Tibetan
སུན་ཕྱུང་བས། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ད་ལྟ་ཉུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གཞུང་ལས། མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་ཉན་ཐོས་དང་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འགའ་ཞིག་ལའང་། །འཁྲུལ་པ་ཡོད་མོད་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །སུན་ཕྱུང་ཕྱིར་ན་འདིར་མ་བཤད། །ཅེས་དང་། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་དྲི་མ་མེད། །ཅེས་པ་ནས། བསྟན་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་དུ་མ་བྱུང་། །ཞེས་པའི་བར་གྱི་བསྟན་ནོ། །འོ་ན་གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་བྱུང་བའི་ཆོས་ལོག་ཐམས་ཅད་འདིར་འགོག་གམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱ་ནག་དགེ་སློང་གིས་ཆོས་ལོག་བསྟན་པ་རྣམས་མཁས་པ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་སུན་ཕྱུང་། དེ་ནས་གླང་དར་མས་བསྟན་པ་སྣུབས་ནས་སྦྱོར་སྒྲོལ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་འཁྲུལ་བ་མང་དུ་འཕེལ་བ་རྣམས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་ནས་ཆོས་ལོག་ནུབ་པར་མཛད། དེའི་སློབ་མ་ཞི་བ་འོད་ཀྱིས་ཀྱང་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་མཛད། དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ལོག་ཅུང་ཟད་འཕེལ་བ་རྣམས་འགོས་ཁུག་པ་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་ཆོས་ལོག་སུན་འབྱིན་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་ནས་སུན་ཕྱུང་སྟེ། དེ་ནས་ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པ་བཞུགས་པ་ཡན་ཆད་དུ་ཆོས་ལོག་སྤྱོད་པ་ཉུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གཞུང་ལས། ཕྱིས་ནས་གངས་རིའི་ཁྲོད་འདི་རུ། །ཞེས་པ་ནས། ཆོས་ལོག་སྤྱོད་པ་ཉུང་ཞེས་ཐོས། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ནོ། །འོ་ན་གང་འགོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་ནས་ཕག་མོའི་བྱིན་རླབས་དང་། །སེམས་བསྐྱེད་རྨི་ལམ་མ་ལ་སོགས། །ཡི་དམ་སྒོམ་པ་དཀྲོང་བསྐྱེད་དང་། །དཀར་པོ་ཆིག་ཐུབ་ལ་སོགས་པ། །སངས་རྒྱས་བསྟན་དང་འགལ་བ་ཡི། །ཆོས་ལོག་དུ་མ་དེང་སང་འཕེལ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པ་འདས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་བསྟན་བཅོས་འདི་མ་བརྩམས་པའི་བར་གྱི་ཆོས་ལོག་མང་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་གཙོ་བོར་འགོག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་འདི་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསྟན་པའི་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་སྡོམ་གསུམ་གྱི་ཉམས་ལེན་དུ་འདུས་པར་བསྟན་པ། དེ་གཞུང་གིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ། བསྟན་བྱ་སྡོམ་གསུམ་གྱི་མཐའ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་གཞུང་འདིར་ལག་ལེན་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་ཉམས་ལེན་མ་འཁྲུལ་བ་གཅིག་སྟོན་ན་བསྟན་བཅོས་འདིའི་མཚན་ལ་སྡོམ་གསུམ་རབ་དབྱེ་ཞེས་པ་དང་། གཞུང་གི་སྐབས་ཀྱང་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་བཅད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པར་བྱ་
Chinese
因为已经驳斥了，所以现在追随它们的人很少。正如经文中所说：“外道和声闻，以及一些大乘，也有错误，但因为智者们已经驳斥，所以这里不说了。”以及“佛陀的教法是无垢的。”直到“教法的兴衰多次出现。”之间所说的教法。那么，这里要阻止所有在雪域出现的邪法吗？不是的。在国王赤松德赞时期，汉地僧人所宣扬的邪法，被学者莲花戒驳斥了。之后，朗达玛摧毁教法后，将修行解脱道等许多错误发展起来，圣者仁钦桑波造了名为《辨别法与非法》的论著，使邪法衰落。他的弟子寂护光也驳斥了邪咒。在那之后，稍微增长的邪法，被俄库巴拉杰造了名为《驳斥邪法》的论著而驳斥。从那之后，直到法主萨迦巴住世为止，行持邪法的人很少。正如经文中所说：“后来在雪域，直到听说行持邪法的人很少。”之间所说的。那么，要阻止的是什么呢？如云：“外来的猪母加持和，发心梦兆等等，本尊观修生次第和，白法独修等等，与佛陀教法相违背的，许多邪法如今增长。”一样。从法主萨迦巴去世后，直到这部论著未写成之间的许多邪法出现，主要是为了阻止这些，所以才写了这部论著。第三部分有三点：显示所有教法的修持都包含在三律仪的修持中；经文如何显示的方式；所要显示的，三律仪的边际分析。第一点是：那么，如果这部论著阻止了所有错误的实践，而只展示了佛陀教法中无误的实践，那么这部论著的名称为什么叫《三律仪分别》呢？而且，经文的段落也以三律仪的角度来分别划分，这是什么原因呢？将要解说。
English
Because they have been refuted, there are few who follow them now. As it says in the scriptures: "The heretics and Shravakas, and some Mahayana, also have errors, but because the wise have refuted them, they are not discussed here." And from "The Buddha's teachings are without defilement," to "The rise and fall of the teachings have occurred many times," the teachings are explained. So, are all the false teachings that have arisen in this snowy land to be prevented here? No. During the time of King Trisong Detsen, the false teachings taught by the Chinese monks were refuted by the scholar Kamalashila. After that, after Langdarma destroyed the teachings, many errors such as practicing the path of union and liberation developed. The holy being Rinchen Zangpo composed a treatise called "Distinguishing Dharma and Non-Dharma," which caused the false teachings to decline. His disciple, Zhiwa-O, also refuted the false mantras. After that, the slightly increased false teachings were refuted by Ngok Khukpa Lhase, who composed a treatise called "Refuting False Teachings." From then until the time when the Dharma Lord Sakya resided, there were few who practiced false teachings. As it says in the scriptures: "Later in this snowy land, until it was heard that few practiced false teachings." What is to be prevented? As it says: "The blessings of the outer sow, and the arising of dreams of bodhicitta, etc., the generation stage of deity meditation, and the solitary practice of white dharma, etc., are contrary to the Buddha's teachings, and many false teachings are increasing these days." From the time of the death of the Dharma Lord Sakya until this treatise was not written, many false teachings arose, and it is mainly to prevent these that this treatise was written. The third part has three points: showing that all practices of the teachings are included in the practice of the three vows; how the scriptures show it; and the analysis of the limits of the three vows to be shown. The first point is: So, if this treatise prevents all erroneous practices and only shows the unerring practice of the Buddha's teachings, then why is the name of this treatise "Distinguishing the Three Vows"? And what is the reason why the sections of the scriptures are also divided separately from the perspective of the three vows? It will be explained.