Tibetan
་ནི། ལུས་གནད་སྔར་ལྟར་ལས་ལྟ་སྟངས་མིག་རང་གི་ཐད་ཀར་གཏད། སེམས་ངར་བསྐྱེད་ནས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་བསྒྲིམས་ཏེ། འདི་སྒོམ་གྱི་དམིགས་གཏད་མེད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སིང་ངེ་ཡེ་རེ་བཞག །ཡུན་མི་རིང་ཙམ་ལ་བཤིག་ནས་ཡང་གྲིམ་གྱིས་བསྒྲིམས་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་ཙེན་ནེ་འཇོག་པ་ལ་སྦྱང་དུ་བཅུག་ལ་ཉམས་ལྟ་བྱས་པས། སྔར་གྱི་གནས་པ་སྙོམ་མེ་བ་ལས་སེམས་དྲུང་སོང་ངེ་ནས་གསལ་ལེ་སིང་ངེ་གནས་ཤིང་དྲན་རིག་ཡེ་རེ་འདུག་ན་བོགས་ཐོན་པ་ཡིན་ལ། བློ་རྒོད་པའི་རིགས་འགའ་ལ་དྲུང་ཆ་ཐོན་ཡང་གནས་ཡུན་ཐུང་དུ་སོང་ན་སྐྱོན་ དུ་མི་བཟུང་བར་ཡུན་ཐུང་གྲངས་མང་བྱས་པས་གནས་པ་དྲུང་པོ་འཕེལ་ནས་འོང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་གནད་དང་ལྟ་སྟངས་གོང་བཞིན་བྱ། འདི་སྒོམ་འདི་མི་སྒོམ་དང་གནས་ན་དགའ་འཕྲོ་ན་མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཞེ་འདོད་མ་བྱས་པར་སེམས་ལྷོད་གློད་ལ། དགག་སྒྲུབ་དང་བཅས་བཅོས་མ་བྱས་པར་སེམས་རང་བབས་སུ་འབོལ་ལེ་ཆམ་མེ་བཞག་ཅིང་། དེའི་ངང་ནས་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་དྲན་པ་པུར་པུར་མིན་པའི་རླབས་ཆེ་བས་ལེ་བ་བྱས་ལ་གུ་ཡངས་སང་ངེ་བསྐྱང་ངོ་། །ད་ལྟར་བསྐྱངས་པས་རྣམ་རྟོག་རགས་པ་ཏིལ་གྱིས་འཆར་ན་དགག་ཀྱང་མི་དགག་རྗེས་སུ་ཡང་མི་འབྲང་བར་མ་ཡེངས་པའི་དྲན་པ་རང་ཚོ་བཟུང་། འགྱུ་བ་བན་བུན་ཕྲ་སིམ་མེ་བ་རྣམས་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མི་བྱ། དྭང་མ་སིང་ངེ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་དང་ཤིགས་བཤིགས་ལ་ཅུང་ཟད་རེ་ངལ་གསོ། ཡང་སྔར་བཞིན་བསྐྱང་དུ་བཅུག་ལ་ཉམས་བལྟ། དེ་ལ་སྔར་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་རྣམས་བཀག་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ་རིག་པ་སིང་ངེ་ཡེ་རེ་བར་བཅོས་ ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིམ་དགོས་པ་ལྟ་བུས་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་ལ། འདིར་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་ངང་ནས་རང་ལུགས་སུ་བསྐྱང་བས་ཆོག་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་འཆར་ན་ཡང་དྲན་པའི་ཚེ་བཟུང་བས་རྣམ་རྟོག་གིས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་ལྷན་གྱིས་ཞི་ནས་གནས་པའི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་དང་། དྲན་པས་ཁྱབ་ན་གཞན་ཞེ་འདོད་མི་དགོས་པས་གུ་ཡངས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་འབྱུང་བ་དང་། ཤིགས་བཤིག་ལྷོད་ཀློད་དུས་སེམས་ཀྱང་ཤིག་གེ་ལྷོད་དེ་གནས་པའི་མཚང་རིག་ནས་སྐྱོང་བདེ་ན་བོགས་ཐོན་པ་ཡིན་ཞིང་། གལ་ཏེ་འོག་འགྱུ་ལྟ་བུར་ཤོར་ནས་ཡེངས་པའམ། ཅི་འགྱུས་འདི་འགྱུས་མེད་པར་དྲན་མེད་དུ་ཡེངས་པ་སོགས་བྱུང་ན་དྲན་པ་སྟོབས་ཆུང་བ་ཡིན་ལ། གནས་པ་སན་ནེ་བ་བྲང་ངེ་བ་འཚུབ་པ་བ་བྱུང་ན་གློད་ཞན་པ་དང་དྲན་རིག་བུར་བ་ཡིན་པས་སྐྱོང་ལུགས་ཀྱིས་སྐྱོན་བསལ་ཏེ་སྐྱོང་དུ་བཅུག །བློ་རིགས་བྱིང་ན་དྲན་རིག་གི་ངར་དང་སྟོབས་བསྐྱེད། རྒོད་ན་སེམས་ངར་ཅུང་ཟད་སྨད་དེ་གློད་ཆ་ཆེར་བཏང་ལ་བསྐྱངས་པས་སེམས་གསལ་ སིང་ངེ་གནས་ཤིང་། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡང་ཝ་ལེ་བ་ཆམ་མེ་བ་སོང་ངེ་བ་བུན་ནེ་བ་ལྟ་བུར་འཆར་ན་ཞི་གནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས། ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཅི་འཆར་ནའང་དེའི་དབང་དུ་མི་འབྲང་བར་གསལ་སིང་ངེ་བ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་རེ་ཞིག་བསྒོམ་དུ་བཅུག །འདིར་རྐང་མ་ཚུགས་ན་སྒོམ་ཉིན་སྲིབ་ཅན་འོང་བས་རྐང་ཚུགས་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོར་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་མང་པོ་འཁྲུགས་པའི་བར་ན་མི་རྟོག་པར་གནས་པའི་ཆ་ཅུང་ཟད་ཙམ་རེ་རྙེད་པ་དེ་གཅོང་རོང་གི་འབབ་ཆུ་འདྲ་བའི་ཞི་གནས་དང་པོ་ཡིན། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཕལ་ཆེར་ཕྲ་ཉལ་གྱིས་སོང་ཞི་གནས་བདེ་ཆམ་མེ་གནས་ཤིང་། འོན་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་གི་གཡོ་བ་དྲག་པོ་བྱུང་ན་མི་ནོན་པར་སྐབས་སྐབས་འཕྲོ་རྒོད་འབྱུང་བ་དེ་ཆུ་བོ་དལ་ཞིང་གཡོ་བ་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་བར་པ་ཡིན། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་མི་ལྡང་བར་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་བདེ་མེ་རེ་ཅི་ཙམ་བཞག་གི་བར་གནས་པའམ། རྣམ་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཅུང་ཟད་རོ་ལྡང་ན་ཡང་དེས་རྟོག་པའི་བྱ་བ་མི་ནུས་ པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་རང་སར་དག་པ་དེ་ཆུ་མ་བུ་འཕྲད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས། ཞི་གནས་འདིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་ངོ་བོའི་གོ་མི་ཆོད་ན་ཡང་སྒོམ་གྱི་གཞི་ལ་ཡོད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང་། རྣམ་དཀར་གྱི་ལས་གསོག་པའི་བསམ་གཏན་ཚད་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་པས་ཞི་གནས་སྐྱོན་མེད་བརྟན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ༈ གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་གི་སྒོ་ནས་ཁྲིད་པས་གཉིས། སེམས་སྣང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། གཞི་རྩ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྩ་བ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། རྩལ་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བའི་ངོ་བོ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་གནད་སྔར་བཞིན་ལས་མིག་ཚམ་ཚུམ་དང་འགྱུར་བ་མེད་པར་ཧར་རེ་གཏད། ཤེས་པ་གསལ་སིང་ངེ་བ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ལྷང་ངེ་བཞག་ལ། དེའི་ངང་ལ་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་རྗེན་ལྷང་གིས་བལྟས་ཏེ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་འདུག །གནས་དང་རྟེན་གང་ལ་གནས། ངོས་ བཟུང་རྣམ་འགྱུར་ཇི་ལྟར་འདུག་རྣམས་རིམ་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད། དེ་ཡང་ཟླུམ་པོ་གྲུ་བཞི་སོགས་དང་ས་རྡོ་རི་བྲག་རྩི་ཤིང་སོགས་དང་མི་དང་དུད་འགྲོ་སོགས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་གམ། དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་སོགས་ཀྱི་ཁ་དོག་ཏུ་འདུག
Chinese
