་མི་གྲོལ་བས༔ དེའི་ཕྱིར་ན་མན་ངག་གོམས་ཚོད་ལ
Chinese
地基的显现即是化身，并非来自他处。觉性三身自性是指：觉性运行住留之时，称为三身基界之意；觉性生起之时，称为三身基界之意；觉性解脱之时，称为三身圆满解脱之意；觉性清净之时，称为三身本来清净之意（到达尽头之处）。 觉性见修行果四者之教授是： 种姓之子，观待觉性，如是殷重观待，以观待故，觉性之智慧以根识而见，见彼见解不散乱而修持故，证悟增上称为修。 其他则是以意修持。 法性义之显现，恒常行持则称为行。 其他则是以分别念而行。 如是见、修、行三者相联，称为不可分离。 因此，觉性住留之时，称为见修行为奠基；觉性生起之时，称为见修行为基界；觉性解脱之时，称为见修行为圆满解脱；觉性清净之时，称为见修行为本来清净。 观待觉性，觉性唯一明点而决定之： 觉性不变故为明点，周遍一切故为点，从甚深之面为唯一，总集一切故为一。 意义上，明点是法身，点是报身，唯一是化身，一是身总集故不可分离。 觉性远离善恶之教授是： 业远离善恶，称为大圆满，乃是见自觉性之瑜伽士。 此觉性与上师口诀相联，若不宣说，则通达三藏之智者班智达（清净障碍与具罪者，意义上无有差别而宣说），意义上亦不沾染丝毫，因此称为依于密咒方便。 若宣说（善者不见），则贫穷牧童亦能见，因此业无有善恶（无需积累资粮）。 若不修持，则金刚萨埵亦不得解脱，因此口诀在于串习之量。
English
The manifestation of the ground is also the incarnate body, it is not from elsewhere. The nature of the three kayas of rigpa means: when rigpa is moving and abiding, it is called the intention of the base realm of the three kayas; when rigpa arises, it is called the intention of the base realm of the three kayas; when rigpa is liberated, it is called the intention of the complete liberation of the three kayas; when rigpa is purified, it is called the intention of the primordial purity of the three kayas (reaching the end). The teaching of the four aspects of rigpa: view, meditation, conduct, and result, is as follows: O son of lineage, contemplate rigpa, contemplate it earnestly, and by contemplating it, the wisdom of rigpa is seen by the senses. By practicing that view without distraction, the increase of realization is called meditation. The other is to meditate with the mind. The manifestation of the meaning of dharmata, to constantly practice it is called conduct. The other is to act with conceptual thought. Thus, the three, view, meditation, and conduct, are connected and called inseparable. Therefore, when rigpa abides, it is called the foundation of view, meditation, and conduct; when rigpa arises, it is called the base realm of view, meditation, and conduct; when rigpa is liberated, it is called the complete liberation of view, meditation, and conduct; when rigpa is purified, it is called the primordial purity of view, meditation, and conduct. Contemplate rigpa, to determine rigpa as the single bindu: Rigpa is unchanging, therefore it is bindu; it pervades all, therefore it is point; from the aspect of profundity, it is unique; it gathers all, therefore it is one. In meaning, bindu is the dharmakaya, point is the sambhogakaya, unique is the nirmanakaya, one is the gathering of the kayas, therefore inseparable. The teaching that rigpa is free from virtue and vice is: Karma is free from virtue and vice, called the Great Perfection, which is the yogi who sees his own rigpa. This rigpa is connected with the guru's oral instructions, if it is not explained, then even a learned pandita who is proficient in the three pitakas (clearing obscurations and those with sins are also taught as having no difference in meaning), in meaning, does not touch even a particle. Therefore, it is called relying on the skillful means of secret mantra. If it is explained (the virtuous do not see), then even a poor cowherd can see it, therefore karma has no good or bad (no need to accumulate merit). If it is not practiced, then even Vajrasattva will not be liberated, therefore the oral instructions depend on the measure of familiarity.
