Tibetan
ན། རེ་ཞིག་ཁས་བླངས། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རེ་ཞིག་ཁས་བླངས། ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཐལ། ཐལ་འགྱུར་སྔ་མའི་འདོད་པ་གང་ཞིག ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། ཐལ་འགྱུར་ཕྱི་མའི་འདོད་པ་གང་ཞིག སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་གིས་ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་བཞི་པ་ལ་བཀའ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ལ་ངག་ལ་རྒྱུན་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྒྱུན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། སྒྲ་ལ་རྒྱུན་ཡོད་པར་ཐལ། ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ན་སྒྲ་ལ་རྒྱུན་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་རྒྱུན་ཐུང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྒྲ་ཡིན་ན། རྒྱུན་ཐུང་བས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཡི་གེ་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལ་རྒྱུན་རིང་པོ་ཡོད་པར་ཐལ། ཆུ་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཆུ་སྒྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་ཁས། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་ཕྱི་མ་མི་མཚུངས་ཏེ། ཆུ་སྒྲ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་རང་གི་ཉེར་ལེན་ཆུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འོ་ན་ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ཡོད་ན་སྒྲ་ལ་རྒྱུན་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཡི་གེའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་རང་གི་ཉེར་ལེན་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་ལ་རྒྱུན་མེད་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེད་པར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་རང་རྒྱུ་རྔ་ལྟ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ནོ། །རང་ལུགས་ནི་གྲུབ་མཐའ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྡེབས་པའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་དུ་མ་འདུས་པ་དེ་བསྟན་བཅོས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་རྣམ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་སུ་རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གོ །གསུམ་པ་ལ་ཁ་ཅིག འདིར་བསྟན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་དེ་མདོ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་ངེས་དེ་རྒྱན་དང་མ་སྦྱར་བར་མདོ་ཁོ་ནའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་ངེས་དེ་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཁ
Chinese
那，暂时承认。论师僧伽贤是法，因为是这样。如果承认，暂时承认。声闻独觉的法无我被证悟，因为如此。前一个归谬的承许是什么？月称论师著有证悟声闻独觉法无我的论典，因为如此。如果承认，没有证悟，因为如此。后一个归谬的承许是什么？论师僧贤著有未证悟声闻独觉法无我的论典，因为如此。第四个相是，《八千颂般若经》，因为是这样。因为是那个相。第五个相是，语言有常，因为如此。那是它的相，因为如此。如果承认，语言，你是无常的，因为如此。你是声音，因为如此。对此有人说，声音是有常的，因为如此。因为有长字母和非常长的字母等等。那么，说声音是无常的，是指短暂而言。如果是声音，那么，不遍于短暂，因为如此。因为有非常长的字母。声音是有常的，因为如此。水存在多久，水声就存在多久，因为如此。两个周遍都承认。如果说后一个周遍不相同，因为水声的每一个刹那也是从自己的近取因水产生的。那么，如果有长字母和非常长的字母，声音是有常的，就不遍于此，因为如此。因为字母的每一个刹那也是从自己的近取因舌和颚产生的。因此，声音是无常的意义是，声音的前一个刹那不产生后一个刹那，而是每一个刹那也从自己的因，如鼓等产生。自宗是，为了显示宗派而组合的名词、词语、字母的众多集合，那是论典总的相。而那个清净的相是，佛陀涅槃后，作者是无散乱意者，为了获得解脱的方法，宣说佛语的语言。第三个方面，有些人说，这里所说的论典大部只能是经部，因为那个决择就是不与庄严结合的经部的论释。有些人说，经部和论典两者都可以，因为那个决择就是经部和论典两者的论释。还有些人
English
Well, for the moment, I concede. Master Simhavadra is Dharma, because it is so. If you accept, for the moment, I concede. The selflessness of phenomena of Hearers and Solitary Realizers is realized, because it is so. What is the acceptance of the former consequence? The master Chandrakirti composed treatises that realize the selflessness of phenomena of Hearers and Solitary Realizers, because it is so. If you accept, it is not realized, because it is so. What is the acceptance of the latter consequence? The master Simhabhadra composed treatises that do not realize the selflessness of phenomena of Hearers and Solitary Realizers, because it is so. The fourth characteristic is, the Eight Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, because it is so. Because it is that characteristic. The fifth is, speech has permanence, because it is