Tibetan
་དུ་མར་གསུངས་སོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སྤྲིན་ལྟ་བུས་བསྒྲིབས་ཏེ། དེའང་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་གསེར་དང་གཡའ་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཤེས་པ་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས། གཞན་དབང་། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པ། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་སོགས་མིང་དུ་མར་བཏགས་པ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཆོས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་སོགས་སྒྲིབ་པ་རྣམ་བཞི་བྱུང་བས་གནས་ལུགས་མི་རྟོགས་ཤིང་འཁོར་བར་འཆིངས་ལ། ཐེག་མཆོག་ལ་མོས་པ་སོགས་རྒྱུ་བཞིས་གནས་ལུགས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཏེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དྲུངས་ཕྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེ་ལ་གཟོད་མ་ནས་དྲི་མས་གོས་མ་མྱོང་བས་བསལ་བྱ་ཅིའང་མེད་དེ་དྲི་མ་ནི་བཅོས་མ་གློ་ བུར་ཡིན་པས་ཁམས་ལ་སྟོང་པ་དང་། ཡོན་ཏན་རང་ཆས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྔར་མེད་གསར་དུ་བཞག་པར་བྱ་བ་མེད་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཁམས་མི་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན། མཁྲིས་ནད་ཅན་གྱི་དུང་སེར་པོར་མཐོང་བའི་ཚེ་དུང་གི་དངོས་གནས་ལ་སེར་པོས་སྟོང་ཞིང་དཀར་པོས་མི་སྟོང་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་དོན་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འཕེབས་པའི་ཚེ། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱིས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཞེས་པ་ལྟར་གཞན་སྟོང་གི་རིག་པས་དཔྱོད་ཅིང་། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད་ཅིང་རྣམ་དབྱེར་མེད། །གཉིས་མེད་གསུམ་བྲལ་དྲི་མེད་རྣམ་རྟོག་མེད། །ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གང་ཡིན་དེ་རྟོགས་པ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱ་གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཞེད་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པས། མཐའ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ཞེས་པ་དང་གནད་གཅིག་ལ་བཤད་སྲོལ་འདི་འཛིན་པའི་སྐྱེས་ཆེན་རྣམས་ལ་དབུ་མ་གཞན་སྟོང་པ་ཞེས་གྲགས་ཤིང་། དེའང་གཞན་གྱིས་སྟོང་ པའི་བརྡ་ཁྱད་ཙམ་མདོ་ལས་ཀྱང་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དང་། བོད་འདིར་གྲུབ་ཆེན་ཡུ་མོས་གསལ་སྒྲོན་སྐོར་བཞི་མཛད་པ་ནས་བརྗོད་སྲོལ་དེ་བྱུང་ལ། དེའི་སྒྲ་དོན་རྒྱ་ཆེར་རྒྱས་པ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་དོལ་པོ་པ་ཡབ་སྲས་ལ་བྱུང་བ་དང་། དེ་དག་གི་ལྟ་སྒོམ་གྱི་གནད་ལ་མི་མཐུན་པ་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་གནས་སྐབས་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། གྲུབ་མཐའི་ཞལ་བཞེས་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པས་དེ་བཞི
Chinese
在许多经文中都有提到。心的自性光明，被突如其来的污垢，如云彩般遮蔽。而这自性清净，无有先后，如金与垢般俱生，能取所取二相的意识，就是阿赖耶识、他起、世俗错觉、无明习气之地等等，被赋予了许多名称。由此产生对佛法生嗔恨等四种障碍，因此不能领悟实相，而被束缚于轮回。对殊胜乘生起信心等四种原因，能正确领悟实相，从而连根拔除突如其来的污垢，显现佛陀的精华，这被称为法身。自性光明从初始就未曾被污垢沾染，因此没有什么需要去除的，因为污垢是虚假的、突如其来的，所以自性为空性。功德是本有的体性，因此没有什么需要新设的，因为是无有分别的自性，所以自性不为空性。例如，黄疸病人看到海螺是黄色的，这时海螺的真实本性是空无黄色，而非空无白色。当通过闻思确定其意义时，如《宝性论》所说：“真实之边乃是诸有为，一切行相皆远离。” 这样以他空的智慧进行观察。无有初始、中间和结尾，没有分别，无二、脱离三者、无垢、没有分别念，证悟法界自性，这是等持瑜伽行者所见。因此认为通过禅修体验二空之智慧。尊者萨迦班智达说：“确定为离边，然后在双运中修持。” 这种说法与此要点相同。持有这种说法的伟人们被称为中观他空派。这仅仅是他空的一种表达方式，经典中也明确提到。在藏地，自从成就者玉莫撰写了四部《光明释》后，这种说法才开始出现。昆钦多波巴父子将此语意广泛弘扬。虽然他们在见解和修持的要点上没有任何不同，但在暂时确定见解时，宗派的观点上存在一些差异。特别是昆钦觉囊巴的这四
English
It is mentioned in many scriptures. The luminous nature of mind is obscured by adventitious stains, like clouds. And this self-nature is pure, without beginning or end, co-born like gold and dross, the consciousness of dualistic appearance of grasper and grasped is the alaya-vijñana, other-powered, conventional illusion, the ground of ignorance and habitual tendencies, etc., which are given many names. From this arise the four obscurations, such as anger towards the Dharma, therefore one cannot realize the true nature and is bound in samsara. The four causes, such as faith in the supreme vehicle, enable one to