Tibetan
་ཐུག་པ་ཞེས་བྱའོ༔ ཉམས་སུ་བླངས་ན་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱས་པ་ཡང་མ་བསྒྲིབས་པར་འདི་ཉིད་ལ་གྲོལ་བས༔ དེའི་ཕྱིར་དགེ་སྡིག་གིས་རིག་པ་རང་གིས་ངོ་བོ་ལ་ཕན་གནོད་མ་བསྐྱལ་བ་ཞེས་བྱའོ༔ རིགས་ཀྱི་བུ་རིག་པ་ལ་ལྟོས་དང་ནན་ལྟར་ལྟོས་དང་རིག་པ་མཐོང་བའི་ཚེ༔ སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་རང་ཡིན་པ་ལས༔ གཞན་ན་མེད་པས་སངས་རྒྱས་མིང་དུ་འདོགས་མཁན་འཁྲུལ་བ་དང་༔ འཁོར་བ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་མན་ངག་རིག་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཚེ་དམྱལ་བ་མེད་པས༔ དམྱལ་བར་འདོགས་མཁན་བདུད་ཀྱིས་འཁྱེར་བ་དང་༔ རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པའི་ཚེ༔ སངས་རྒྱས་དང་དམྱལ་བ་གཉིས་ཀ་ནས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་དམྱལ་བ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟགས་ཁྱད་པར་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་བསྟན་པའོ༔ ཡང་རིག་པ་རང་བཞིན་གྱི་བྱིན་རླབས་ཤར་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཚེ༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྒྱུད་ལ་འཆར་མི་སྲིད༔ ཉམས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཚེ༔ དགེ་བའི་བསམ་པ་ལས༔ སྡིག་པའི་བསམ་པ་འཆར་མི་སྲིད་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ལ་དབང་པ་དང་༔ ཉམས་ཚད་ལ་ཕེབས་པའི་ཚེ༔ དགེ་སྡིག་གང་གི་ཡང་བསམ་པ་མི་འཆར་བངོ་བོ་ཡང་མ་གྲུབ་པའོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་དགེ་སྡིག་གང་ཡང་མེད་ན་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར༔ རང་གི་རིག་པ་ལ་ནན་ཏར་བལྟས་པས༔ རིག་པའི་ངོ་བོ་དེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་གམ༔ གྲངས་སུ་ཆད་པ་ཉན་བཤད་སོགས་དགེ་བ་བཅུར་འདུག་གམ༔ བསག་པར་བྱ་བའི་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་སུ་འདུག་གམ༔ ངོ་བོ་དེ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གསུམ་དུ་འདུག་གམ༔ ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་འདུག་གམ༔ ཐབས་རང་ལ་ཤར་བས་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་དབང་དུ་འདུག་གམ༔ ཚིག་མེད་པས་བཟླས་པར་བྱ་བའི་སྙིང་པོར་འདུག་གམ༔ བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་སྣང་བ་རང་ཆས་ཡིན་པས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་འདུག་གམ༔ སྐུ་རང་སྣང་ཡིན་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ལྷར་འདུག་གམ༔ ཐབས་རང་ལ་ཤར་བས་མཆོད་ཅིང་བཤགས་པའི་བདག་པོར་འདུག་གམ༔ མི་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སྡོམ་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་ཏུ་འདུག་གམ༔ སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་བཤད་ཅིང་བསྟན་པའི་ཆོས་སུ་འདུག་གམ༔ དེ་དག་གང་གི་ཡང་ངོ་བོར་མི་འདུག་པས༔ དགེ་བ་བྱས་པས་གཡེང་བའི་རྒྱུ་ལས་རིག་པ་ལ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཕན་མ་བཏགས་པས༔ རྟག་ཏུ་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་བཏང་ལ༔ དགེ་སྦྱོར་རྒྱུན་བཅད་ལ་དལ་བར་རིག་པའི་ངང་ལ་གནས་པའི་གནད་ཀས་སོ༔ དེའི་
Chinese
称之为“触”。如果修持，即使造作了五无间罪，也因“无遮蔽”而在此解脱。因此，善恶不会对“觉性自身的体性”造成利益或损害。 “种姓之子，观照觉性，并努力观照”，当觉性“被”见到时，就是佛陀本身，除此之外没有其他，因此将某人命名为佛陀是错误的。 “轮回本自成佛的口诀”，当修持觉性时，没有地狱，因此将某人命名为地狱是被魔所迷惑。当觉性达到顶点时，显示既不是佛陀也不是地狱。因此，显示了佛陀普贤王如来和地狱阎罗王两者之间“无自性的标志”连微尘般的差别也没有。 此外，当觉性“因自性的加持显现”而被修持时，分别念不可能在相续中生起。当修持增上时，不可能从善念中生起恶念，“掌握在白色一方”。当修持达到顶点时，无论善恶，都不会生起念头，“体性也未成立”。 因此，如果没有任何善恶，因为是法身大，所以努力观照自己的觉性。觉性的体性是属于善的一方吗？是属于被列举的“听闻讲说等”十善吗？是属于应该积累的“福德智慧”二资粮吗？ “在体性上”是属于应该实践的见、修、行三者吗？是属于“应该”获得的果“三身”吗？ “因方法自显”是属于应该赋予的灌顶吗？ “因无言说”是属于应该念诵的心髓吗？是属于应该生起的“因显现本自具足”的宫殿吗？ “因身本自显现”是属于应该观修的本尊吗？ “因方法自显”是属于供养和忏悔的对境吗？ “因与一切分离”是属于应该守护的誓言吗？ “因离戏论”是属于应该讲说和开示的法吗？ 因为不属于任何这些的体性，所以即使行善，“因为是散乱之因”，也对觉性没有丝毫的利益。 “恒常放下身语的活动”，断绝善行，在“安闲”中安住于觉性的状态，是关键。
