Tibetan
ཐུན་མོང་ཕྱིའི་སྔོན་འགྲོ། ཐུན་མོང་ཕྱིའི་སྔོན་འགྲོ། དང་པོ། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ། འདིར་དང་པོ་སྔོན་འགྲོའི་ཁྲིད་ལ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མིན་པ་གཉིས་ལས། འདིར་དང་པོ་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོ་འཆད་པ་ལ། དེ་ལ་སྔོན་འགྲོ་ཞེས་པ་དེ་དང་པོ་ཞིང་ས་བརྟུལ་བ་ལྟར་དངོས་གཞི་ཞུ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོས་རྒྱུད་སྦྱངས་དགོས། དེ་ལ་ཐུན་མོང་ཕྱི་ཡི་སྔོན་འགྲོས་རང་གིས་རང་གཤིན་པོར་བྱས་ནས། ཐུན་མིན་སྐྱབས་འགྲོ་སོགས་ལོ་ཏོག་བཏབ་ཅིང་ལོ་ཏོག་བརྡུང་བཅག་གི་བར་ལྟ་བུ་ཐུན་མིན་ཡིན་ལ། ནས་ཟ་རན་པ་ལྟ་བུ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལའང་སྨིན་ཁྲིད་དང་མོས་ཁྲིད་གཉིས་དང་པོ་ལ་བི་མ་ལའི་དུང་ཡིག་ཅན་དུམ་དུམ་ཁྲིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མན་ངག་དུམ་བུའི་ལུགས་སུ་གདབ་པ་དང་། མཐར་ཆགས་སུ་གདབ་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་བླ་མ་ཀུ་མ་རཱ་ཛ། ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་ལོ་དྲུག་ཏུ་བསྟེན་ནས་ཁྲིད་རྫོགས་པ་དང་། སློབ་མ་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པ་དུས་མཉམ་སྟེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ཀ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་དང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པ་ལྟ་བུ་དགོས། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་ཕྱིན་ཆད་ཁོ་བོའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དག་གིས་བླ་མ་བསྟེན་ཡུན་རིང་། གདམས་ངག་ཉན་ཡུན་རིང་བ་ཞིག་དགོས་ཞེས་དམ་ཚིག་གི་རིམ་པ་རྣམ་གྲོལ་རྒྱ་མཚོར་ཞལ་ཆེམས་སུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་མོས་ཁྲིད་དང་བདུན་ཁྲིད་དང་ཟླ་ཁྲིད་ལྟ་བུའི་མིང་བཏགས། ཁྲིད་རྟ་རྒྱུག་མའི་བླ་མས་བྱེད་མདོག་དང་། སློབ་མས་ཉན་ཁ་ཁ་རེ་བྱས་ནས་མགོ་མ་ཚོས་གོང་ལྕེ་སྙབ་མལ་མ་དྲོས་གོང་རྡོག་པ་རྐྱོང་ཟེར་བ་བཞིན་བླ་མས་སློབ་མ་སྐྱོང་ཁོམས་མེད། སློབ་མས་བླ་མ་བསྟེན་ཁོམས་མེད་པར། དངོས་གཞི་དངོས་གཞི་ཟེར་ནས་མཐོ་སྙབ་བྱས་ཏེ་སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་གཞུག་ཤོར་ན་མགོ་མཐོ་ས་ནས་བཏགས་ན། སྐེ་དམའ་ས་ནས་ཆད་ཟེར་བ་བཞིན་དུས་ཕྱིས་ཆོས་པར་རློམ་པ་ཁ་དང་དོན་འཛོལ། ཕྱི་དང་ནང་འགལ། རང་རྒྱུད་དང་དམ་པའི་ཆོས་ཕྱོགས་ལུང་པ་སོ་སོར་སོང་ཞིང་ལུས་གནད་བཅོས་མིག་རི་ཟིང་ཟིང་བྱེད་པ་འདི་འདྲ་རང་རྒྱུད་སྤུ་གང་ཡར་སྐྱེད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ནི་སྨིན་ཁྲིད་ཀྱི་དོད་གདམས་ངག་མཐར་ཆགས་སུ་གདབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཐུན་མོང་ཕྱིའི་སྔོན་འགྲོ། ཐུན་མིན་ནང་གི་སྔོན་འགྲོ། དངོས་གཞིའི་ཆ་ལག་ཉེ་ལམ་འཕོ་བའི་ཁྲིད་དང་གསུམ། དང་པོ་ཐུན་མོང་ཟེར་རྫས་པོ་སུ་དང་ཐུན་མོང་རེད་ཟེར་ན། གཞུང་གི་ལུགས་ལ་ཐེག་པ་མཐའ་
Chinese
共同外加行。 共同外加行。 第一，暇满难得。 此处首先，加行引导分为共同和不共同两种。此处首先讲解共同加行。所谓加行，如同首先翻耕田地一般，为了修习正行，必须以共同加行来调伏自相续。其中，共同外加行使自己变得成熟，而不共同的皈依等，如同播种庄稼直至收割脱粒之间一样，是不共同的。而享用粮食则如同正行的引导。其中也有成熟引导和意乐引导两种，首先以比玛拉的骨朵文字（Vimalamitra’s bone script）分段的方式，按照窍诀分段的规矩来修习，以及次第修习两种。前者如同上师古玛Ra扎（Kumārarāja），一切智法王（Kunmkhyen Choskyi Gyalpo）依止六年而圆满引导，弟子证悟达到究竟同时，即一切智大士原始清净（Ka-dag）之法性穷尽和任运成就之觉性达到顶点一般。一切智大士曾立下誓言说：今后凡是追随我的人，都必须长期依止上师，长期听闻窍诀。如同在解脱大海中留下遗嘱一般。如果不是这样，而是取名为意乐引导、七日引导、一月引导等，上师装模作样地进行跑马式的引导，弟子也只是随便听听，就像头还没熟就想伸舌头，屁股还没坐热就想伸腿一样，上师没有空闲调教弟子，弟子也没有空闲依止上师，只是高声叫喊着正行正行，如果失去了加行的基础，就像从高处开始缝制，最终会在低处断裂一样，最终那些自诩为修行人的人，口是心非，表里不一，自相续与正法背道而驰，身体姿势矫揉造作，眼神飘忽不定，这样的人自相续不会有丝毫的进步。此处以成熟引导的方式，按照次第修习窍诀的规矩，分为共同外加行、不共同内加行、以及作为正行支分的近取道颇瓦引导三种。首先，所谓共同，是指与谁共同呢？按照经论的观点，是指与一切
