Tibetan
ག བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོའི་རྣམ་བཤད་མཛད། །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ལ་དཔྱད། བསྟན་བཅོས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད། འདིར་བསྟན་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་ངོས་གཟུང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ལ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་དྲུག མགོན་པོ་བྱམས་པས་མཛད་པའི་སྦས་དོན་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་མཛད་པའི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པའི་བཤད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་མཛད་པའི་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུ་དང་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དཔའ་བོའི་འབུམ་ཊཱིཀ་དང་། ཕྱོགས་གླང་གི་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུ་གཉིས། བྱམས་པ་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་གང་ལ་ཡང་མ་བརྟེན་པར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་དུ་ཐལ། དེ་ལ་བཞི་པོ་དེར་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། འདི་མན་ཆད་ཆོས་ཅན་གསལ་ཁ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདོད་ན། དཔའ་བོའི་འབུམ་ཊཱིཀ་ཆོས་ཅན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཀྲལ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མན་ངག་འཕགས་པ་ལྷ་ལས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་གླང་གི་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུ་ཆོས་ཅན། དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བྱམས་པས་བཀྲལ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མན་ངག་དབྱིག་གཉེན་ལས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དཔའ་བོའི་འབུམ་ཊཱིཀ་ཆོས་ཅན། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུམ་གྱི་བརྗོད་དོན་སྒོ་གསུམ་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབུ་མ་འཇུག་པ་ཆོས་ཅན། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་ས་བཅུ་དང་ཕྱིན་བཅུ་སྦྱར་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་གླང་གི་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུ་ཆོས་ཅན། བྱམས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་མིན་པར་ཐལ། ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་རྣམ་རིག་ཏུ་བཀྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉི་ཁྲི་གཞུང་འགྲེལ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འགྲེལ་པར་བྱ་བ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དགོངས་པ་དེ་ལ། དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་དང་། སྦས་དོན་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་
Chinese
ག 论述大论。在“论述大论”的章节中，探讨了般若经意趣注释中开创车轨的数目确定。探讨了论著总体的定义。此处所说的大论有三种认定。首先是：对于成为般若经意趣注释的车轨开创者，龙树菩萨所著的阐明直接显示的空性次第的《中观理聚六论》，弥勒菩萨所著的阐明隐义现观次第的《现观庄严论》，导师勇护所著的《十万颂释》，陈那所著的《八千颂义聚》四者确定数目。那么，所知法，勇护的《十万颂释》和陈那的《八千颂义聚》两者，不依赖弥勒和龙树，成为解释般若经意趣的车轨开创者，因为在那四者中确定了数目。从这以下所有没有明确指出的法，都应理解为所知法。如果承认，勇护的《十万颂释》，应成为非彼（指车轨开创者），因为它是随顺龙树所阐释的般若经诀窍，从圣天处听闻的注释。陈那的《八千颂义聚》，应成为非彼，因为它是随顺弥勒所阐释的般若经诀窍，从世亲处听闻的注释。对此有人说，勇护的《十万颂释》，不应成为随顺龙树的般若经意趣注释，因为它从母经的论述要点，以三门十一类的方式进行阐述。那么，《入中论》，不应成为随顺龙树的，因为它将母经的意趣与十地和十度结合起来进行阐述。陈那的《八千颂义聚》，不应成为随顺弥勒的般若经意趣注释，因为它将母经的意趣阐释为唯识。那么，《二万颂正释》，应成为那样。因此，此外，需要注释的般若经意趣，有直接显示的空性次第和隐义现观次第。
English
G. He composed a great treatise. In the section "He composed a great treatise," the number of founders of the chariot tradition of the commentaries on the Prajñāpāramitā is examined. The general definition of treatises is examined. Here, among the three identifications of the great treatise mentioned, the first is: Regarding the founders of the chariot tradition who became commentaries on the Prajñāpāramitā, the six collections of reasoning of the Madhyamaka, which establish the order of directly shown emptiness, composed by Lord Nāgārjuna; the Abhisamayālaṅkāra, which establishes the order of hidden meaning and manifest realization, composed by Lord Maitreya; the explanation of the Hundred Thousand Verses, composed by Teacher Ārya Vimuktisena; and the summary of the Eight Thousand Verses, composed by Dignāga, are said to be definitively numbered as four. Then, knowable phenomena, both the Hundred Thousand Verses Commentary by Vimuktisena and the Summary of