correctly realize the true nature, thereby uprooting the adventitious stains and manifesting the essence of the Buddha, which is called the Dharmakaya. The self-luminous nature has never been stained by defilements from the beginning, so there is nothing to be removed, because the stains are artificial and adventitious, so the essence is emptiness. Qualities are the nature of inherent qualities, so there is nothing to be newly established, because it is the nature of non-differentiation, so the essence is not empty. For example, when a jaundiced person sees a conch shell as yellow, the true nature of the conch shell is empty of yellow and not empty of white. When its meaning is determined through hearing and thinking, as the Ratnagotravibhāga says, "The ultimate reality is devoid of all phenomena created by causes and conditions, and is devoid of all aspects." Thus, one examines with the wisdom of other-emptiness. Without beginning, middle, or end, without differentiation, non-dual, free from the three, stainless, without conceptualization, realizing the nature of the Dharmadhatu, this is what is seen by the yogi in equipoise. Therefore, it is considered to experience the wisdom of two emptinesses through meditation. The venerable Sakya Pandita said, "Having determined it as freedom from extremes, then practice it in union." This statement is the same as this point. The great beings who hold this view are known as the Madhyamaka Shentongpas. This is merely an expression of other-emptiness, which is explicitly mentioned in the sutras as well. In Tibet, this way of speaking arose after the great adept Yumo wrote the four commentaries on the "Clear Light." The meaning of this word was widely expanded by Kunchen Dolpopa and his sons. Although there is no difference in the key points of their view and practice, there are some differences in the tenets of the schools when temporarily establishing the view. In particular, these four of Kunchen Jonangpa
Tibetan
ན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གཙང་རྟག་བདེ་བ་བདག་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཆད་པ་ལ། བློས་བཞག་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་གོ་ནས་བོད་ཀྱི་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགག་པ་བརྗོད་ཀྱང་། དེའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དབྱིངས་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཤིང་དེ་ཉིད་སྤྲོས་མཚན་ལས་གྲོལ་ཞིང་སྒྲ་རྟོག་ལས་འདས་པ་དང་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་བཞེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་ཡིན་པས་དཔྱད་པ་རང་གིས་འཁྲུལ་ཏེ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་གསུངས་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ བརྗོད་པ་སོགས་དང་མཚུངས་པར་གསུངས་སོ། །མདོར་ན། རྗེས་དཔག་དང་མངོན་སུམ་ལམ་གྱི་འཆད་ཚུལ་འདི་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་དང་། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་དབྱེ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་གི། །རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཅེས་པའི་དོན་ལ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ནང་བལྟས་ཀྱི་གོ་བ་ལས། དཔྱད་པ་དང་སྒོམ་དོན་གཉིས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་ལ་གཉིས། བསྡུས་དོན་དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་ལམ་གྱི་འབྲེལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་ལས། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཚོགས་སོགས་ཀྱི་དབུ་ཞབས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས་སོགས་ཀྱིས་སྔ་ཕྱིའི་གོ་རིམ་གྱི་འགྲེལ་པ་བསྟན་ཏེ། དེའང་ཤེས་བྱའི་ཁོང་ན་འགྲན་ཟླ་བྲལ་བའི་དངོས་པོ་མི་བསླུ་བ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་བྱུང་གི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པར་གྱུར་པས་ སངས་རྒྱས་ཉིད་བརྗོད་བྱ་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དམ་པའི་ཆོས་ནི། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གཟིགས་པ་ཁོ་ན་གཞན་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་ལམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པ་དང་། དགེ་འདུན་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཁྱོད་ནི་གང་ནས་གཤེགས་པ་ཡི། །ལམ་དེ་ཉིད་ནས་སློབ་མའང་མཆི། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལམ་དེ་ལ་ཞུགས་ཤིང་རྗེས་སུ་སློབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོན་ཏན་བྱེད་ལས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། འདིར་དེ་དག་གི་དོན་མདོར་སྦྱར་ནས་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་བཤད་གཞིར་མཛད་པ་སྟེ། དེའང་སངས་རྒྱས་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ། ལྷུན་གྲུབ། གཞན་རྐྱེན་གྱིས་མི་རྟོ
Chinese
对于如来藏的精髓，即清净、恒常、安乐、真我，超越了世俗的理解，以字面意义来解释时，所有的藏族论者都以臆想的实有成立来理解并加以驳斥。然而，他们的恒常等意义是指向不变的法界，认为其超越了戏论和概念，超越了言语和思维，是不颠倒的无分别智慧的境界。并且，由于它是能被智慧检验的，因此检验本身就是错误的，如同时轮金刚中所说的具足一切殊胜相的空性影像，被称为大手印等。总之，后得和现量这两种途径的根本在于，如来藏的有无，以及“对此无须断除任何事物，无须安立任何事物，于真实如是见真实，若见真实即解脱，具有分别之相，空性乃是客尘之界，具有无分别之相，非是无上法之空性”的意义，是从向外看和向内看的理解中，产生了思辨和修行的歧途。第七部分分为两点：总结要义和顺带解释道的关联。首先是正文，经文中阐述了佛、法、僧等首尾的总结意义，并阐述了从佛到法等的先后顺序的解释。也就是说，在所知领域中，无与伦比且不欺骗的实体唯有圆满正等觉的佛陀，凭借清净客尘的力量，自然而然地现见一切，因此佛陀是所有言说的首要对象。而神圣的法，是胜者如实所见，出于慈悲，以道的形式宣说。僧伽，正如经文所说：“您从何处而来？弟子也从同一条道路而来。”以这种方式进入并追随那条道路，因此所有佛教的佛语和论典都在阐述三宝的体性、功德和作用等。因此，在此将这些意义简要地结合起来，作为最初的论述基础。也就是说，佛是不生不灭、任运成就、不受他缘影响的。
English
Regarding the essence of the Tathagatagarbha, which is pure, constant, blissful, and the true self, transcending mundane understanding, when explained literally, all Tibetan commentators understand it as an imputed real establishment and refute it. However, their meaning of constancy, etc., refers to the immutable Dharmadhatu, considering it to be beyond elaboration and concepts, beyond words and thoughts, and the realm of non-dual wisdom that is not inverted. Furthermore, because it can be examined by wisdom, the examination itself is erroneous, like the image of emptiness possessing all supreme aspects spoken of in the Kalachakra, which is called Mahamudra, etc. In short, the root of these two approaches, subsequent cognition and direct perception, lies in the existence or non-existence of the Tathagatagarbha, and the meaning of "There is nothing to be abandoned here, nothing to be established, seeing reality as it is, liberation is attained upon seeing reality, characterized by distinctions, emptiness is the realm of adventitious defilements, characterized by non-distinction, it is not empty of the unsurpassed Dharma," arises from the understanding of looking outward and looking inward, leading to divergent paths of speculation and practice. The seventh part is divided into two points: summarizing the main points and incidentally explaining the connection of the path. First is the main text, which explains the summary meaning of the beginning and end of the Buddha, Dharma, Sangha, etc., and elucidates the explanation of the sequential order from Buddha to Dharma, etc. That is to say, within the realm of knowable objects, the incomparable and non-deceptive entity is only the fully enlightened Buddha, who, by the power of purifying adventitious defilements, naturally sees everything, therefore the Buddha is the primary object of all speech. And the sacred Dharma is what the Victorious One has truly seen, and out of compassion, proclaims in the form of the path. The Sangha, as the scripture says, "From where have you come? The disciple also comes from the same path." In this way, they enter and follow that path, therefore all Buddhist scriptures and treatises explain the nature, qualities, and functions of the Three Jewels, etc. Therefore, here, these meanings are briefly combined as the initial basis for discussion. That is to say, the Buddha is unconditioned, spontaneously accomplished, and not influenced by other conditions.