Chinese
此外，有二十个通过反驳来推出论证的推论，如前所述，这些论证完全出自我的智慧。第二，推出论证可以分为自证和他证两种。有四种反驳自证的情况：通过与自性相违的自性所缘推论，推出其自续；通过与遍相违的遍所缘推论，推出其自续；通过与因相违的果所缘推论，推出其自续；通过与相违的遍所缘推论，推出其自续。这些例子的基础很容易理解。有十六种反驳他证的情况：通过未缘因的推论，推出果的论证；通过果的推论，推出未缘因的论证；通过未缘遍的推论，推出自性的论证；通过自性的推论，推出未缘遍的论证；通过缘自性的推论，推出未缘自性的论证；通过缘因的推论，推出未缘果的论证，这六种推论。还有九种俱不生相违的情况，以及一种互相排斥相违的情况，这些例子的基础和术语与一般情况相同。第二部分包括定义和分类。首先是定义：如果将所许作为论证提出，则不会推出不想要的论题。第二部分有四种情况：论证未成立；相违而无遍；不定而无遍；以及被所许反驳。第三部分是消除争论：数论者认为，如果他人所许的自续是论证，那么就会出现第四种论证。如果他人的所许不能作为论证，那么推论的宗法就不会成立，因此推出不想要的论题是不合理的。另一方面，反驳者通过将普遍的一个显现与多个事物和意义相关联，从而将多个显现与意义相关联作为论证，通过这种推论来推出多个不想要的论题并没有错，因为如果不是多个，那么就不会有多个显现且与意义无关的事物，这是为了否定多个的存在。第二部分分为两部分，第一部分是驳斥他宗观点：推论的
English
Furthermore, there are twenty inferences that refute by projecting the remainder of the proof, as before, these signs arise solely from my intellect. Secondly, projecting the proof can be divided into self-cognizance and other-cognizance. There are four instances of reversing self-cognizance: inferring its own continuum from the fallacy of inferring the nature that contradicts the self-nature; inferring its own continuum from the fallacy of inferring the pervaded that contradicts the pervader; inferring its own continuum from the fallacy of inferring the result that contradicts the cause; inferring its own continuum from the fallacy of inferring the pervaded that contradicts the contradictory. The bases of these examples are easy to understand. There are sixteen instances of projecting other-cognizance: the inference of the unapprehended cause projects the sign of the effect; the inference of the effect projects the sign of the unapprehended cause; the inference of the unapprehended pervader projects the sign of the nature, and the inference of the nature projects the sign of the unapprehended pervader; the inference of the apprehended nature projects the sign of the unapprehended nature; the inference of the apprehended cause projects the six inferences of projecting the sign of the unapprehended effect. There are nine categories of mutually exclusive contradictions, and one category of mutually exclusive contradictions, the bases and terms of which are the same as the general case. The second part includes definition and division. The first is the definition: if the accepted, that is, the admitted, is stated as a sign, then there is no projection of an undesired thesis. The second part has four aspects: the sign is unestablished; there is no pervasion due to contradiction; there is no pervasion due to uncertainty; and the answer is refuted by the acceptance. The third part is refuting the dispute: the Samkhyas argue that if the self-continuum admitted by others is a reason, then a fourth reason will arise. If the admission of others cannot be a sign, then the property of the subject of the inference will not be established, so it is unreasonable to project the undesired thesis. On the other hand, it is not a fault for the opponent to project multiple undesired theses by using the inference that posits multiple manifestations related to a single universal and related to meaning as a sign, because if it is not multiple, then there will be no multiple manifestations and things unrelated to meaning, this is to negate the existence of multiple. The second part is divided into two parts, the first part is refuting the views of others: the inference of the
Tibetan
ན་ལ་ནི་རྟགས་མ་གྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ། འདོད་ཐོག་དང་སྒོ་གསུམ་དུ་ངེས་ཞེས་ཁ་བ་ཅན་པ་རྣམས་དེ་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །མི་འཐད་དེ། འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་གཉིས་ཀ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ལྟར་སྣང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀའི་ཐལ་འགྱུར་ལ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ཅེས་པའི་ལན་གཅིག་གིས་ཆོག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རྟགས་ལྟར་སྣང་ཐམས་ཅད་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་སུ་འདུ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཀུན་མ་གྲུབ་པ་གཅིག་ཏུ་འདུ་བར་འགྱུར་བས་མཐར་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྐྱོན་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མ་གྲུབ་ཅེས་བརྗོད་པས་ལན་ཐེབས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་མོད། རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་སུ་མ་ཕྱེ་ན་ངོས་མི་ཟིན་པས་རྩོད་པ་མི་བདེ་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་འབྱེད་ན། འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་ལན་ཡང་སོ་སོར་འབྱེད་དགོས་ཏེ། མ་ཕྱེ་ན་ངོས་མི་ཟིན་པས་རྩོད་པ་མི་བདེ་བ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ཁྱབ་པ་འགལ་བ་ལ་མ་གྲུབ་ཅེས་བརྗོད་ན་དེ་འཁྲུལ་པ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་བྱས་པར་འདོད་པ་ལ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་པ་ལ། བྱས་ཀྱང་མི་རྟག་ན་ཅི་ཏོ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ཞེས་བརྗོད་ན་བྱས་པ་ལ་རྟག་པ་སྲིད་པར་ཤུགས་ལ་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ཤེས་བྱ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི་དེས་ན་མཁས་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ལན་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞི་ཡོད་པ་ལྟར། འགལ་མ་ངེས་མ་གྲུབ་པ་དང་། འདོད་པ་གྲུབ་པ་སྟེ་བཞིས་གདབ་བོ། །གལ་ཏེ་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ན། ཁྲོ་བ་དང་ཁོན་དུ་འཛིན་པ་དང་། བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་དང་། གླུ་གར་དང་བཞད་གད་སོགས་ཀྱིས་རིགས་པ་བསུབ་པ་ནི་ཐབས་རྡུགས་པ་ཡིན་པས། བདེན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དེ་དམ་པའི་ལུགས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཆེ་བ་ནི། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་དང་སུན་འབྱིན་གྱི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ཚད་མ་རིག་པའི་གཏེར་ལས་གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་བཤད་བསྟན་ཟིན་ཏོ།། །།གསུམ་པ་བཤད་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་བྱ་བ་ལ། རྩོམ་པ་པོ་གང་གིས་བརྩམས་པ། ཚུལ་ཇི་ལྟར། དེ་ལྟར་བརྩམས་པའི་དགོས་པ། བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཆེ་བ། བརྩམས་པའི་དགེ་བ་བསྔོ་བ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་ལས་སོགས་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་ལ་སྨྲ་ངན་འཇོམས་པའི་ཆེད་དུ་བརྩམས་པ། འཇོམས་ནུས་པའི་རྒྱུ་གཉིས་ནི་རིམ་བཞིན། ཐུབ་པ་སོགས
Chinese
那（ན་）么，就是理由不成，周遍不成，于所许之上和三门中决定，雪域之人如是说。不应理，相违和不定二者都会变成周遍不成的一种假象，因为对二者的责难，用一句“周遍不成”就足够了。如果承认，那么所有的似是理由都会归结为理由和周遍不成二者，如果承认这个，那么所有的似是理都会归结为不成一种，最终所有的过失都可以用一句“不成”来回答。如果说一切都是理由和周遍不成，但是不区分理由和周遍不成二者，就无法识别，争论不方便，所以才分成两种。那么相违和不定的回答也应该分别区分，因为不区分就无法识别，争论不方便是一样的。或者说，如果对周遍相违说“不成”，那就是错误的。例如，对于认为声音是所作，因为是所作所以应是常的说法，如果说即使是所作也不是常，那又怎么样，周遍不成，那就等于暗示承认了所作可以是常，就像将所知作为理由一样。第二，自己的宗派是，因此智者对责难的回答，就像有四种解脱之门一样，用相违、不定、不成和承认成立这四种来应对。如果回答不能驳倒对方，那么愤怒和怀恨在心，自我赞扬，贬低他人，用歌舞和欢笑等来掩盖道理，这是下等的手段，追随真理才是圣者的行为。第三，了解这些的利益是，像这样确立和驳倒的。等等，是一个偈颂。从量论宝藏中，为了他者而作的后比量观察的论述，第十一品已经讲完了。第三，对于讲说圆满的行为，有五个方面：作者是谁所著？方式如何？如此著作的必要是什么？著作的论典的伟大之处？著作的善根回向。第一是，生等等，是一个偈颂。第二是，从方所等等，是一个偈颂。第三，为了摧毁恶语而著作，能够摧毁的原因有两个，依次是，能仁等等。
English
Then, it is that the reason is not established, the pervasion is not established, and it is definite on what is accepted and in the three doors, so the people of the snowy land say. It is not reasonable, for both contradiction and uncertainty will become one kind of appearance of unestablished pervasion, because for the refutation of both, one answer of "unestablished pervasion" is sufficient. If you admit it, then all pseudo-reasons will be reduced to two: reason and unestablished pervasion. If you admit this, then all pseudo-logics will be reduced to one unestablished, and in the end, all those with faults of refutation can be answered by saying "unestablished." If you say that everything is reason and unestablished pervasion, but if you do not distinguish between reason and unestablished pervasion, you cannot recognize them, and arguing is inconvenient, so you divide them into two. Then the answers to contradiction and uncertainty should also be distinguished separately, because if you do not distinguish them, you cannot recognize them, and arguing is equally inconvenient. Or, if you say "unestablished" to a contradictory pervasion, then that is a mistake. For example, for the statement that sound is produced, and because it is produced, it should be permanent, if you say that even if it is produced, it is not permanent, then what about it, the pervasion is not established, then it is equivalent to implicitly admitting that what is produced can be permanent, just like setting up knowable as a reason. Second, one's own system is that, therefore, the wise answer to refutation is like having four doors of liberation, using contradiction, uncertainty, unestablished, and admitting establishment to respond. If the answer cannot refute the opponent, then anger and resentment, self-praise, belittling others, and covering up reason with song, dance, and laughter are inferior means, and following the truth is the behavior of the holy. Third, the benefit of knowing these is that, like this, establishing and refuting. Etc., is one verse. From the Treasury of Valid Cognition, the explanation of the eleventh chapter on the examination of subsequent inference for the sake of others is finished. Third, for the activity of completing the explanation, there are five aspects: who is the author who composed it? How is the method? What is the necessity of composing it in this way? What is the greatness of the composed treatise? The dedication of the merit of the composition. The first is, birth, etc., is one verse. The second is, from the direction, etc., is one verse. Third, it was composed to destroy evil speech. There are two reasons for being able to destroy, respectively, the capable one, etc.