English
Common Outer Preliminaries. Common Outer Preliminaries. First: The difficulty of obtaining leisure and endowment. Here, firstly, the instructions on preliminaries are twofold: common and uncommon. Here, firstly, explaining the common preliminaries, the term "preliminary" is like tilling the field first, one must tame one's mind-stream with the common preliminaries in order to engage in the actual practice. Among these, the common outer preliminaries ripen oneself, while the uncommon refuge and so on, are like planting crops until threshing, which is uncommon. Enjoying the grain is like the actual instructions. Among these, there are two: ripening instructions and aspirational instructions. The first is based on Vimala's bone script, in fragmented form, following the tradition of fragmented pith instructions, and gradual practice. The former is like the master Kumārarāja, the Omniscient Dharma King (Kunmkhyen Choskyi Gyalpo) who relied on him for six years and completed the instructions, and the disciples simultaneously attained the end of the path, that is, the exhaustion of the nature of the Great Omniscient Primordial Purity (Ka-dag) and the perfection of the spontaneously present awareness. The Great Omniscient One made a testament, saying, "In the future, those who follow me must rely on the master for a long time and listen to the pith instructions for a long time." It is like leaving a will in the ocean of liberation. If it is not like that, but names such as aspirational instructions, seven-day instructions, and one-month instructions are given, the master pretends to give instructions like a horse race, and the disciples just listen casually, like sticking out the tongue before the head is cooked, or stretching the legs before the seat is warm. The master has no time to train the disciples, and the disciples have no time to rely on the master, just shouting "actual practice, actual practice," and if the foundation of the preliminaries is lost, it is like sewing from a high place, and eventually it will break at a low place. In the end, those who pretend to be practitioners are inconsistent in word and deed, contradictory inside and out, their minds and the sacred Dharma go in separate directions, their body postures are artificial, and their eyes are restless. Such people have no progress in their minds at all. Here, instead of ripening instructions, based on the tradition of gradual practice of pith instructions, there are three: common outer preliminaries, uncommon inner preliminaries, and the near path transference instructions as a part of the actual practice. First, what is meant by "common," and with whom is it common? According to the scriptures, it refers to all
Tibetan
