Tibetan
དུ་སྨོན་ལམ་གཅིག་པ་ཡིན་གསུངས་པས། སྦ་གསལ་སྣང་དང་། ལྕོག་རོ་ལེགས་སྒྲ་གཉིས་བཏང་ནས་སློབ་དཔོན་གདན་དྲངས་ནས། བོད་ཀྱི་ལྷ་སྲིན་ཐམས་ཅད་དམ་ལ་བཏགས་ནས། རྒྱ་གར་གྱི་ཨོ་ཏནྟ་པུ་རིའི་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་དཔེ་བྱས་ནས་བསམ་ཡས་མི་འགྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་མང་པོ་དང་ལོ་ཙཱ་བ་སད་མི་བདུན་གྱིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་དང་པོ་གསུམ་དང་། མདོར་ན་རྒྱལ་པོ་ཡོན་མཆོད་གསུམ་གྱིས་བོད་མུན་པའི་གླིང་འདྲ་བར་དམ་ཆོས་གཙང་ལ་མ་ནོར་བར་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཛད་དོ། །འབངས་ཀྱི་ནང་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལའང་ཞབས་འོག་གི་རྡེའུ་དབུའི་གཙུག་ཏུ་ཁུར་བའི་ཁྲིམས་མཛད་ནས། བསམ་ཡས་ལ་བཤད་གྲྭ་དང་མཆིང་(མཆིམས་)བུ་ལ་སྒོམ་གྲྭ་བཙུགས། ཕོ་བྲང་རླུང་ཚུགས་སུ་གྲོང་ཁྱེར་སྐྱིད་པའི་འབྱུང་གནས་དང་ཚངས་པའི་འབྱུང་གནས་གཉིས་བཏབ། དེའི་དུས་སུ་སློབ་དཔོན་པད་མས་རྒྱལ་པོ་ལ་རིག་འཛིན་གྱི་ཚེ་ཆུ་གནང་བས། བློན་པོ་དེ་ལ་མི་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་མོན་གྱི་སྨྱོ་ཆུ་དུག་ཡིན་པས་མི་གསོལ་བར་ཞུ་ཞུས་པས། རྒྱལ་པོ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ཏེ་མ་གསོལ། ནད་དུ་མཛེ་མི་ཡོང་བའི་ཕྱིར་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མ་དྲོས་གཟི་ཅན་དམ་ལ་བཏགས་ནས་རྡོ་རྗེ་བསྣུན་པས། ཟིལ་ཆེན་ཁྱེའུ་གཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་གྲོགས་པོ་བཅོལ་ནས་ཅི་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གཏོར་(སྟེར་)བར་ཁས་བླངས། རྒྱལ་པོས་ཀླུའི་ངོ་ཆེན་མཛད་པས་ཐུགས་དམ་གློད་དོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ལྷོ་ནུབ་རྔ་ཡབ་ཏུ་སྲིན་པོ་འདུལ་དུ་བཞུད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་དུས་སུ་བོད་ཐམས་ཅད་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པ། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མང་བ། ལོ་ལེགས་པ། དུས་ཀྱི་འཁྲུགས་པ་མེད་པ། མཐའ་བཞིའི་སྡེ་ཐམས་ཅད་མནན་ཏེ། ཤར་རྒྱ་ནག ལྷོ་རྒྱ་གར། ནུབ་སྦལ་ཏི་དང་འབྲུ་ཤལ། བྱང་ཧོར་གྱི་ས་ཡི་ཆ་ཨོ་དོན་ཀས་དཀར་རྣམས་དབང་དུ་བསྡུས་ཏེ་ཆོས་ཁྲིམས་དང་རྒྱལ་ཁྲིམས་གཉིས་ཀ་ཤིན་ཏུ་བཙན་པར་མཛད་ནས། རྒྱལ་པོ་འདིའི་རིངས་ལ་བོན་སྣུབས་ཤིང་དམ་པའི་ཆོས་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་ཚབ་དམ་པ་ཞི་བ་འཚོ། །སྔགས་འཆང་བླ་མེད་དགེ་སྦྱོང་པད་མ་འབྱུང་། །མཁས་པའི་གཙུག་རྒྱན་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལ། །ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཅན། །བོད་ཡུལ་མུན་པ་ཉི་མ་ཤར་བ་བཞིན། །དམ་ཆོས་སྣང་བ་ཕྱོགས་མཐར་རྒྱས་མཛད་པ། །བཀའ་དྲིན་འཁོར་མེད་དམ་པ་བཞི་ཀ་ལ། །བོད་རྣམས་རྟག་ཏུ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་ཁ་ཏོན་ཡང་བྱས་སོ། །དེ་ཡི་སྲས་མུ་ཁྲི་བཙན་པོ། རྒྱལ་པོ་དེ་ཡིས་ཡབ་ཀྱི་ཐུགས་དགོངས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་བསམ་ཡས་སུ་འདུལ་བ་མངོན་པ་མདོ་སྡེ་གསུམ་གྱི་མཆོད་པ་བཙུགས། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་འཚོ་བ་བླ་ནས་སྦྱོར། བོད་ཀྱི་ཕྱུག་ལྟོགས་ལན་གསུམ་སྙོམས། རྒྱ་དང