Chinese
有人说，上等根器者获得证悟，中等根器者获得体验，下等根器者获得稳固的理解，但仅凭理解是不够的。对于这些人，即使善于讲解，如果没有生起体验，或者即使有体验却不善于讲解，所以上师要严加管束，并通过指示方向来善巧引导，并善于提问。即使生起了美好的体验，也不要因为急于求成而丧失了介绍的机会，一定要谨慎。暂时让他们体验。有些人将止观的引导和介绍交替进行，或者在介绍的时候进行观察，各种情况都有。在这些时候，通过分析来做出决断，生起体验，然后在介绍的时候介绍体验，并让他们进行禅修，这样才是最好的。无论如何，如果没有生起体验，就暂时让他们修习那个止，让明觉生起，如果这样引导，就能成就意义，从而使体验稳固。第二，介绍的次第分为两种：俱生介绍的实义，以及消除过失并确定禅修。第一种分为三种：介绍心性俱生，介绍分别念俱生，介绍显现俱生。第一种是：在介绍的时候，不要把上师和弟子以外的人留在旁边，如果愿意，就让他们像以前一样做所有的要点。当你们的心不加修饰地安住于自性时，所有的细微分别念都平息于自身，心性安住于自性，是这样吗？保持平静并观察。这叫做止。在那种状态下，不要陷入昏沉、无记或散乱，不要用语言描述心的本性是这样的，不要用心去思考，远离一切执著，是清晰还是迟钝，自己觉知自己的觉性，像清澈透明一样。是否有一种无法体验的体验？在等持的状态下观察。这叫做观。虽然这里先说止后说观，但实际上止和观并没有差别，止也安住于无执著的自明自亮的观中吗？观也安住于自性，没有被分别念的相所染污的止中吗？
English
Some say that the superior obtain realization, the middling obtain experience, and the inferior obtain firm understanding, but understanding alone is not enough. For these individuals, even if they are skilled in explanation but have not generated experience, or even if they have experience but are not skilled in explanation, the lama should strictly discipline them and skillfully guide them by pointing out the direction, and be skilled in asking questions. Even if a good experience has arisen, do not lose the opportunity to introduce it due to impatience; be cautious. Let them experience it for a while. Some alternate between the instructions and introduction of vipassanā (lhag mthong), and some observe during the introduction, various situations arise. In these situations, make a decision through analysis, generate experience, and then introduce the experience during the introduction, and have them meditate, that is the best. In any case, if experience has not arisen, let them cultivate that śamatha (zhi gnas) itself, allowing clarity and awareness to arise, and if you guide in this way, you will accomplish the meaning, thereby stabilizing the experience. Secondly, the order of introduction is divided into two: the actual introduction of coemergent (lhan skyes), and eliminating faults and identifying meditation. The first is divided into three: introducing the coemergent mind-essence, introducing the coemergent conceptual thought, and introducing the coemergent appearance. The first is: At the time of introduction, do not leave anyone other than the lama and the disciple nearby; if they wish, let them do all the key points as before. When your mind is left uncorrected in its own state, all subtle conceptual thoughts subside into their own place, and mind-essence abides in its own state, is it so? Remain still and look. That is called śamatha (zhi gnas). In that state, without falling into dullness, non-conceptuality, or distraction, without being able to say in words that the nature of mind is like this, without being able to think with the mind, free from all grasping, is it clear or dull, self-aware knowing of one's own awareness, like being clear and transparent? Is there something like an experience that cannot be experienced? Observe in the state of samadhi. That is called vipassanā (lhag mthong). Although here śamatha (zhi gnas) is mentioned before vipassanā (lhag mthong), in reality there is no difference between śamatha (zhi gnas) and vipassanā (lhag mthong); does śamatha (zhi gnas) also abide in the ungrasping, self-knowing, self-luminous vipassanā (lhag mthong)? Does vipassanā (lhag mthong) also abide in the śamatha (zhi gnas) that abides in its own state and is not stained by the characteristics of conceptual thought?
Tibetan
མཉམ་བཞག་གི་ངང་ ནས་ལྟོས་དང་ཞེས་བལྟར་བཅུག །དེ་ལ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཟེར། གཉིས་ཀ་སེམས་སྐད་ཅིག་མའི་ཐོག་ཏུ་ཚང་བ་ཡིན། འདི་མྱོང་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་སྐྱེས་པ་ཟེར་བ་ཡིན། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སེམས་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སོགས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་མང་ཞིང་། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་མན་ངག་རྣམ་དག་ཐམས་ཅད་འདིའི་ཐོག་ཏུ་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་སྤྲོ་ན་ཐོག་ཏུ་བོག་པའི་ལུང་འདྲེན་ཡང་བྱས་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། གཞན་ནི་རེ་ཞིག་བཤད་པ་མང་ན་བློ་ཆུང་མགོ་འཁོར་སྲིད་པས་མི་དགོས་སོ། །དོན་དྲིལ་བ་ལ་སེམས་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་རྟོག་པ་རང་སར་གྲོལ་ནས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་སེམས་ལྷན་སྐྱེས་དེའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཞོག་ལ་མ་ཡེངས་བ་གྱིས། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་རྣམས་སུ་ཡང་དེའི་དྲན་པ་མ་ཡེངས་པ་ཅི་ཐུབ་གྱིས་ལ་ཞག་འགར་འཇུར་ཐོན་པར་སྒོམ་པ་ གལ་ཆེ། དེ་མིན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཙལ་བའི་སེམས་ངོ་མཐོང་བ་འདི་ཤོར་དོགས་ཡོད་ཅེས་གཅུན་ལ་ཞག་འགའ་སྒོམ་དུ་བཅུག །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཞིན་མདུན་དུ་ལུས་གནད་བྱེད་དུ་བཅུག །ཁྱོད་རང་སེམས་རང་ལུགས་སུ་བཞག་སྟེ་རྣམ་རྟོག་ཞི་ནས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སེམས་གསལ་སྟོང་རྗེན་ནེ་གནས་དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡེངས་པའི་ངང་ནས་ཅེར་གྱིས་ལྟོས། ཡང་དགའ་སྐྱིད་ལྟ་བུའི་རྣམ་རྟོག་ངར་དང་བཅས་པ་ཞིག་འགྱུར་ཆགས་ལ་དེ་ལམ་སྟེ་སྐྱེས་པ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ནས་ཅེར་ལྟོས་ལ། རྣམ་རྟོག་དེ་ཡང་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་གསལ་སྟོང་དུ་རྗེན་ནེ་འདུག་གམ། སེམས་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་མེད་པ་དེ་ཀར་འདུག་གམ་ལྟོས་དང་ཞེས་དར་ཅིག་བལྟར་བཅུག །གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་ཁྱད་མི་སྣང་ཟེར་ཡང་། རྣམ་རྟོག་དེ་སངས་ནས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྣམ་རྟོག་དེ་ཚུར་སྒོམ་ལ་བཞག་པས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྣམ་རྟོག་ལམ་མེ་བ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་དྲིས་པས། སྔ་མ་གཉིས་ལྟར་འདུག་ཟེར་ན་སྔར་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པ་ཡིན་པས་ཞག་འགའ་ཐག་བཅད་དུ་འཇུག །དང་པོ་གཉིས་མ་དགོས་པར་ཕྱི་མ་ལྟར་འདུག་པ་མྱོང་ན་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་སངས་མ་དགོས་ཚུར་སྒོམ་ལ་གཅུར་མ་དགོས་པར་རྣམ་རྟོག་ལམ་མེ་བ་དེ་ཀ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་གསལ་སྟོང་
Chinese
处于平等舍的状态中，让他们观看。这叫做止观双运。两者都在一刹那的心中圆满。体验并认识到这个就叫做生起禅修。这就是佛陀的意旨，众生的心性，不生法身，本性实相，俱生心，本觉智慧，大手印等等，名称繁多。一切经续论典窍诀，全部都汇集和归于此。这样说，如果愿意，也可以引用依据来建立定解。其他方面，暂时说多了，小心头脑简单的人会感到困惑，所以不需要。总而言之，让心自然安住，念头自然消解，在无所执着的自知自明的俱生心中，一心安住，不要散乱。在座间休息的行住坐卧中，也要尽可能不散乱地忆念它，坚持数日进行禅修非常重要。否则，用各种方法寻找到的这个心之面目，有可能会失去，所以加以约束，让他们禅修数日。第二，像之前一样，让他们在面前调整身姿。你自己让心自然安住，念头平息，从无所执着的明空赤裸的状态，不要散乱地凝视其本质。还有，当喜乐之类的念头强烈生起时，就那样让它生起，并以明空的状态凝视它的本质。那么，念头也同样会以无所执着的明空状态赤裸显现吗？和心性俱生的本质没有差别地存在于那里吗？让他们这样观看一会儿。即使他们说处于明空状态，没有差别，也要问：念头消失后处于明空状态，还是把念头拉回来放在禅修中而处于明空状态，还是念头本身就处于明空状态？如果他们说是前两种情况，那就说明之前没有断除增益，所以要让他们下决心坚持数日。如果他们体验到不是前两种情况，而是像后一种情况那样，那就说明他们已经见到了念头的本质，所以要介绍说：因为你观看了念头的本质，所以念头不需要消失，也不需要拉回来放在禅修中，念头本身就是无所执着的明空。
English
In a state of equanimity, let them observe. This is called the union of calm and insight. Both are complete in a single moment of mind. Experiencing and recognizing this is called arising meditation. This is the intention of the Buddha, the mind-essence of sentient beings, the unborn Dharmakaya, the nature of reality, the innate mind, the primordial wisdom, Mahamudra, etc., with many names. All Sutras, Tantras, Shastras, and pure instructions converge and flow into this. Having said that, if desired, one can also quote sources to establish certainty. Otherwise, for now, saying too much might confuse those with simple minds, so it is not necessary. In short, let the mind rest naturally, thoughts dissolve on their own, and in that state of self-aware, self-luminous, innate mind, abide single-pointedly without distraction. During the activities of walking, sitting, and lying down in between sessions, also try as much as possible not to be distracted from remembering it, and it is very important to meditate consistently for several days. Otherwise, this face of mind that has been sought through various methods may be lost, so restrain them and have them meditate for several days. Secondly, as before, have them adjust their posture in front. Let your mind rest naturally, thoughts subside, and from that state of clear, empty, naked mind, gaze intently without distraction at its essence. Also, when thoughts like joy and happiness arise strongly, let them arise as they are, and gaze at their essence in a state of clarity and emptiness. Then, does that thought also appear nakedly in a state of clear emptiness without clinging? Does it exist there without difference from the essence of the innate mind? Let them observe like this for a while. Even if they say it is in a state of clear emptiness, without difference, ask: Is it in a state of clear emptiness after the thought has disappeared, or is it in a state of clear emptiness by pulling the thought back into meditation, or is the thought itself in a state of clear emptiness? If they say it is like the first two situations, then it means that the superimposition has not been cut off before, so have them make a firm resolution to persist for several days. If they experience that it is not like the first two situations, but like the latter situation, then it means that they have seen the essence of the thought, so introduce it by saying: Because you have looked at the essence of the thought, the thought does not need to disappear, nor does it need to be pulled back into meditation, the thought itself is clear emptiness without clinging.