Tibetan
ཞན་ལ་རག་མ་ལས་པར་འགྲེལ་བས་ན་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་དེ་དག་གི་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འགྲེལ་བས་ན་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ལོགས་པ་མིན་པས་འགྲེལ་ལུགས་མི་གཅིག་པ་ཙམ་གྱིས་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ལོགས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག རྩོམ་པ་པོ་གཙོ་བོར་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་ཐུགས་གཞོལ་བའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག་ཐར་པ་ཞེས་སོགས་དང་། ཡང་རྩོམ་པ་པོ་ཚད་ལྡན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་དང་། ཡང་ཆོས་སྐྱོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ངག་རྣམ་དག་ཅེས་དང་། ཡང་རང་གི་ཞེ་འདོད་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་སྡེབས་པའི་ངག་རྒྱུན་ཆགས་རྣམས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་ན། དང་པོ་བཞི་ལ་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ན། དང་པོ་ལ་འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་ཆོས་ཅན། ཟུར་དང་པོ་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྩོམ་པ་པོ་སོ་སྐྱེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཕྱི་མ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་ཞེས་པའི་དོན། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་གང་ཞེ་ན། གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བར་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བའོ་ཞེས་བཤད་པའི་རྣམ་གཡེང་ཡིན་པས། སོ་སྐྱེ་ཡིན་ན་དེ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དང་པོ་ལ། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་གསུམ་པ་ལ། རྩོམ་པ་པོ་ཚད་ལྡན་ཡིན་ན། རང་གིས་གང་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་དེའི་བརྗོད་བྱ་འཁྲུལ་མེད་དུ་རྩོམ་ནུས་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཟླ་བ་གྲགས་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རེ་ཞིག་ཁས་བླངས། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རེ་ཞིག་ཁས་བླངས། ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཐལ། ཐལ་འགྱུར་སྔ་མའི་འདོད་པ་གང་ཞིག ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བ
Chinese
因为不依赖于其他而进行解释，所以被称为是两个车轨的开创者。其他则是跟随他们的说法进行解释，因此不是另外的车轨开创者，仅仅因为解释方式不同就认为是另外的车轨开创者是不对的。第二种观点，有些人认为，作者以没有散乱的意念解释佛语的意义，并且与获得解脱的道路相一致的语言；有些人认为，作者主要专注于经文意义的意念，解释佛语意义的语言就是解脱等等；还有些人认为，由合格的作者解释佛语意义的语言，与获得解脱的道路相一致；还有人认为，具备护法的两种功德的清净语言；还有人认为，为了向他人展示自己的意愿而创作的连贯语言，这些都被认为是论著的特征。如果这样认为，那么前四种情况，外道论著，有法。原因：因为它们符合那个特征。如果说那些是纯正论著的特征，那么第一种情况，解释《显义论》，有法。原因：因为符合第一个特征。不能接受，因为作者不是没有散乱意念的有情，因为你会说作者是凡夫，这样会有过失。但是，后者不遍及，因为在《宝性论》中，“没有散乱意念的有情”的意义，在《摄类学》中说：“什么是散乱于相的散乱呢？就是首先相信他人，然后才致力于善行。”因为这是所说的散乱，如果是凡夫，那就是这种情况，所以不遍及。然而，对于第一个特征，《解深密经》，有法。原因：因为符合那个特征。对于第三个特征，如果作者是合格的，那么他所著作的论著的内容，一定能够毫无错误地进行写作，这应该是普遍的。因为那是纯正论著的特征。如果承认，月称，有法。原因：因为那个原因。如果承认，暂时承认。狮子贤论师，有法。原因：因为那个原因。如果承认，暂时承认。应该推论声闻和独觉已经证悟了法无我。前一个推论的承认是什么？月称已经证悟了声闻和独觉的法无我的
English
Because it explains without relying on others, it is known as the founder of two chariots. Others explain by following their explanations, so they are not separate founders of chariots. It is not right to consider them separate founders of chariots just because the methods of explanation are different. Secondly, some say that the words of an author who explains the meaning of the Buddha's words with an undistracted mind and is in accordance with the path to liberation; some say that the words of an author who mainly focuses on the meaning of the scriptures and explains the meaning of the Buddha's words are liberation, and so on; still others say that the words of a qualified author who explains the meaning of the Buddha's words are in accordance with the path to liberation; still others say that pure words that possess the two qualities of Dharma protectors; still others say that continuous words composed to show one's own intentions to others are considered to be the characteristics of treatises. If this is the case, then in the first four cases, non-Buddhist treatises, have the property. Reason: Because they conform to that characteristic. If it is said that those are the characteristics of pure treatises, then in the first case, the commentary on the Meaningful Explanation, has the property. Reason: Because it conforms to the first characteristic. It cannot be accepted, because the author is not a sentient being with an undistracted mind, because you would say that the author is an ordinary person, and there would be a fault. However, the latter is not pervasive, because in the Ratnagotravibhāga, the meaning of "sentient being with an undistracted mind" is stated in the Compendium of
Tibetan
སྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། ཐལ་འགྱུར་ཕྱི་མའི་འདོད་པ་གང་ཞིག སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་གིས་ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་བཞི་པ་ལ་བཀའ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ལ་ངག་ལ་རྒྱུན་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྒྱུན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། སྒྲ་ལ་རྒྱུན་ཡོད་པར་ཐལ། ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ན་སྒྲ་ལ་རྒྱུན་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་རྒྱུན་ཐུང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྒྲ་ཡིན་ན། རྒྱུན་ཐུང་བས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཡི་གེ་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལ་རྒྱུན་རིང་པོ་ཡོད་པར་ཐལ། ཆུ་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཆུ་སྒྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་ཁས། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་ཕྱི་མ་མི་མཚུངས་ཏེ། ཆུ་སྒྲ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་རང་གི་ཉེར་ལེན་ཆུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འོ་ན་ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ཡོད་ན་སྒྲ་ལ་རྒྱུན་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཡི་གེའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་རང་གི་ཉེར་ལེན་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་ལ་རྒྱུན་མེད་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེད་པར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་རང་རྒྱུ་རྔ་ལྟ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ནོ། །རང་ལུགས་ནི་གྲུབ་མཐའ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྡེབས་པའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་དུ་མ་འདུས་པ་དེ་བསྟན་བཅོས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་རྣམ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་སུ་རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གོ །གསུམ་པ་ལ་ཁ་ཅིག འདིར་བསྟན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་དེ་མདོ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་ངེས་དེ་རྒྱན་དང་མ་སྦྱར་བར་མདོ་ཁོ་ནའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་ངེས་དེ་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག ཊཱི་ཀའི་དགོངས་པ་ཡང་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། ཊཱི་ཀ་ལས། གང་གིས་མཛད་ཅེ་ན་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་མདོ་དང་བཅས་པའི་འོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་མ་རྙེད་པར་
Chinese
因为著述论典的缘故。如果承认，则应成为未证悟。后面的反驳的承许是什么呢？因为僧贤论师著述了未证悟声闻缘觉之法无我的论典的缘故。对于第四个定义，八千颂是法。应成，因为是那个定义的缘故。对于第五个，应成语有常。因为那是它的定义的缘故。如果承认，语是法，应成你没有常，因为你是声音的缘故。对此，有人说，声音有常，因为有长字母和极长字母等。那么，说声音没有常，是指短暂的常而已。那么，如果是声音，则不遍于常短，因为有极长的字母的缘故。应成声音有常长，因为水存在多久，水声就存在多久的缘故。两个周遍都承认。如果说后面的周遍不相同，因为每个水声的刹那也是从自己的近取因水产生的缘故。那么，如果有长字母和极长字母，则不遍于声音有常，因为每个字母的刹那也是从自己的近取因舌颚产生的缘故。因此，声音没有常的意义是，声音的前一个刹那不产生后一个刹那，而是每个刹那也都是从自己的因缘鼓一样的因产生的意义。自己的宗派是，为了显示宗义而组合的名词、词句、字母的众多集合，那是论典总的定义，而那清净的定义是，佛陀涅槃后，作者是无散乱的意者，为了获得解脱的方法而宣说佛语意义的语言。第三个方面，有些人说，这里所说的论典大部只能是经部，因为那现观庄严论没有与论典结合，只是经部的注释的缘故。有些人说，经部和论典两者都可以，因为那现观庄严论是经部和论典两者的注释的缘故。有些人说， टीका（梵文，ṭīkā，注释）的意图也可以是经部和论典两者，因为 टीका（梵文，ṭīkā，注释）中说，谁造的呢？说是论典大部现观庄严论与经部一起的缘故。对于第一个方面，没有找到所有论典之前，
English
Because of composing treatises. If you accept, then it should be uncomprehending. What is the acceptance of the later refutation? Because the teacher Simhabhadra composed a treatise without comprehending the selflessness of phenomena of Hearers and Solitary Realizers. Regarding the fourth definition, the Eight Thousand Verses is the subject. It should follow, because of that definition. Regarding the fifth, it should follow that speech has permanence. Because that is its definition. If you accept, speech is the subject. It should follow that you do not have permanence, because you are sound. To that, someone says, sound has permanence, because there are long letters and very long letters, etc. Then, saying that sound does not have permanence refers only to short permanence. Then, if it is sound, it does not pervade short permanence, because there are very long letters. It should follow that sound has long permanence, because as long as there is water, there is the sound of water. Both pervasions are accepted. If you say that the later pervasion is not the same, because each moment of the sound of water also arises from its own proximate cause, water. Then, if there are long letters and very long letters, it does not pervade that sound has permanence, because each moment of the letter also arises from its own proximate cause, the tongue and palate. Therefore, the meaning of sound not having permanence is that the previous moment of sound does not produce the next moment, but each moment also arises from its own cause, like a drum. One's own system is that the collection of many names, words, and letters combined for the purpose of showing tenets is the general definition of a treatise, and that pure definition is the speech that explains the meaning of the Buddha's words as a method for attaining liberation by an author who is a non-distracted mind after the Buddha's passing into nirvana. On the third aspect, some say that the great treatise mentioned here can only be the Sutra, because that Manifest Realization Ornament is not combined with treatises, but is only a commentary on the Sutra. Some say that both the Sutra and the treatise can be, because that Manifest Realization Ornament is a commentary on both the Sutra and the treatise. Some say that the intention of the Ṭīkā (Sanskrit, ṭīkā, commentary) can also be both the Sutra and the treatise, because in the Ṭīkā (Sanskrit, ṭīkā, commentary) it says, who made it? It says that the great treatise Manifest Realization Ornament is together with the Sutra. Regarding the first aspect, before finding all the treatises,