་གཉིས་ཀའི་ཆ་ནས་ཡབ་ལ་འདུད་པ་ཙམ་གྱི་(དུ་)རང་མ་བྱུང་ཡང་བཟང་མཛད། རྒྱ་དང་བོད་ས་བགོས་བྱས་ནས་བོད་(ལ་)དབང་བའི་རྩྭ་ཐམས་ཅད་རྩེ་མོ་བོད་དུ་བལྟས་ནས་སྐྱེས་སོ། །དེའི་སྲས་སད་ན་ལེགས། རྒྱལ་པོ་དེས་རྒྱ་སྡེའི་སྐར་(དཀར་)ཆུང་རྡོར་དབྱིངས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས། པཎྜི་ཏ་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལ་སོགས་གདན་དྲངས། གཉགས་ཛྙཱ་ན་ཀུ་མ་རས་ལོ་ཙཱ་བྱས་ཏེ་སྔར་མེད་པའི་ཆོས་མང་པོ་བསྒྱུར་རོ། །དེའི་སྲས་གཙང་མ། རལ་པ་ཅན། གླང་དར་མ། བཙུན་མོ་ཆུང་བ་གཅིག་ལ་ལྷ་རྗེ་དང་ལྷུན་གྲུབ་གཉིས་དང་ལྔ་འཁྲུངས་སོ། །སྲས་ཆེ་བ་གཙང་མ་ཆོས་ལ་དགའ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་མི་ཆོས་ལ་གདམས་པའི་བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཀྱང་མཛད། དར་མ་ནི་སྡིག་ལ་དགའ་སྟེ་རྗེའི་འོས་མིན། བར་པ་རལ་པ་ཅན་ལ་རྒྱལ་སྲིད་གཏད་དོ། །དེས་འུ་ཤང་རྡོའི་གྲོང་ཁྱེར་བཏབ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་རྒྱ་ཕིབས་གཡུ་སྔོན་ཅན་བཞེངས། སྔོན་ཡབ་མེས་ཀྱི་རིང་ལ་རྒྱ་དང་། ལི་དང་། ཟ་ཧོར་དང་། ཁ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ནས་ཆོས་མང་པོ་བསྒྱུར་བས་བརྡ་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་འདུག་པས། ཆོས་སློབ་དཀའ་བ་ཡིན་གསུང་ནས། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཛི་ན་མི་ཏྲ། ཤི་ལནྡྲ་བྷོ་ཏི། དྷ་ན་ཤི་ལ་སོགས་པ་གདན་དྲངས། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བཀའ་(སྐ་)ཅོག་གཉིས་དང་། བན་དེ་ཡེ་ཤེས་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྐད་གསར་བཅད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ། ཐ་ན་བྲེ་དང་སྲང་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་གར་དང་མཐུན་པར་བཅོས། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་རེ་རེ་ལ་འབངས་མི་ཁྱིམ་བདུན་བདུན་ཕུལ། རྒྱལ་པོ་དབུས་ལ་བཞུས་པ་ལ་དབུའི་རལ་པ་གཡས་གཡོན་གྱི་སྣ་ལ་དར་ཡུག་བཏགས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་དེར་བཞུགས་བཅུག་པ་དང་། གཡས་གྲལ་གཡོན་གྲལ་གུང་གྲལ་དང་གསུམ། ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དེའི་དུས་ཕུལ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་དེའི་རིང་ལ་ཤར་ཕྱོང་པོ་ལོ་ཤན་གྱི་རི་རྒྱུད་དར་དཀར་གྱི་ཡོལ་བ་འདྲ་བ་རྒྱ་ནག་པོ་ཟད་པའི་ས་མཚམས་ལ་གཏུགས་ཏེ་དབང་དུ་འདུས། དེར་རྡོ་རིང་བཙུགས་ཏེ་འདི་མན་ཆོད་དབང་བ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་བྲིས་ཏེ་བཞག ལྷོ་ཕྱོགས་གློ་བོ་མོན། རྒྱ་གར་ལི། ཟ་ཧོར། གངྒའི་རྒྱ་མཚོ་ལྕགས་ཀྱི་པ་ཏྲ་གདོང་ཚུན་ཆོད་དབང་དུ་འདུས། ནུབ་ཕྱོགས་སྟག་གཟིག་གི་
Chinese
据说，因为发愿相同。便派遣斯巴·萨囊和觉若·勒谢二人迎请静命论师。将所有藏地的鬼神降伏后，效仿印度的欧丹达普日寺建造了桑耶寺，即不变自成寺。众多印度班智达和译师萨弥七人翻译了三藏，以及密宗的最初三个续部。总之，国王、供养人和僧人三人使藏地这个黑暗的地方，清净无误地弘扬和发展了正法。对于出家的僧人，也制定了将脚下的石头顶在头上的法律。在桑耶寺设立了讲经院，在青浦（钦浦）设立了修行院。在琼果尔宫殿建立了城市吉祥之源和梵天之源两座寺庙。当时，莲花生大师赐予国王持明者的长寿甘露。那些不喜欢这位大臣的人便向国王进言说，门隅的迷药是毒药，不要饮用。国王也犹豫了，没有饮用。为了不生麻风病，降伏了龙王无热兹坚，用金刚杵敲击。龙王化身为一个名叫兹钦凯吾的男孩，向国王承诺做朋友，并给予一切想要的成就（悉地）。国王非常重视龙王，便解除了誓言。之后，莲花生大师前往西南方的雅布降伏罗刹。当时，整个藏地都安乐幸福，人口众多，年成好，没有时令的灾祸。征服了四方的所有军队，将东方中国、南方印度、西方巴尔蒂斯坦和布鲁沙尔、北方霍尔的土地以及奥顿卡斯卡尔等地都纳入统治之下，使政教两法都非常稳固。在这位国王在位期间，苯教衰落，神圣的佛法得以弘扬和发展。因此，至尊的胜者之代表寂护，持明无上的瑜伽士莲花生，智者之顶饰嘎玛拉希拉，以及具有殊胜发心的赤松德赞。犹如太阳从黑暗的藏地升起，使神圣的佛法之光在各方传播。对于这四位恩德无尽的圣者，藏人们始终恭敬地顶礼膜拜。
