Tibetan
་གམ་རེ་རེ་ཞིང་རྡོ་རུས་འཕྲོད་པར་བརྟག །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཕྱི་རོལ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་གནས་སམ་ནང་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་ལ་གནས། ལུས་ལ་གནས་ན་སྤྱི་གཙུག་ནས་རྐང་མཐིལ་གྱི་བར་ལྷུ་དང་དུམ་བུ་ལ་གནས་སམ་སྤྱི་ཁྱབ་ཏུ་གནས། སྤྱི་ཁྱབ་ཏུ་གནས་ན་ཕྱི་ནང་གི་ཚུལ་དུ་གནས་སམ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས། འདྲེས་ན་སེམས་ཕྱིའི་ཡུལ་དང་རྫས་ལ་འཕྲོས་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་སོང་ལ་སོགས་པ་བརྟག །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་སྟོང་པའི་ངོས་བཟུང་དུ་འདུག་གམ་གསལ་བའི་ངོས་བཟུང་དུ་འདུག །སྟོང་པ་ལ་ཅང་མེད་ཀྱི་སྟོང་པའམ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པར་འདུག་དང་། གསལ་རིག་ཅན་ལ་ཉི་ཟླའི་འོད་དམ་མར་མེ་ལྟ་བུ་སོགས་ཇི་ལྟར་གསལ་བརྟག་ཏུ་ བཅུག །འདི་ལ་རྡོ་རུས་ཐུག་པ་ཁོ་ཐག་མཆོད་ཀྱི་བར་བརྟག་དཔྱད་བྱ། ཐོས་ལོ་དང་གོ་བ་ཙམ་ཞེ་ལ་བཞག་ནས་མ་བརྟགས་ན་ཕུ་ཐག་མི་ཆོད་པས་ཕུགས་གཏུག་ལ་བརྟག་ཏུ་བཅུག །ལོག་ཤེས་བཟུང་ན་གནོད་བྱེད་བཏང་ལ་སླར་གཞིག་ཏུ་བཅུག་པས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དང་གནས་དང་རྟེན་དང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པར་ཐག་ཆོད་པ་ནི་སླ་ལ། ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་གསལ་སྟོང་གི་ངང་དུ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་ཞིག་ཏུ་གོ་ན་གནས་པའི་ཉམས་ཡིན་པའི་འཕྲིག་མ་ཚུད་པས། མཎྜལ་དང་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་འདེབས་ཤིང་གསལ་ལུགས་དང་སྟོང་ལུགས་གནས་ལུགས་རྣམས་རེ་རེ་བཞིན་བརྟག་ཏུ་བཅུག་པས། དངོས་པོ་དང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་མེད་ཅིང་གནས་དང་རྟེན་ཡང་མེད་ལ། འདི་འདྲ་འདི་ཡིན་གྱི་ངོས་བཟུང་མེད་པར་གསལ་སྟོང་ལྟ་བུའི་བརྗོད་མི་ཚུགས་པ་ཅིག་ལ་མྱོང་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཞིག་ཏུ་གོ་ན། མགོ་གཡོགས་ལ་གཅུན་པས་གོ་བའམ་རྣ་ཐོས་ཡིན་ན་མི་མཚུངས་པ་མང་པོ་འབྱུང་ཞིང་རྟག་མི་ཐུབ། མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཟེར་ལུགས་མི་ ཤེས་ནའང་གོ་དོན་ཐག་གཅིག་ཏུ་འོང་། དེ་བྱུང་ན་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྨྲ་མཁས་ཤིང་ཚིག་ལེགས་ཀྱང་མྱོང་བ་མེད་པ་དང་། སྨྲ་མི་ཤེས་བཤད་མི་ཚུགས་ཀྱང་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་ཡོང་བས་བླ་མས་མྱོང་ཐོག་ནས་གདར་ཤ་ལེགས་པར་བཅད་ལ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པ་དང་། སྔར་གྱི་ཞི་གནས་གསལ་སིང་ངེ་བ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་ནས་སེམས་ལ་རྗེན་ལྷག་གིས་བལྟས་པས་ཚིག་གི་བརྗོད་པས་མི་མཚོན་པའི་ཤེས་པ། ངོས་བཟུང་མེད་བཞིན་དུ་རང་རིག་པའི་གསལ་སྟོང་སིང་ངེ་བ་ཡེ་རེ་བ་ཧྲིག་གེ་བ་ལྟ་བུ་དེ་མ་ཡེངས་པར་སྐྱོང་དུ་བཅུག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ལུས་གནད་སོགས་གོང་ལྟར་བྱས་ཏེ་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སེམས་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ནས་ཞེ་སྡ
Chinese
应当一一观察，直至骨肉相合。同样，心是安住于外在器情世间之事物上，还是安住于内在异熟之身体上？如果安住于身体上，是从头顶到脚底的各个部分和片段安住，还是普遍安住？如果普遍安住，是以内外的方式安住，还是以混合的方式安住？如果混合，当心散于外境和事物时，是如何运行等等，应当观察。同样，心的自性是处于空性的执取中，还是处于光明的执取中？空性是处于什么都没有的空性，还是处于如虚空般的空性中？光明有知觉，如日月之光或灯火等，应当观察是如何显现的。 对于此，要进行彻底的考察研究，直到骨肉相连。如果只是把听闻和理解放在心里而不进行考察，就无法得出结论，所以要追根究底地进行考察。如果执着于邪见，就放下损害，再次进行分析，这样就能轻易确定它不是由形状、颜色、处所、所依和事物所组成的。如果理解为自性、执取、光明空性之中自然安住的状态，那就没有包含安住的体验的诀窍。因此，要猛烈地祈祷曼扎和祈请文，并一一考察光明的方式、空性的方式、安住的方式。由于它不是事物和物质，所以没有形状和颜色，也没有处所和所依。如果没有“这是什么”的执取，而是理解为如光明空性般无法言说，但却可以体验的东西，如果用头脑来控制理解或听闻，就会出现很多不一致，而且无法持久。如果是体验，即使不知道如何表达，也能得出明确的结论。如果这样，那就是生起了体验。然而，有些人虽然善于言辞，措辞优美，却没有体验；有些人虽然不善于言辞，无法表达，却生起了体验。因此，上师要从体验的角度进行仔细的辨别，并得出结论。以前的止观清晰明了，在无分别的状态中，以赤裸的方式观察心，那是一种无法用语言表达的觉性。在没有执取的情况下，自证的光明空性清晰明了，如明亮闪耀的光芒般，要毫不散乱地修持。第二，身体姿势等如前一样，从无执取的心光明空性的状态中生起嗔恨。