དག་གི་བསམ་བྱ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་ཐུན་མོང་ཕྱི་ཡི་སྔོན་འགྲོ། མན་ངག་གི་ལུགས་ལ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་ཀའི་བསམ་བྱ་ཐུན་མོང་སོགས་སོ། །ཐུན་མིན་ཟེར་བ་སུ་དང་ཐུན་མིན་ཡིན་ཟེར་ན། གཞུང་གི་ལུགས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐེག་པ་དང་ཐེག་དམན་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་དང་ཐུན་མོང་མིན། མན་ངག་གི་ལུགས་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མིན་ལ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་བསམ་བྱ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་པས་ཐུན་མིན་ནང་གི་སྔོན་འགྲོ་ཞེས་བྱའོ། །འཕོ་བ་ནི་ལམ་སྦྱངས་པ་དམན་ལ་འཕོ་བས་བསུ་ཞེས་པས། དང་པོ་དངོས་གཞི་ཞུ་མ་ཁོམས་པ་དང་། ཞུས་ནས་སྐྱེ་འཆི་བར་དོ་གསུམ་གྱི་དྲོད་ཚད་དང་མི་ལྡན་ཅིང་ལམ་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་པ་དག་འཕོ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་གྱི་སྦྱངས་བ་འཕྲོ་མཐུད་དགོས་པ་ཡིན་པས་རྫོགས་རིམ་དངོས་གཞིའི་ཆ་ལག་བློ་ཆོད་འཕོ་བ་ཞེས་ཆོས་དྲུག་གི་ནང་ཚན་དུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཐུན་མོང་ཕྱིའི་སྔོན་འགྲོ་ལ་ནང་གསེས་དྲུག་ལས། དང་པོ་བློ་ལྡོག་རྣམ་པ་བཞིའམ་ཞེན་ལོག་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་ལྡོག་བྱེད་རྣམ་པ་བཞིས་ལྡོག་བྱ་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་དང་གཞན་ཕན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་ལ་བློ་ལྡོག་དགོས། དལ་འབྱོར་རྙེད་པར་དཀའ་བ་དང་ཚེ་མི་རྟག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཚེ་འདི་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་ལ་བློ་ལྡོག འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀྱིས་ཚེ་ཕྱི་མ་འཁོར་བ་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་ལས་བློ་ལྡོག དེའི་ཤུགས་ལ་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་ལ་བློ་ལྡོག་དགོས་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན། ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་བདག་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་གསུམ་ལ་བློ་ལྡོག་ནས་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་དགོས་པས་ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་དང་། ཐར་པའི་ལམ་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མ་གཏོགས་སུ་ཐུག་ཐུག་ཞིག་གིས་མི་སྟོན་པས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཐབས་ཤེས་དགོས། དང་པོ་དལ་འབྱོར་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ལ་ཁྲིད་ཉན་པའི་ཚུལ་སོགས་ལས། ཁྲིད་ཉན་པའི་ཚུལ་འདི་དང་པོ་ཉན་དུས་ཉན་ཚུལ། སྒྲུབ་དུས་སྒྲུབ་ཚུལ། སྒོམ་དུས་སྒོམ་ཚུལ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ཐབས་རྒྱ་ཆེ་བ་སོགས་ཀུན་སློང་དང་ཀུན་སྤྱོད་གཉིས། དང་པོ་བསམ་པ་གཙོ་ཆེ་ལ། ཕྱི་མ་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་གཙོ་ཆེ་བས། དང་པོ་ཀུན་སློང་ཞེས་པས་ཀུན་ཞེས་པ་མང་ཚིག་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མང་པོ་ཞིག་གི་ནང་ནས་རྟོག་པ་ཁྱད་པར་བ་ཞིག་སློང་བ་ཡིན་
Chinese
因为这些是共同的思考对象，所以是共同外前行。口诀派认为，三士夫共同的思考对象等等。所谓“共同”，是指与谁不共同呢？从经论的角度来说，与世间道和声闻缘觉的小乘道不共同。从口诀的角度来说，与下士和中士不共同，因为大士夫的思考对象不是共同的，所以称为不共同内前行。迁识是对于修行不够的人，用迁识来迎接，所以首先是没有空暇修习正行，即使修习了，也没有生、死、中阴三者的温度，也没有获得稳固的道，因此必须依靠迁识来延续道的修习，所以圆满次第正行的组成部分是决断迁识，属于六法之一。其中，首先是共同外前行，分为六个部分。首先是四厌离心，或者说四种转变，即以四种转变因素使心从今生和来世，以及利他菩提心的自利执着中转变过来。暇满难得和寿命无常，使心从修持今生的想法中转变过来。轮回的过患和业果，使心从修持来世轮回的想法和行为中转变过来。由此，必须使心从追求自利的思想和行为中转变过来，这是全知父子的特点。使心从追求今生、来世和自利的三种思想和行为中转变过来，从而追求解脱，因此要思考解脱的利益。解脱之道不是随便什么人都能指出的，只有具德的上师善知识才能指引，所以要知道依止善知识的方法。首先，暇满难得，要学习听闻的方式等等。听闻的方式，首先是听闻时的听闻方式，修持时的修持方式，禅修时的禅修方式，因此对此要有广大的发心，如菩提心的发心，广大的方便等等，即发心和行为二者。首先是发心为主，其次是身语的行为和行为为主。首先说发心，因为“发”是多数的意思，所以是从众多的分别念中生起一个特别的分别念。
