Tibetan
ག་རྒྱ་ཆེར་བསྒོམས་པས། ། ཕལ་ཆེར་དུད་འགྲོའི་གནས་སུ་འགྲོ། །གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་སློང་དེ་སྤངས་དགོས་ཏེ། འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ན་ངེས་འབྱུང་མིན། ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ཀུན་སློང་ནི། སྲིད་པ་རིགས་དྲུག་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར་མེའི་འོབས་ལྟ་བུ་སྲིན་མོའི་གླིང་ལྟ་བུ། སྤུ་གྲིའི་སོ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་ནས། རང་འཁོར་བ་རིགས་དྲུག་གི་གནས་ནས་ཐར་ཏེ་ཞི་བ་ཉན་རང་གི་གོ་འཕང་དོན་དུ་གཉེར་ནས་རིང་ལམ་སོགས་ཅི་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་རིང་ལམ་ཉེ་ལམ་མྱུར་ལམ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་སྟེ། མཉམ་མེད་ཇོ་བོ་རྗེ་བོད་ན་བཞུགས་སྐབས་ནང་སྔ་མོ་ཇ་བཞེས་ནས་རྒྱལ་བུ་འབྲོམ་སྟོན་པ་མདུན་ན་བཞུགས་སྐབས་ཨ་ཁ་ཁ་གསུངས། ཅི་རེད་ལགས་ཞུས་པས། རྒྱ་གར་ན་ཁོ་བོའི་སློབ་མ་ཧེ་བཛྲ་སྒྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ད་ནང་ཉན་ཐོས་འགོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ཐལ་གསུངས། འབྲོམ་སྟོན་པས་ཧེ་བཛྲ་གྱིས་ཉན་ཐོས་འགོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཇི་ལྟར་ལགས་ཞུས་པས། གང་ཟག་གི་བསམ་པས་སྒྲུབ་མ་ཤེས་ན་ཧེ་བཛྲ་གྱིས། དམྱལ་བར་འཕེན། ཡི་དྭགས་སུ་འཕེན། དུད་འགྲོར་འཕེན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་འཕེན་པས་སྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་བས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལམ་བསམ་པ་གཙོ་ཆེ་གསུངས། དེས་ན། རང་དོན་ལ་ཞེན་ན་སེམས་བསྐྱེད་མིན། །གསུངས་ལ། དུས་ཕྱིའི་མཐོ་དམན་ཐམས་ཅད་ནས་ང་འཆི་ཁ་མི་སྐྲག་རྫས་མི་འཁྲུལ་རྫས་རེ་ཟེར་ནས་སྒོམ་སྒོམ་ཟེར་བ་འདི་ཀུན་སློང་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ཐུག་པ་ཡིན་གསུངས། གསུམ་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཀུན་སློང་ནི། འོག་མ་བཞི་པོ་དེ་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་དེ་ལ་ཐུག་པ་ཡིན་པས་བདག་རང་དོན་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་དེ་དུས་ཉི་མ་དེ་རིང་ནས་བཟུང་། དགྲར་བལྟ། སྐྱོན་དུ་བལྟ། སུན་ཕྱུང་སྟེ། བདག་རང་གི་དོན་མིན་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་བྲལ་ཏེ་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་བསམ་པ་དེ་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ཡིན། དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་མར་ཤེས་དྲིན་དྲན་སོགས་སྒོམ་དགོས་མ་གཏོགས། བླ་མས་ཀྱང་འདི་ལྟར་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་སོགས་ཟེར་མདོག སློབ་མས་ཀྱང་བསམ་མདོག་བྱས་ནས་གཉིས་ཀས་མིག་ཟིང་ཟིང་བྱས་ནས་ཨ་བ་རིས་ཟེར་ནས་གཉིས་ཀས་སྟོང་ཧོབ་བཀྱེ་བ་ལ་སྙིང་པོ་ཅི
Chinese
如果过度地修习，大多会转生到畜生道，如是说。必须舍弃那样的发心，如果贪恋轮回，就不是出离心，如是说。第二，中士夫的发心是：视有寂六道为痛苦的自性，痛苦的轮回如火坑，如罗刹洲，如利刃之刃。自己从轮回六道中解脱出来，为了获得寂静的声闻、独觉的果位，无论经历怎样的长路等等，即使修持，也不能成为获得声闻、独觉阿罗汉果位的近路、捷径，而成为获得佛果的因。无等觉沃仁波切住在藏地时，早上很早用茶，国王仲敦巴在面前时，说了“啊卡卡”。问“是什么”时，说“在印度有我的一个弟子修持黑汝嘎，今天早上已经进入了阻止声闻的道”。仲敦巴问“黑汝嘎如何进入阻止声闻的道”时，说“如果不知道以个人的想法修持，黑汝嘎会抛向地狱，抛向饿鬼，抛向畜生，也会抛向佛的境地，因此与所修的法相比，修持的方式或想法更重要”。因此说，如果贪恋自利，就不是菩提心。又说，无论来世的高低，都说“我不怕死，不迷乱”，这样修修，都归结于发心是成办自利的念头。第三，大士夫的发心是：下面的四种都归结于追求自我、成办自利的意乐，因此从今天开始，将追求自我、成办自利的意乐视为敌人，视为过失，加以驳斥。不为自己，而是为了使一切众生脱离痛苦的因果二者，不住于二边，获得圆满佛陀的果位，这样的想法是广大的菩提心。为了使它在相续中生起，必须修习知母、念恩等，否则，上师也像这样说“如同虚空遍布”等，弟子也只是想想，两人都眼花缭乱，说“阿哇热”，两人都空空荡荡，毫无意义。
English
If one meditates excessively, one will mostly go to the animal realm, as it is said. Such motivation must be abandoned; if one is attached to samsara, it is not renunciation, as it is said. Secondly, the motivation of a middling person is: seeing the six realms of existence as the nature of suffering, the wheel of suffering like a pit of fire, like a Rakshasa island, like the edge of a razor. One liberates oneself from the six realms of samsara, and in order to attain the peaceful state of a Hearer or Solitary Realizer, no matter how long the path one takes, it does not become a near, quick path to attaining the state of a Hearer or Solitary Realizer Arhat, but becomes a cause for attaining Buddhahood. When the Incomparable Jowo Rinpoche was residing in Tibet, he had tea early in the morning, and when Gyaltsa Dromtonpa was in front of him, he said, "Ah kha kha." When