so. That is its characteristic, because it is so. If you accept, speech, you are impermanent, because it is so. You are sound, because it is so. To that, someone says, sound has permanence, because it is so. Because there are long letters and very long letters, etc. Then, saying that sound is impermanent means that it refers only to shortness. If it is sound, then it is not pervaded by shortness, because it is so. Because there are very long letters. Sound has long duration, because it is so. As long as there is water, there is the sound of water, because it is so. Both pervasions are accepted. If it is said that the latter pervasion is not the same, because each moment of the sound of water also arises from its own proximate cause, water. Then, if there are long letters and very long letters, sound is permanent, it is not pervaded by it, because it is so. Because each moment of the letter also arises from its own proximate cause, the tongue and palate. Therefore, the meaning of sound being impermanent is that the previous moment of sound does not produce the next moment, but each moment also arises from its own cause, like a drum. The own system is that the collection of many nouns, words, and letters combined to show the tenets, that is the general characteristic of treatises. And that pure characteristic is that after the Buddha's Nirvana, the author is a mind with no distraction, in order to obtain the method of liberation, the speech that explains the meaning of the Buddha's words. In the third aspect, some say that the great treatise mentioned here can only be the Sutra, because that determination is the commentary on the Sutra alone without being combined with the Ornament. Some say that both the Sutra and the Treatise can be, because that determination is the commentary on both the Sutra and the Treatise. And some
Tibetan
་ཅིག ཊཱི་ཀའི་དགོངས་པ་ཡང་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། ཊཱི་ཀ་ལས། གང་གིས་མཛད་ཅེ་ན་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་མདོ་དང་བཅས་པའི་འོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་མ་རྙེད་པར་ཞེས་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་འདི་དེ་ལྟར་ཞེས་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་མདོ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འགྲོ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོ་དེ་མདོ་ཁོ་ནའི་འགྲེལ་པ་མཛད་ཚུལ་སྨོས་པའི་སྐབས་ཡིན་པར་ཐལ། དམ་བཅའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྤྲོ་བ་སྐྱེས་ཞེས་པའི་གཞུང་འདིས་རྒྱན་དང་མ་སྦྱར་བར་མདོ་ཁོ་ནའི་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེས་པ་ཅིག་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ཞེས་པའི་བརྒྱད་སྟོང་པ་དང་། ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་ཞེས་པའི་ཉི་ཁྲི་དེ་མདོ་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་མདོ་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གསུམ་པ་ལ། འོག་གི་བསྟན་བཅོས་ཞེས་འབྱུང་བ་ཡང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་མིན་པར་ཐལ། བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོའི་རྣམ་བཤད་མཛད་ཅེས་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཁྱབ་ཅིང་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཊཱི་ཀ་ལས། གང་དག་འདིའི་བསྟན་བཅོས་མདོ་ཉིད་ལ་འདོད་པ་ནི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། འོག་གི་བསྟན་བཅོས་ཞེས་འབྱུང་བ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཡིན་པས་འདི་དང་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཊཱི་ཀའི་ལུང་སྔ་མའི་དོན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་རྣམ་བཤད་མཛད་ན་རྩ་རྐྱང་གི་བཤད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མདོ་དང་བཅས་པའིའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དཔེར་ན་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ཞེས་པའི་འབྲུ་མནན་པའི་ཚེ་བརྒྱད་སྟོང་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་དང་བཅས་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ནོ་