Tibetan
པར་མཚན་འཛིན་གྱིས་བར་དུ་གཅོད་ངེས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འཕགས་ལམ་གྱི་བར་དུ་མཚན་འཛིན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མཐར་ཐུག་གི་བྱང་ཆེན་སྒྲུབ་པ་ལ་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ཡན་ཆད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། དོན་གསལ་ལས། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གིས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་ཚོགས་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་ནས་གཉེན་པོ་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་བར་བཅུ་བདུན་ནོ། །ཁོ་བོའི་ལེགས་བཤད་དོ། །ཚིག་ལ་སོགས་པའི་གཟུངས་དང་། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། གཟུངས་བཞིའི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། ས་མཚམས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཚིག་གཟུངས། དོན་གཟུངས། སྔགས་གཟུངས། བཟོད་པའི་གཟུངས་བཞིའི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་ནུས་པའི་དྲན་པ་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དང་། དེའི་དོན་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་ནུས་པའི་དྲན་པ་སོགས་དང་། གཞན་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་སྔགས་དང་སྦྱར་ནས་རང་རང་གི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་ནུས་པའི་དྲན་པ་སོགས་དང་། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་དྲན་པ་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུངས་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཚེ་རབས་སྔ་མའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུངས་དང་། ཚེ་འདིར་མང་དུ་ཐོས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུངས་གཉིས་ལ་འཇོག ཆེན་པོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུངས་ཏེ། དེ་ལའང་ཆུང་ངུ་། འབྲིང་། ཆེན་པོ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སོ་སྐྱེའི་གཟུངས། གཉིས་པ་མ་དག་ས་བདུན། གསུམ་པ་དག་པ་ས་གསུམ་གྱི་གཟུངས་ཡིན་པར་རྒྱན་ལས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུངས་སྔ་མ་གསུམ་པོ་ལམ་མ་ཞུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་ན་ཡོད། བཟོད་པའི་གཟུངས་ལ། བཟོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་གྱི་གཟུངས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ནས་ཡོད་ཅིང་། བཟོད་པ་དངོས་ཀྱི་གཟུངས
Chinese
以执著相为间隔，必定会中断的大乘修道后得智慧法。原因在于，因为是所诠释的对象。因为是大乘的修道。如果不成立，原因在于，因为有这样的情况。因为（经文中）说“有事物和无事物”。如果认为是根本，那么，这是法。它不是那样的，原因在于，因为你和你所产生的圣道之间被执著相所隔断。第二，是能使证得究竟大菩提具有能力和威力的，大乘的加行道法最胜位，直至最后一刹那的心识瑜伽。如《义明》中所说：“因为以慈悲等真实成办的自性，能生起大菩提，所以慈悲等是资粮。”分类的话，从修持大慈悲的资粮，到修持对治的资粮之间，共有十七种。这是我的善说。在“词等陀罗尼”的语境中，对四种陀罗尼进行分析，有体性、分类、界限三种。第一，词陀罗尼、义陀罗尼、咒陀罗尼、忍陀罗尼四者的体性依次是：能不忘失地忆持十二部经的词句的忆念和智慧，以及与之相应的（能力）；能不忘失地忆持其意义的忆念等；为了利益他人，与咒语相结合，能加持成就各自果位的忆念等；以及现量见到法性的忆念和智慧，以及与之相应的（能力）。第二，陀罗尼有小和大两种。第一种，安立为前世业成熟所生的陀罗尼，以及今生多闻熏习所生的陀罗尼。大的则是从修习三摩地所生的陀罗尼。其中也有小、中、大三种。第一种是凡夫的陀罗尼，第二种是不清净的七地，第三种是清净的三地的陀罗尼，这是《现观庄严论》中所说的。第三，前三种陀罗尼从没有入道到佛地之间都有。关于忍陀罗尼，作为忍之因的陀罗尼从菩萨的加行道忍位开始就有，而作为忍本身的陀罗尼
English
The Mahayana path of meditation's subsequent wisdom, which is definitely interrupted by clinging to signs. The reason is that it is the object to be explained. Because it is the Mahayana path of meditation. If it is not established, the reason is that there is such a situation. Because it is said (in the scriptures) "having things and not having things." If it is considered the root, then, this is the Dharma. It is not like that, because you and the noble path that you produce are separated by clinging to signs. Second, it is the yoga of the mind of the bodhisattva up to the last moment of the supreme Dharma of the Mahayana path of preparation, which has the power and ability to accomplish the ultimate great enlightenment. As it is said in the Meaningful Explanation: "Because the nature of truly accomplishing with compassion and so on can generate great enlightenment, compassion