asked, "What is it?" he said, "In India, there is a student of mine practicing Hevajra, and this morning he has entered the path of obstructing Hearers." When Dromtonpa asked, "How has Hevajra entered the path of obstructing Hearers?" he said, "If one does not know how to practice with the thought of an individual, Hevajra will throw one into hell, throw one into the preta realm, throw one into the animal realm, and also throw one into the state of a Buddha. Therefore, compared to the Dharma being practiced, the way of practicing or the thought is more important." Therefore, it is said that if one is attached to self-interest, it is not bodhicitta. It is also said that no matter the high or low status in future lives, saying "I am not afraid of death, I am not confused," and meditating like this, all comes down to the motivation being the thought of accomplishing self-interest. Thirdly, the motivation of a great person is: the following four all come down to the intention of pursuing oneself and accomplishing self-interest, therefore, from this day on, regard the intention of pursuing oneself and accomplishing self-interest as an enemy, regard it as a fault, and refute it. Not for oneself, but in order to liberate all sentient beings from the two, cause and effect, of suffering, not abiding in the two extremes, to attain the state of a fully enlightened Buddha, such a thought is the vast bodhicitta. In order to generate it in the continuum, one must meditate on recognizing one's mother, remembering kindness, etc. Otherwise, the lama also says things like "like the sky is pervasive," etc., and the student also just thinks about it, and both become dizzy, saying "Awa re," and both are empty and meaningless.
Tibetan
་ཡང་མེད་པ་ད་ལྟའི་དུས་ཀྱི་བླ་སློབ་ཡིན་ཁུལ་བྱེད་པ་སུས་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་ལྟ་ཅི་བསམ་པ་བཟང་པོ་རེ་མེད་པ་དེ་འདྲ་འབྱུང་ཉེན་ཆེ་བས་དང་པོ་རང་གི་ཨ་མ་རྒན་མོ་ལ་མར་ཤེས་པ་དྲིན་དྲན་པ། དྲིན་གཟོ་འདོད། རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ལ་བཀོད་འདོད་རྣམས་བསམ་དགོས། ད་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། ཟུར་གཉིས་སམ་དོན་གཉིས་དང་ལྡན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད། ། ཅེས་པས་ཟུར་དང་པོའམ་དོན་དང་པོ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་བྲལ་ཏེ། ཟུར་ཕྱི་མའམ་དོན་ཕྱི་མ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྫོགས་བྱང་ལ་དམིགས་པ་ནི། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་བསམ་དགོས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་དང་མ་འདྲེས་པ་བྱམས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཞེས་བསམ་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་འགོད་འདོད་མ་བསྐྱེད་ན་སྙིང་རྗེ་ཙམ་དང་། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བསམ་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་མ་བསམ་ན་བྱམས་པ་ཙམ་ལས་མི་འཕགས་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་བྲལ་ཏེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་བསམ་པ་དེ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དེ་སྒོམ་དུས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱེད་དགོས་ཟེར་ན། དང་པོ་རང་གི་རྩ་བའི་མ་ལ་བསྒོམ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཁྱབ་ཏུ་བསྒོམ་དགོས། དང་པོ་འདི་ལྟར་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་སེམས་ཅན་གྱིས་ཁྱབ། སེམས་ཅན་གྱིས་གར་ཁྱབ་ལས་སྣང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁྱབ། ལས་སྣང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་རང་གི་ཕ་དང་མ་དང་གཉེན་བཤེས་སུ་མ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མེད། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་མ་མ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མེད། མ་བྱས་པའི་ཚེ་དྲིན་ཆེན་པོ་ཤ་སྟག་གིས་མ་བསྐྱངས་བའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མེད་ལ། ད་ལྟའི་མ་འདི་བཞིན་ལན་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་མ་བྱས་ཏེ་བདག་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ད་ལྟའི་བར་དུ་འཁྱམས་པས་ས་ལག་པ་ཙམ་ཞིག་གི་སྟེང་ནས་ལན་གྲངས་མང་པོར་སྐྱེས་མ་མྱོང་ས་དང་འཆི་མ་མྱོང་ས་མེད་པས་དམྱལ་བ་དང་ལྷ་ཕལ་ཆེར་མ་གཏོགས་མ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་ལ་སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་མ་བྱས་པ་མི་ངེས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་བྱས་ལན་གཅིག་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ལན་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་མ་བྱས་ཏེ་མ་ཡི་ཐུག་མཐའ་སོགས་མར་ཤེས་པ་ཡིན