English
One should examine each and every one until the bones and flesh are in harmony. Likewise, does the mind abide in external objects of the environment and beings, or does it abide in the internal body of ripening karma? If it abides in the body, does it abide in the parts and pieces from the crown of the head to the soles of the feet, or does it abide universally? If it abides universally, does it abide in the manner of outer and inner, or does it abide in a mixed manner? If mixed, one should examine how the mind goes when it is scattered on external objects and things, and so on. Likewise, is the nature of the mind in the grasp of emptiness or in the grasp of clarity? Is the emptiness a nothingness emptiness or an emptiness like the sky? And for the clear and aware, how does it appear, like the light of the sun and moon or like a butter lamp, etc.? For this, one should investigate and analyze until the bones and flesh meet and the matter is settled. If one only keeps what one has heard and understood in mind without investigating, one will not be able to reach a conclusion, so one should investigate to get to the bottom of it. If one clings to wrong views, one should abandon the harmful and analyze it again, so it is easy to determine that it is not composed of shape, color, place, support, and substance. If one understands the nature, the grasp, as abiding naturally in the state of clarity and emptiness, then the trick of being in the experience of abiding is not included. Therefore, one should strongly offer mandalas and prayers, and one should investigate each of the ways of clarity, the ways of emptiness, and the ways of abiding. Since it is not composed of objects and substances, it has no shape or color, and there is no place or support. If there is no grasp of "this is this," but one understands it as something like clarity and emptiness that cannot be expressed but can be experienced, if one controls understanding or hearing with the head, many inconsistencies will arise and it will not last. If it is experience, even if one does not know how to say it, the meaning will come to a single conclusion. If that happens, then experience has arisen. However, some are skilled at speaking and have good words, but have no experience, and some are not good at speaking and cannot express it, but experience has arisen, so the lama should carefully cut the flesh from the experience and come to a conclusion. In the past, the clear and distinct calm abiding, in the state of non-thought, looking at the mind with nakedness, is a knowledge that cannot be expressed by words. Without grasping, the clear and distinct clarity and emptiness of self-awareness, like a bright and radiant light, should be cultivated without distraction. Secondly, the body posture etc. should be done as before, and anger should arise from the state of clear and empty mind without grasping.