English
It is said that because they had the same aspiration, Sba Salnang and Lcog Ro Legs were sent to invite the master Shantarakshita. After subduing all the spirits and demons of Tibet, they built Samye Monastery, the unchanging and spontaneously accomplished monastery, modeled after the Odantapuri Monastery in India. Many Indian pandits and the translator Sadmi seven translated the Tripitaka, as well as the first three tantras of secret mantra. In short, the king, the patron, and the monk made the pure and unerring Dharma flourish and spread in Tibet, which was like a dark land. For the ordained monks among the subjects, they also made a law to carry the stone under their feet on the top of their heads. A teaching college was established at Samye, and a meditation college was established at Chimbu. In the Rlung Tsug Palace, two temples were built: the source of happiness for the city and the source of Brahma. At that time, Master Padmasambhava gave the king the nectar of longevity of the vidyadhara. Those who disliked the minister told the king that the mad water of Mon was poison and should not be drunk. The king hesitated and did not drink it. In order to prevent leprosy, the Naga king Matrö Zican was subdued, and a vajra was struck. The Naga king transformed into a boy named Zilchen Khyeu, promised to be a friend to the king, and promised to give whatever achievements (siddhis) he wanted. The king valued the Naga very much and released his vows. After that, the master went to the southwest of Ngayab to subdue the rakshasas. At that time, all of Tibet was peaceful and happy, the population was large, the harvest was good, there were no seasonal disasters. All the armies of the four directions were conquered, and the lands of eastern China, southern India, western Baltistan and Brushal, northern Hor, and Odonkaskar were brought under control, making both the Dharma and the royal laws very strong. During the reign of this king, Bon was suppressed and the holy Dharma flourished and spread. Therefore, the supreme representative of the Victorious Ones, Shantarakshita; the mantra-holder, the unsurpassed ascetic Padmasambhava; the crown ornament of the wise, Kamalashila; and Trisong Detsen, with his extraordinary intention. Like the sun rising from the dark land of Tibet, spreading the light of the holy Dharma in all directions. To these four holy ones of endless kindness, the Tibetans always pay homage with reverence.