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ཊཱི་ཀའི་དགོངས་པ་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྒྱན་ཉིད་ལ་བྱེད་དོ། །འཕགས་པ་བྱམས་པ་རང་ཉིད་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། སྔ་རབས་པ་རྣམས་བྱམས་མགོན་གྱིས་ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཚོལ་རྣམས་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་ཉིད་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པར་སྟོན་པའི་རང་དོན་གྱི་དགོས་པ་དང་། མཆོད་བརྗོད་ངག་གི་གདུལ་བྱ་ཡུམ་ལ་འཇུག་པའི་གཞན་དོན་གྱིས་དགོས་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་ཉིད་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པར་རབ་ཏུ་
Chinese
总之， टीका（梵文，Devanagari，IAST，汉语字面意思）的观点也应适用于经和论典两者。 टीका（梵文，Devanagari，IAST，汉语字面意思）中说：“谁造的呢？是伟大的论典《现观庄严论》及其经。”因此这样说。首先，对于“没有找到所有论典”中的“论典”和“所有论典都是如此”中的“论典”，应该仅仅适用于经部。因为那个承诺的缘故。 “对众生有贪执”这四句偈颂，应该是仅仅阐述经部的注释的场合。因为那个承诺的理由。如果承认，那么“生起欢喜”的这个文本，应该表明对不与庄严论结合，仅仅注释经部生起了欢喜。其次，对于“八千颂大疏”中的“八千颂”和“两万颂光明”中的“两万颂”，应该适用于经和论典两者。因为那两者是经和论典两者的注释。遍及是承认的。第三，下面出现的“下面的论典”也不应该是《现观庄严论》。因为“造了伟大论典的释论”中的“论典”不是《现观庄严论》。理由是承认的。不能遍及并且承认，因为 टीका（梵文，Devanagari，IAST，汉语字面意思）中说：“有些人认为这个论典仅仅是经部，这不是本意。因为下面出现的‘下面的论典’是《现观庄严论》，因此与此意义相同。”因此这样说。 टीका（梵文，Devanagari，IAST，汉语字面意思）的前面引文的意思是，如果造了伟大的论典《现观庄严论》的释论，那么是造了根本的解释吗？不是的，是“及其经”的意思。例如，当强调“八千颂大疏”这个词时，就像说“八千颂是与《现观庄严论》结合的大疏”一样。因此，自宗 टीका（梵文，Devanagari，IAST，汉语字面意思）的观点是适用于伟大的论典庄严论本身的。在圣者弥勒自身与清净的行为的场合中，前代人说弥勒怙主说了“声闻寂静寻觅者”的偈颂，是有必要的。因为有与自身清净的行为相符的自利必要，以及供养赞颂语言的所化机进入母经的利他必要这两个必要。如果问，与自身清净的行为完全
English
In short, the view of the ṭīkā should also apply to both sūtras and śāstras. The ṭīkā says, "Who made it? It is the great śāstra, the Ornament for Clear Realization, together with the sūtra." Therefore, it is said. First, for the "śāstra" in "without finding all the śāstras" and the "śāstra" in "all the śāstras are like this," it should only apply to the sūtra. Because of that commitment. The four verses of "attachment to beings" should be the occasion for explaining only the commentary on the sūtra. Because of that reason for the commitment. If you admit it, then this text of "joy arose" should show that joy arose from commenting only on the sūtra without combining it with the Ornament. Secondly, for the "eight thousand" in "Great Commentary on the Eight Thousand" and the "twenty thousand" in "Twenty Thousand Lights," it should apply to both sūtras and śāstras. Because those two are commentaries on both sūtras and śāstras. The pervasion is admitted. Third, the "lower śāstra" that appears below should also not be the Ornament for Clear Realization. Because the "śāstra" in "made a commentary on the great śāstra" is not the Ornament for Clear Realization. The reason is admitted. It cannot be pervaded and admitted, because the ṭīkā says, "Some people think that this śāstra is only the sūtra, but this is not the intention. Because the 'lower śāstra' that appears below is the Ornament for Clear Realization, therefore it has the same meaning as this." Therefore, it is said. The meaning of the previous quote from the ṭīkā is, if you make a commentary on the great śāstra, the Ornament for Clear Realization, then is it making a fundamental explanation? No, it means "together with the sūtra." For example, when emphasizing the word "Great Commentary on the Eight Thousand," it is like saying "the Eight Thousand is the Great Commentary combined with the Ornament for Clear Realization." Therefore, the view of the self-school ṭīkā applies to the great śāstra, the Ornament itself. In the case of the noble Maitreya himself and pure conduct, the former people said that Maitreya Guiding Lord spoke the verses of "Śrāvakas seeking peace," which is necessary. Because there is the self-benefit necessity of showing conformity with one's own pure conduct, and the other-benefit necessity of the disciples of offering praise entering the Mother Sutra. If you ask, completely in accordance with one's own pure conduct