是，身体姿势如前，目光直接投向前方。提起精神，一丝不苟地专注，不带任何禅修目标，一心一意地保持清晰。短暂地放松后，再次专注并一丝不苟地保持，练习并观察。如果比之前的平静状态，内心更加清明，清晰地保持，并且保持觉知，那就是进步。对于一些心浮气躁的人来说，即使出现一些清明，但保持的时间很短，也不要认为是缺点，通过多次短暂的练习，保持的清明会逐渐增长。第二种方法是，身体姿势和目光如前。不要有“这个禅修，那个不禅修”，“保持就高兴，散乱就不高兴”之类的偏好，放松身心。不要进行任何扬弃或改造，让心自然地放松。在这种状态下，保持不迟钝的觉知，以宽广的心态来培养。现在，在培养的过程中，如果出现粗大的念头，既不阻止也不追随，保持不散乱的觉知。对于微细的念头也不要进行扬弃。在清明澄澈的状态和放松休息时，稍作休息。然后像以前一样继续培养并观察。如果像以前那样阻止微细和粗大的念头，并人为地将觉知调整到清明澄澈的状态，像需要一心一意地专注一样，会感到有些不舒服。在这里，只需在不散乱的状态下自然地培养，即使出现微细和粗大的念头，只要保持觉知，念头就无法发挥作用，会自然地平息并融入保持的状态。如果觉知遍布，就不需要其他偏好，会产生一种宽广的感觉。在放松的时候，心也会放松，如果能认识到保持的弱点并加以培养，那就是进步。如果像陷入下流一样散乱，或者因为任何事情而失去觉知，变得麻木，那就是觉知力不足。如果保持的状态变得紧张、僵硬或混乱，那就是放松不足，觉知变得迟钝，所以要用培养的方法来消除缺点，并继续培养。
English
Yes, the body posture is as before, with the gaze directed straight ahead. Arouse vigor and concentrate without a moment's distraction. Without any meditation object, single-pointedly remain clear and aware. After a short while, release and again concentrate tightly, remaining focused without a moment's distraction. Practice and observe. If, compared to the previous state of equanimity, the mind becomes clearer, remains clear and aware, and there is awareness, then there is progress. For some with restless minds, even if some clarity arises but the duration is short, do not consider it a fault. By doing many short sessions, the clarity of the abiding will gradually increase. The second method is: body posture and gaze as before. Without preferences such as "this is meditation, that is not meditation," or "happy when abiding, unhappy when distracted," relax the mind. Without any acceptance or rejection, let the mind naturally relax. In this state, maintain a non-dull awareness, cultivating with a vast and spacious mind. Now, as you cultivate, if coarse thoughts arise like sesame seeds, neither block them nor follow them. Maintain your own non-distracted awareness. Do not accept or reject subtle, fleeting movements either. Rest a little in the clear, lucid state and during moments of relaxation. Then, continue to cultivate and observe as before. If, as before, you try to block subtle and coarse thoughts and artificially adjust awareness to a clear and lucid state, as if needing to concentrate single-pointedly, it will feel somewhat uncomfortable. Here, it is sufficient to cultivate naturally in a non-distracted state. Even if subtle and coarse thoughts arise, as long as you maintain awareness, the thoughts cannot function and will naturally subside and merge into the state of abiding. If awareness pervades, there is no need for other preferences, and a sense of spaciousness will arise. During moments of relaxation, the mind also relaxes. If you recognize the weaknesses of the abiding and cultivate them, that is progress. If you fall into a state of distraction, like sinking downwards, or become numb and lose awareness due to anything, then the awareness is weak. If the state of abiding becomes tense, rigid, or chaotic, then the relaxation is insufficient and the awareness is dull. Therefore, use the method of cultivation to eliminate the faults and continue to cultivate.
