Tibetan
་ཅིང་། དེ་ཉིད་ངེས་པའི་དོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མ་དག་པ་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་སུ་སེམས་ཅན་དུ་བརྗོད་ཅིང་དབྱིངས་དེ་ལའང་རིགས་སམ་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ། དག་པ་དང་མ་དག་པ་གཉིས་ཀ་ལྡན་པའི་སྐབས་སུ་ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་ཏུ་བརྗོད་ཅིང་དབྱིངས་ཀྱི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། མཐོང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལྡོག་ནས་དགེ་འདུན་དང་། བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ཆ་ནས་ལམ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་ཆ་ནས་འགོག་པའི་བདེན་པའོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སོགས་བརྗོད་ཅིང་དབྱིངས་དེའང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་ན་བྱང་ཆུབ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་། ཕྲིན་ ལས་ཏེ་གསུམ་མོ། །དེས་ན་ནང་གསེས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྡོ་རྗེའི་གནས་བདུན་དུའང་གསུངས་ཤིང་། འཁོར་ལོ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ངེས་དོན་མཐའ་དག་དེར་འདུས་པར་རྟོགས་པར་བླ་མོད། དང་པོའི་ངེས་དོན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཇི་ལྟར་འདུ་ན། དམན་ལམ་གྱི་སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱངས་འབྲས་གསུམ་ཀ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་འདིའི་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚུལ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ངེས་དོན་མཐའ་དག་འདུ་བ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། སྙིང་པོ་དེའང་གང་ཡིན་སྙམ་ན་སྤྱིར་གསུང་རབ་རྣམས་ལས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའམ་སེམས་ཅན་ཏེ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བརྗོད་པར་མཛད་ཅིང་། འདི་ཉིད་ལས་ཆོས་སྐུ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། རིགས་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་དོན་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བཤད་དོ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་གོང་སྨོས་གནས་སྐབས་གསུམ་ གྱི་དབང་དང་དྲང་ངེས་ལ་དགོངས་པའི་བརྗོད་ཚུལ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གང་ནས་བཤད་ཅིང་གང་ཟག་གང་གིས་རྩལ་དུ་བཏོན་སྙམ་ན། སྤྲོས་བྲལ་ནི་འཁོར་ལོ་བར་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ངེས་དོན་ཡིན་ཅིང་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པས་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་མང་པོས་གསལ་བར་མཛད། འོན་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་མཚན་གཞི་ནི་དབུ་མ་རིག་ཚོགས་ལས་བཤད་པ་རིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྙེད་པའི་མེད་པར་དགག་པ་ཉིད་དུ་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་ཕལ་ཆེར་བཞེད་ཅིང་། བོད་ཀྱི་དབུ་མ་རང་སྟོང་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་མེད་དགག་ཁོ་ནར་ནན་གྱིས་བསྒྲུབས། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའིསྙིང་པོར་ལེགས་ལྡན་ཞབས་ཀྱིས་རྟོག་གེ་འབར་བར་བཤད་ཅིང་ཟླ་བས་ཀྱང་དོན་གྱིས་བཞེད་པ་དང་། རྣམ་གྲོལ་སྡེ་དང་སེང་གེ་བཟང་པོས་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་ལ་རིགས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས་ཆོས་སྐུར་ཡང་བཤད་པས་དོན་གྱིས་སྙིང་པོར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་རྙེད་པའི་མེད་པར་དགག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ནད་ ཆེན་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཆིང་བ་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཁོར་ལོ་ཐ་མར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་དོན་གྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་བར་མཐའ་གཉིས་དང་སྔགས་རྒྱུད་རྣམས་ནས་གསལ་བར་གསུངས་ཤིང་། རྒྱུད་བླ་མ་དང་མདོ་སྡེ་རྒྱན། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་དང་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་སོགས་ནས་དེ་ཉིད་སྙིང་པོ་ཡིན་པ་གསལ་ལ་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་གཤེགས་སྙིང་དུ་བཤད་པ་ནི། ལང་ཀར་གཤེགས་པ། རྒྱན་སྟུགདཔལ་ཕྲེང་གིས་ཞུས་པ། རྡོ་རྗེ་མགུར་ལ་སོགས་པ་ལས་མང་དུ་འབྱུང་ཞིང་། སེམས་ཙམ་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །སེམས་ཅན་སྙིང་པོར་བཤད་པ་ནི། སྒྲོན་གསལ་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། འདི་ཉིད་ལས། ཁམས་ནི་གནས་སྐབས་གསུམ་དག་ཏུ། །མིང་གསུམ་གྱིས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཅེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདི་ཉིད་ གསུངས་པའི་དོན་རྣམས་འོག་ཏུ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ཡང་། འདིར་མདོ་ཙམ་སྨོས་ན། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ཕྱིར། །རང་བཞིན་དྲི་མེད་དེ་ནི་གཉིས་མེད་དེ། །སངས་རྒྱས་རིགས་ལ་དེ་འདྲས་ཉེར་བཏགས་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ལ་ཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བརྗོད་པ་དང་གཅིགསེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་
Chinese
，那即是真实意义的金刚。金刚以暂时的差别分为三种：不净、不净而净、以及极净，依次指众生、菩萨和如来。如是说，突发的垢染不净，在轮回的状态中称为众生，而此界中也称为种姓或界，如来藏。在具有净与不净二者的状态中，称为入道的补特伽罗，从界的还灭分来说，转变为法和僧，例如，仅从见道的智慧还灭来说是僧，从无间道的部分来说是道，从具有解脱道的特殊部分来说是灭谛。在极净的佛陀状态中，称为善逝等，而此界也称为法身，若从还灭分来分，则是菩提、功德和事业这三者。因此，从内部分类来说，也说了金刚的七个位，通达后二法轮的一切意义都汇集于此至关重要。那么，最初的意义，人无我如何汇集呢？下劣道的所断、能断、断果三者都汇集于具有垢染的真如中。因此，明白此论典所诠释的主要内容是如来藏的道理，并且三法轮的一切意义都汇集于此之后，如果思考这心髓是什么，通常经论中会提到离戏的空性，心之自性光明，阿赖耶识，菩萨或众生这四种，而此论中则说了法身，真如和种姓这三种自性，以及总的自性，无分别和四种意义。这些也都是依据上述三种状态的权衡和不了义而说的表达方式。如果思考这些是从哪里宣说，由谁来阐扬，离戏是中法轮以上的意义，圣者龙树师徒以众多教理加以阐明。然而
English
, that itself is the vajra of definitive meaning. That vajra itself transforms into three through the divisions of temporary states: impure, impure-pure, and utterly pure, in that order. These are referred to as sentient beings, bodhisattvas, and tathāgatas. As it is said, beings are referred to as sentient beings in the state of saṃsāra, which is impure due to adventitious stains, and that realm is also called the lineage or element, the tathāgatagarbha. In the state of possessing both purity and impurity, it is referred to as a person who has entered the path, and from the aspect of the realm's cessation, it transforms into the Dharma and the Saṅgha. For example, the Saṅgha is merely the cessation of the wisdom of the path of seeing, the path is from the aspect of the path of uninterruptedness, and the truth of cessation is from the aspect of the special path of liberation. In the state of the utterly pure Buddha, it is referred to as the Sugata, etc., and that realm is also called the Dharmakāya. If divided by cessation, it is threefold: enlightenment, qualities, and activities. Therefore, it is also said that there are seven vajra states according to the internal divisions, and it is extremely important to realize that all the definitive meanings of the latter two wheels are gathered there. So, how does the definitive meaning of the first, the selflessness of persons, gather? The three—what is to be purified, what purifies, and the result of purification—of the inferior path all gather into the thusness that possesses stains. Therefore, having understood that the main subject taught by this treatise is the manner of the tathāgatagarbha, and that all the definitive meanings of the three wheels gather there, if you wonder what that essence is, generally in the scriptures, it is spoken of as the emptiness free from elaboration, the luminosity of the nature of mind, the ālaya-vijñāna, and the bodhisattva or sentient being—four aspects. And in this very text, the three