Chinese
现在有些自称是上师和弟子的，他们心中连善良的想法都没有，更不用说其他的功德了，这种情况很容易发生，所以首先要认识到自己的老母亲的恩情，要忆念恩情，想要报答恩情，想要把她安置在遍知佛陀的果位上。现在，更广阔的想法是菩提心的本质。具有两个方面或两个意义的是菩提心的本质。如慈氏菩萨所说：“发心为利他，欲得圆满正等觉。”因此，第一个方面或第一个意义是以慈悲心缘众生，即愿一切众生远离痛苦及其因果；第二个方面或第二个意义是以智慧缘圆满菩提，即必须想着要获得圆满佛陀的果位。如果与慈悲心不混合，即使想着为了众生的利益，但不生起将他们安置在佛陀果位的想法，那也只是慈悲心而已；如果想着要获得佛陀的果位，但不为众生的利益着想，那也只是慈爱心而已，不会更殊胜。因此，愿一切众生远离痛苦及其因果，想着要获得圆满佛陀的果位，这就是菩提心。那么，在修习这种心的时候，应该怎么做呢？首先要观修自己的根本母亲，然后逐渐地观修到遍布虚空。首先，就像这样，虚空有多广阔，众生就有多广阔；众生有多广阔，业和显现的痛苦就有多广阔。被业和显现的痛苦所遍布的一切众生，从无始以来，没有一个不是自己的父母和亲友的众生。在这些众生中，也没有一个不是自己母亲的众生。当他们做母亲的时候，没有一个不是以极大的恩情来养育自己的众生。就像现在的母亲一样，无数次地做过自己的母亲，因为我从无始以来到现在都在轮回中漂泊，所以在像手掌大小的土地上，没有我没有多次出生和死亡过的地方，除了地狱和大多数天界之外，没有不通过母亲而出生的地方，而且不能确定一个众生没有做过自己的母亲，所以一切众生都做过自己的母亲，不仅仅是一次，而是无数次地做过自己的母亲，要认识到母亲的尽头等等。
English
Those who pretend to be lamas and disciples nowadays often lack even good intentions, let alone other virtues. This situation is very likely to occur. Therefore, one must first recognize the kindness of one's own old mother, remember her kindness, want to repay her kindness, and want to place her in the state of omniscient Buddhahood. Now, the broader thought is the essence of bodhicitta. Having two aspects or two meanings is the essence of bodhicitta. As Maitreya said, "The arising of the mind is for the sake of others, desiring perfect and complete Buddhahood." Therefore, the first aspect or the first meaning is to focus on sentient beings with compassion, that is, to wish all sentient beings to be free from suffering and its causes; the second aspect or the second meaning is to focus on perfect enlightenment with wisdom, that is, one must think of attaining the state of perfect Buddhahood. If it is not mixed with compassion, even if one thinks of benefiting sentient beings, but does not generate the thought of placing them in the state of Buddhahood, it is only compassion; if one thinks of attaining the state of Buddhahood, but does not think of benefiting sentient beings, it is only loving-kindness, and it will not be more special. Therefore, wishing all sentient beings to be free from suffering and its causes, and thinking of attaining the state of perfect Buddhahood, this is bodhicitta. So, when practicing this mind, what should one do? First, one should contemplate one's own root mother, and then gradually contemplate it to pervade the end of space. First, like this, how vast is space, how vast are sentient beings; how vast are sentient beings, how vast are the suffering of karma and appearances. All sentient beings pervaded by the suffering of karma and appearances, from beginningless time, there is not a single sentient being who has not been one's own parents and relatives. Among these sentient beings, there is not a single sentient being who has not been one's own mother. When they were mothers, there was not a single sentient being who did not raise oneself with great kindness. Just like the present mother, countless times she has been one's own mother, because I have been wandering in samsara from beginningless time until now, so on a piece of land the size of a palm, there is no place where I have not been born and died many times, except for hell and most of the heavens, there is no place where one is not born through a mother, and it cannot be determined that a single sentient being has not been one's own mother, so all sentient beings have been one's own mother, not just once, but countless times, one must recognize the end of the mother, etc.