and so on are accumulations." If classified, there are seventeen types from the accumulation of great compassion to the accumulation of antidotes. This is my good saying. In the context of "words and other dharanis," the analysis of the four dharanis has three aspects: nature, classification, and boundary. First, the natures of the four dharanis—word dharani, meaning dharani, mantra dharani, and forbearance dharani—are respectively: the memory and wisdom that can remember the words of the twelve parts of scripture without forgetting, and the corresponding (ability); the memory that can remember its meaning without forgetting, and so on; for the benefit of others, combined with mantras, the memory that can bless the accomplishment of their respective fruits, and so on; and the memory and wisdom that directly see the nature of reality, and the corresponding (ability). Second, there are two types of dharanis: small and large. The first is established as the dharani born from the maturation of karma from previous lives, and the dharani born from much hearing and practice in this life. The large one is the dharani born from the practice of samadhi. Among them, there are also three types: small, medium, and large. The first is the dharani of ordinary beings, the second is the seven impure grounds, and the third is the dharani of the three pure grounds, as stated in the Ornament of Clear Realization. Third, the first three dharanis exist from the state of not having entered the path to the state of Buddhahood. Regarding the forbearance dharani, the dharani that is the cause of forbearance exists from the forbearance stage of the bodhisattva's path of preparation, while the dharani that is forbearance itself
Tibetan
་ནི་ས་དང་པོ་ནས་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ས་མཚམས་ལ་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་ཚུལ། སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་གཟུང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འགྲེལ་ཆེན་ལས། སྟོང་ཉིད་དང་པོ་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་གསུམ་ནི་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། བཞི་པའི་སྐབས་སུ་འདི་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་ལའོ་ཞེས་དང་། ལྔ་པའི་སྐབས་སུ་འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱིས་ན་ས་དང་པོ་ལའོ་ཞེས་དང་། སྟོང་ཉིད་ཐ་མ་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ། སྟོང་པ་ཉིད་འདི་གསུམ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བྱུང་ཉིད་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དྭགས་པོ་དབང་ཕྱུག་སེང་གེ་ན་རེ། ཡེ་ཤེས་དང་པོ་གསུམ་ཚོགས་ལམ། བཞི་པ་སྦྱོར་ལམ། དེ་ནས་བདུན་ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་ལ་རེ་རེ། དེ་ནས་དག་པ་ས་གསུམ་ལ་གཉིས་གཉིས་དང་། སྟོང་ཉིད་ཐ་མ་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ནར་འཇོག་པར་བཞེད་དོ། །ཨར་ན་རེ། ཡེ་ཤེས་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ས་མཚམས་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་། དང་པོ་གསུམ་ཚོགས་ལམ་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཡེ་ཤེས་དང་པོ་གསུམ་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ལ་གཞག་ཅིང་། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནི་སྦྱོར་ལམ་ལ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ། ཚོགས་དང་མོས་པས་སྤྱོད་པ་དང་། །ཞེས་དང་། རྟག་ཏུ་ངུའི་སྐབས་སུའང་། ཚོགས་ཀྱི་ས་དང་། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ན་སྟོང་ཉིད་དང་པོ་གསུམ་འཇོག་པའི་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནི་སྦྱོར་ལམ་བཞི་ཀ་དང་། བཞི་པ་འཇོག་པའི་སྦྱོར་ལམ་ནི་ཆོས་མཆོག་ཡིན་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཉི་ཤུའི་ས་མཚམས་དེ་ལྟར་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་ཉི་ཤུ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཚོགས་སྦྱོར་ནས་ཀྱང་ཡོད་ལ། མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ས་དང་པོའི་བར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འོ་ན་ས་བཅུ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་དང་། མཆོག་གི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་དབྱིངས་མཐའ་དག་ས་དང་པོ་ནས་རྟོག