English
Because these are common objects of contemplation, they are the common outer preliminaries. According to the oral tradition, the common objects of contemplation for all three types of individuals, and so on. When we say "uncommon," who is it uncommon with? According to the scriptures, it is not common with the worldly paths and the Hinayana paths of the Shravakas and Pratyekabuddhas. According to the oral tradition, it is not common with the lower and intermediate individuals, because the objects of contemplation of the great individual are not common, so it is called the uncommon inner preliminary. Transference of consciousness is for those who are deficient in their practice of the path, using transference to welcome them. Therefore, initially, there is no time to practice the main practice, and even if they have practiced, they do not have the warmth of the three states of birth, death, and bardo, and they have not attained a stable path. Therefore, they must rely on transference to continue the practice of the path, so the decisive transference, which is a component of the main practice of the completion stage, belongs to the six dharmas. Among them, the first is the common outer preliminary, which is divided into six parts. First, the four thoughts that turn the mind away from samsara, or the four transformations, which are the four factors that turn the mind away from the thoughts of this life and the next, and from the selfish clinging to the thought of benefiting others with bodhicitta. The difficulty of obtaining leisure and endowments and the impermanence of life turn the mind away from the thought of accomplishing this life. The faults of samsara and the law of karma turn the mind away from the thoughts and actions of accomplishing samsara in the next life. Consequently, one must turn the mind away from the thoughts and actions of accomplishing selfish desires, which is a characteristic of the omniscient father and son. Turning the mind away from the three thoughts and actions of accomplishing this life, the next life, and selfish desires, one must seek liberation, and therefore contemplate the benefits of liberation. The path to liberation cannot be shown by just anyone, only a qualified lama and spiritual friend can guide one, so one must know the methods of relying on a spiritual friend. First, the difficulty of obtaining leisure and endowments, one must learn the ways of listening to instructions, and so on. The way of listening to instructions, first is the way of listening when listening, the way of practicing when practicing, the way of meditating when meditating, so one must have a vast intention for this, such as the intention of bodhicitta, vast means, and so on, which are intention and action. First, intention is the main thing, and second, the actions of body, speech, and mind are the main thing. First, when we say intention, "kun" means many, so it is to arouse a special thought from among many thoughts.