English
It is called "touch." If practiced, even having committed the five inexpiable sins, one is liberated here because of "unobscured." Therefore, good and evil do not cause benefit or harm to "the nature of awareness itself." "Son of lineage, look at awareness and strive to look," when awareness "is" seen, it is the Buddha himself, and there is no other, so naming someone as Buddha is mistaken. "The pith instruction of samsara being primordially enlightened," when practicing awareness, there is no hell, so naming someone as hell is being carried away by demons. When awareness reaches its peak, it is shown to be neither Buddha nor hell. Therefore, it is shown that there is not even a mote of difference between the Buddha Samantabhadra and the hell Dharma King, both of which are "signs of no self-nature." Furthermore, when awareness is practiced "because the blessing of self-nature dawns," it is impossible for discursive thoughts to arise in the continuum. When practice increases, it is impossible for evil thoughts to arise from good thoughts, "being in control of the white side." When practice reaches its peak, no thought of either good or evil arises, "the essence is also not established." Therefore, if there is no good or evil, since it is the great Dharmakaya, strive to look at your own awareness. Does the nature of awareness belong to the side of good? Does it belong to the ten virtues that are enumerated "such as listening and speaking"? Does it belong to the two accumulations of "merit and wisdom" that should be accumulated? "In essence," does it belong to the three of view, meditation, and conduct that should be practiced? Does it belong to the fruit "three bodies" that "should" be obtained? "Because the method dawns on its own," does it belong to the empowerment that should be bestowed? "Because there are no words," does it belong to the heart essence that should be recited? Does it belong to the palace that should be generated "because appearance is naturally inherent"? "Because the body is self-appearing," does it belong to the deity that should be meditated upon? "Because the method dawns on its own," does it belong to the object of offering and confession? "Because it is separate from all," does it belong to the samaya that should be kept? "Because it is free from elaboration," does it belong to the Dharma that should be spoken and taught? Because it does not belong to the nature of any of these, even if one does good, "because it is a cause of distraction," it does not benefit awareness in the slightest. "Always abandoning the activities of body and speech," severing virtuous activities, and abiding in the state of awareness in "leisure" is the key.