Chinese
是从第一地就有的。关于“智慧的集合”的语境中，关于智慧集合的界限，《释论》中的说法，古代人的解释，以及认可的方面，这三者中，第一种是：《释论》中说，在前三个空性的时候，这三个空性是在胜解行地，第四个的时候，这是加行道，第五个的时候，因为是周遍行之义，所以在第一地，在最后三个空性的时候，这三个空性是依次地，因为是断除了烦恼障及其习气的所依，以及断除了所知障及其习气的所依，以及是自性之义，所以要知道是在佛地。第二种是：达波旺楚森格说，前三个智慧是资粮道，第四个是加行道，从那之后的七个，是从第一地到第七地各自一个，然后清净地三个是两个两个，证悟最后三个空性的智慧只安立在佛地。阿日说：其他智慧的界限是那样，但是，前三个安立在资粮道不合理，因为《释论》中，前三个智慧安立在胜解行地，胜解行地认为是加行道，因为在定义的时候说：“资粮和胜解行”，并且在常啼的语境中也说：“资粮地，胜解行地，菩萨地，以及如来地”，因此，安立前三个空性的胜解行地是四个加行道，安立第四个的加行道是法顶。有些人说：这样安立二十个智慧集合的界限不合理，因为以总义的方式证悟那二十个，从资粮道和加行道就开始有了，并且没有现量证悟到第一地之间，如果这样说，那么十地对于法界周遍行之义的证悟，以及对于殊胜之义的证悟等等的差别不合理，一切自性清净的法界从第一地就开始证悟。
English
It exists from the first ground. Regarding the context of "the collection of wisdoms," concerning the boundaries of the collection of wisdoms, the explanation in the Commentary, the explanations of the ancients, and the aspects that are accepted, among these three, the first is: In the Commentary, it says that during the first three emptinesses, these three emptinesses are on the ground of practice with aspiration, and during the fourth, this is the path of joining, and during the fifth, because it is the meaning of pervasive going, it is on the first ground, and during the last three emptinesses, these three emptinesses are sequentially, because they are the basis for abandoning the afflictive obscurations together with their imprints, and because they are the basis for abandoning the cognitive obscurations together with their imprints, and because they are the meaning of self-nature, therefore it should be known that they are on the ground of Buddhahood. The second is: Dakpo Wangchuk Senge says, the first three wisdoms are the path of accumulation, the fourth is the path of joining, then the seven are one each from the first to the seventh ground, then the three pure grounds are two each, and the wisdom of realizing the last three emptinesses is established only on the ground of Buddhahood. Ar says: Although the boundaries of the other wisdoms are like that, it is unreasonable to establish the first three on the path of accumulation, because in the Commentary, the first three wisdoms are placed on the ground of practice with aspiration, and the ground of practice with aspiration is considered to be the path of joining, because in the definition it says: "Accumulation and practice with aspiration," and also in the context of Sadāprarudita it says: "The ground of accumulation, the ground of practice with aspiration, the ground of Bodhisattvas, and the ground of the Tathāgatas," therefore, the ground of practice with aspiration for establishing the first three emptinesses is all four paths of joining, and the path of joining for establishing the fourth is the supreme Dharma. Some say: It is unreasonable to establish the boundaries of the twenty collections of wisdoms in that way, because realizing those twenty in the manner of general meaning exists from the paths of accumulation and joining, and there is no direct realization until the first ground, if it is said like that, then the differences of the ten grounds for the realization of the meaning of the pervasive going of the Dharmadhātu, and for the realization of the meaning of the supreme, etc., are unreasonable, all the Dharmadhātu of self-nature purity is realized from the first ground.