Chinese
如果头脑昏沉，就应生起觉知的锐利和力量；如果散乱，就稍微抑制心念的锐利，大大放松并舒缓，使心明朗澄澈地安住。如果显现的色、声等景象，也变得模糊、沉寂、消失、空洞，这便是生起了止。无论生起何种体验差别，都不要随之而转，而应安住于明朗澄澈的无分别状态中，暂时进行禅修。如果在此处没有站稳脚跟，禅修就会时好时坏，所以要站稳脚跟。首先，在众多细微和粗大的分别念纷乱涌动之间，找到一丝一毫安住于无分别状态的部分，这就是像峡谷中的流水一般的最初的止。然后，大部分分别念逐渐平息，止变得安稳平静，然而，如果出现强烈的分别念波动，就无法抑制，有时会发生散乱，这就像缓慢流淌的河流一般的中间的止。再然后，细微和粗大的分别念不再生起，能够安住于无分别状态中，无论多久都感到舒适，或者，即使有细微的分别念稍微生起，也无法进行分别的活动，而是在无分别状态中自然清净，这就是像母子相会的大海一般的最终的止。因此，即使这个止不能完全领悟大手印禅修的本质，但作为禅修的基础，它非常重要，并且是积累善业的无量禅定，所以要努力成就无过患且稳固的止。༈ 第二，通过胜观之门引导，分为二：确定心和显现的各种自性，以及断除对根本的增益。第一又分为二：确定根本心的自性，以及确定作用分别念和显现的自性。第一是：身体姿势如前，眼睛半睁半闭，保持不变，专注凝视。将觉知明朗澄澈地安放在无分别的止之上，在此状态中，赤裸裸地观察心本身，它具有怎样的形状和颜色？安住在何处，依赖于什么？它的面貌和变化是怎样的？依次进行观察和分析。它是圆形、方形等形状，还是土地、石头、山脉、岩石、植物等形状，还是人和动物等形状？它是白色、黑色等颜色吗？
English
If the mind is dull, generate the sharpness and power of awareness. If it is agitated, slightly subdue the sharpness of the mind, greatly relax and soothe it, so that the mind abides clearly and purely. If the appearances of forms, sounds, etc., also appear as vague, silent, gone, and empty, then stillness has arisen. Whatever specific experiences arise, do not follow them, but allow yourself to meditate for a while in a clear, pure, and non-conceptual state. If you do not gain a foothold here, your meditation will be inconsistent, so you must gain a foothold. First, finding a small amount of abiding in non-conceptuality amidst the turmoil of many subtle and gross thoughts is the first level of calm abiding, like a stream flowing through a ravine. Then, most of the thoughts gradually subside, and calm abiding is comfortable and peaceful. However, if a strong movement of thoughts arises, it cannot be suppressed, and scattering occurs from time to time. This is the intermediate level of calm abiding, like a slow-moving river. Then, subtle and gross thoughts do not arise, and one can abide in a non-conceptual state for as long as one feels comfortable. Or, even if a subtle thought arises slightly, it cannot perform the function of thinking, but is naturally purified in its own place in a non-conceptual state. This is the ultimate calm abiding, like the meeting of mother and child in the ocean. Therefore, even if this calm abiding does not fully understand the essence of Mahamudra meditation, it is very important as the basis of meditation, and it is an immeasurable meditation for accumulating virtuous deeds, so one should strive to accomplish flawless and stable calm abiding. ༈ Second, guiding through the door of insight, there are two: determining the nature of various mind appearances, and cutting off the imputations on the basis. The first has two parts: determining the nature of the root mind, and determining the nature of the function, thoughts, and appearances. The first is: the body posture is as before, the eyes are half-open and half-closed, remain unchanged, and gaze intently. Place awareness clearly and purely on top of non-conceptual calm abiding, and in this state, look nakedly at the mind itself. What kind of shape and color does it have? Where does it reside and what does it depend on? What are its appearance and changes? Examine and analyze them in order. Is it round, square, or other shapes, or is it the shape of earth, stone, mountains, rocks, plants, etc., or is it the shape of humans and animals, etc.? Is it white, black, or other colors?