own-characteristics—Dharmakāya, thusness, and lineage—and the general characteristic, non-conceptualization, and four meanings are explained. These are also expressions spoken with consideration of the three states mentioned above, and the provisional and definitive meanings. If you wonder from where these are taught and by whom they are especially elucidated, freedom from elaboration is the definitive meaning of the middle wheel and above, and the noble Nāgārjuna and his followers clarified it with many doors of scripture and reasoning. However,
Chinese
空性和自性等名相的基础，是依据中观理聚所说，以理智的力量所获得的无遮遣，在印度，应成派和自续派的多数论师都这样认为。藏地的中观自空论者们，则极力主张唯是无遮遣。对于这样的空性，具德贤论师在《论理之光》中说是如来藏，月称论师也以其意认可。解脱部和师子贤认为无遮遣的空性是种姓和自性身，智慧藏也说是法身，因此实际上是认可了如来藏。然而，以比量所获得的无遮遣的空性，被认为是菩萨的大病，因为它本身也变成了分别念的巨大束缚。因此，在后法轮中，以不分别的意义也显得尤为殊胜。心的自性光明，在中、后法轮和密咒续部中都明确宣说。而且，《宝性论》、《大乘经庄严论》、龙树的《法界赞》、《心金刚赞》、《菩提心释》等中，都清楚而详尽地阐述了这就是如来藏。将阿赖耶识说为如来藏，在《楞伽经》、《宝积经·胜鬘夫人会》、《华严经·功德华聚菩萨说偈品》以及《金刚歌》等经典中多有出现，唯识宗的论师们也如实地承认这一点。关于将有情说为如来藏，《明灯论》中说：一切有情都是如来藏。并且，此论中还说：界在三种状态中，以三种名称来表示。等等。虽然此论所说的意义将在下文详细阐述，但在此略作说明：佛陀智慧融入有情众，自性无垢即无二，佛种以此紧密相连故，说众生皆具如来藏。因为佛陀的智慧融入一切有情众生之中，所以将融入有情之中的佛陀智慧称为如来藏，这是其一。心的自性没有暂时的垢染
English
The basis for terms like emptiness and self-nature is explained in the Madhyamaka collections of reason, and most Indian teachers of Prasangika and Svatantrika agree that it is found through the power of reason as a negation that is a non-affirming negative (prasajyapratiṣedha). Tibetan proponents of rangtong Madhyamaka strongly assert that it is solely a non-affirming negative. Regarding such emptiness, Lekden Shepai (Śrīmānkīrti) says in the Tarka 'bar that it is the Tathāgatagarbha, and Chandrakirti also implicitly agrees. Vimuktisena and Simhabhadra say that the emptiness of non-affirming negation is the gotra and svābhāvikakāya, and Yeshe Nyingpo also says it is the dharmakāya, thus implicitly agreeing that it is the essence. However, the emptiness of non-affirming negation found by inference is said to be a great disease for bodhisattvas, because it itself becomes a great bondage of conceptualization. Therefore, it is especially superior in the final turning of the wheel by means of engaging in non-conceptualization. The luminous nature of the mind is clearly stated in the middle and final turnings of the wheel and in the tantras. Moreover, the Uttaratantra, the Mahāyānasaṃgraha, Nagarjuna's Dharmadhātustava, the Cittavajrastava, the Bodhicitta-vyākhyāna, etc., clearly and extensively explain that this is the essence. The explanation of the kunzhi alaya-vijñana as the Sugatagarbha appears frequently in the Lankavatara Sutra, the Śrīmālādevīsiṃhanāda Sūtra, the Ghanavyūha Sutra, the Vajraguhya and so on, and the Cittamatra teachers literally accept it. The explanation of sentient beings as the essence is found in the Lamp Illuminating Darkness: "All sentient beings are the Tathāgatagarbha." And in this very text it says: "The element is in three states, it is indicated by three names." Etc. Although the meanings spoken in this text will be explained in detail below, here I will mention them briefly: "Because the Buddha's wisdom enters the assembly of sentient beings, the stainless nature is non-dual, because the Buddha lineage is closely connected to it, it is said that all beings have the Tathāgatagarbha." Because the Buddha's wisdom enters all the assemblies of sentient beings, the Buddha's wisdom that enters sentient beings is called the Tathāgatagarbha, and the nature of the mind is without adventitious defilements.