Chinese
哦。这样也念诵了。他的儿子穆赤赞普。那位国王为了圆满父亲的心愿，在桑耶寺建立了律、论、经三藏的供养。对于修行佛法的人，从上供养生活所需。使吐蕃的饥荒三次平息。虽然在汉藏两方面，没有完全达到像父亲那样令人敬服的程度，但也做得很好。汉藏划定疆界后，属于吐蕃管辖的草，都顶端朝向吐蕃生长。他的儿子萨纳列。那位国王建造了嘉色的星（白）小金刚界寺庙。迎请了班智达嘎玛拉西拉等。聂·嘉纳古玛绕做了译师，翻译了许多前所未有的佛法。他的儿子藏玛、热巴巾、朗达玛。小妃子生了拉杰和伦珠二位和五个孩子。大儿子藏玛喜好佛法，因此出家，还写了一部教诫世间法的论著。达玛喜好罪恶，不是君王的料。中间的儿子热巴巾被托付了王位。他建立了乌香多的城市，建造了屋顶是青蓝色琉璃瓦的寺庙。之前在父辈时期，从汉地、于阗、扎霍尔、克什米尔等地翻译了很多佛法，因此有很多不同的术语。说佛法难以学习。于是迎请了印度的班智达吉那弥扎、希兰扎菩提、达纳希拉等。吐蕃的译师噶焦二人和班智达益西德等人，全部用新术语进行了审定。甚至连升斗和两等度量衡，都和印度保持一致。对于出家人，每人供养七户百姓。国王在中间就座时，在头顶的左右两边的发辫上系上绸缎，让出家人坐在那里。分为左列、右列、中列三列。在那时，对于有功德的人就是这样供养的。
English
Oh. Thus it was also recited. His son, Mutri Tsenpo. That king, in order to fulfill his father's wishes, established offerings of the Vinaya, Abhidharma, and Sutra Pitakas at Samye Monastery. He provided the necessities of life from above for those who practiced the Dharma. He pacified the famines in Tibet three times. Although he did not fully achieve the level of reverence that his father had in both the Chinese and Tibetan aspects, he still did well. After the borders between China and Tibet were demarcated, all the grass belonging to Tibet grew with its tips facing towards Tibet. His son, Sadnalegs. That king built the Gyase's Star (White) Small Vajradhatu Temple. He invited Pandita Kamalashila and others. Nyak Jñanakumara acted as a translator and translated many unprecedented Dharmas. His sons were Tsangma, Relpachen, and Langdarma. The younger queen gave birth to Lhaje and Lhundrup, two and five children. The eldest son, Tsangma, was fond of Dharma, so he became a monk and also wrote a treatise advising on worldly affairs. Darma was fond of sin and was not fit to be a king. The middle son, Relpachen, was entrusted with the kingdom. He established the city of Ushangdo and built a temple with a roof of turquoise blue glazed tiles. Previously, during the time of his ancestors, many Dharmas had been translated from China, Khotan, Zahor, Kashmir, and other places, so there were many different terms. He said that the Dharma was difficult to learn. Therefore, he invited Indian Panditas Jinamitra, Shilandrabodhi, Dhanashila, and others. The Tibetan translators Ka Gok and the Pandit Yeshe De and others, all finalized it with new terminology. Even the measures of bre and srang were made to be consistent with India. For each of the ordained monks, seven households of subjects were offered. When the king sat in the middle, silk ribbons were tied to the ends of the braids on the left and right sides of his head, and the ordained monks were allowed to sit there. They were divided into three rows: the left row, the right row, and the middle row. At that time, this was how offerings were made to those with merit.