the Eight Thousand Verses by Dignāga, without relying on either Maitreya or Nāgārjuna, are the founders of the chariot tradition that explain the meaning of the Prajñāpāramitā, because they are definitively numbered among those four. From here on, all phenomena without clear specification should be understood as knowable phenomena. If asserted, the Hundred Thousand Verses Commentary by Vimuktisena, should be other than that (founder of the chariot tradition), because it is a commentary that follows the Prajñāpāramitā instructions explained by Nāgārjuna, heard from Āryadeva. The Summary of the Eight Thousand Verses by Dignāga, should be other than that, because it is a commentary that follows the Prajñāpāramitā instructions explained by Maitreya, heard from Vasubandhu. To that, someone says, the Hundred Thousand Verses Commentary by Vimuktisena, should not be a commentary on the Prajñāpāramitā following Nāgārjuna, because it explains the subject matter of the Mother Sutra through the three doors and eleven categories. Then, the Madhyamakāvatāra, should not be that which follows Nāgārjuna, because it explains the meaning of the Mother Sutra by combining the ten bhūmis and the ten pāramitās. The Summary of the Eight Thousand Verses by Dignāga, should not be a commentary on the Prajñāpāramitā following Maitreya, because it explains the meaning of the Mother Sutra as Vijñānavāda. Then, the Twenty Thousand Verses Main Commentary, should be that. Therefore, furthermore, the meaning of the Prajñāpāramitā to be commented on has the order of directly shown emptiness and the order of hidden meaning and manifest realization.
Tibetan
གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པར་ཐལ། འགྲེལ་བྱེད་དགོངས་འགྲེལ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བྱམས་མགོན་གྱིས་གཞན་ངོར་སངས་རྒྱས་པས་ཤེར་ཕྱིན་དངོས་སུ་ཐོས་ཤིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་རྟོགས་ནས་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པར་འགྲེལ་བས་ན་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་དེ་དག་གི་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འགྲེལ་བས་ན་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ལོགས་པ་མིན་པས་འགྲེལ་ལུགས་མི་གཅིག་པ་ཙམ་གྱིས་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ལོགས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག རྩོམ་པ་པོ་གཙོ་བོར་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་ཐུགས་གཞོལ་བའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག་ཐར་པ་ཞེས་སོགས་དང་། ཡང་རྩོམ་པ་པོ་ཚད་ལྡན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་དང་། ཡང་ཆོས་སྐྱོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ངག་རྣམ་དག་ཅེས་དང་། ཡང་རང་གི་ཞེ་འདོད་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་སྡེབས་པའི་ངག་རྒྱུན་ཆགས་རྣམས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་ན། དང་པོ་བཞི་ལ་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ན། དང་པོ་ལ་འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་ཆོས་ཅན། ཟུར་དང་པོ་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྩོམ་པ་པོ་སོ་སྐྱེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཕྱི་མ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་ཞེས་པའི་དོན། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་གང་ཞེ་ན། གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བར་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བའོ་ཞེས་བཤད་པའི་རྣམ་གཡེང་ཡིན་པས། སོ་སྐྱེ་ཡིན་ན་དེ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དང་པོ་ལ། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་གསུམ་པ་ལ། རྩོམ་པ་པོ་ཚད་ལྡན་ཡིན་ན། རང་གིས་གང་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་དེའི་བརྗོད་བྱ་འཁྲུལ་མེད་དུ་རྩོམ་ནུས་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཟླ་བ་གྲགས་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་
Chinese
因为二者数量不确定。因为解释性的释论对于二者数量是不确定的。因此，弥勒怙主通过使他人成佛而直接听闻了般若经，龙树通过现量证悟了法性胜义谛的真理，并且不依赖于他人而进行解释，因此被称为两大车轨开创者。其他人只是跟随他们的解释，因此不是其他的车轨开创者，仅仅因为解释方式不同而将车轨开创者另立是不对的。第二，有些人说：作者是无散乱意者，对于佛语的意义进行解释的语言，与获得解脱的道路相符。有些人说：作者主要是将心思专注于经文意义的有情，对于佛语的意义进行解释的语言就是解脱等等。还有，作者是合格者，对于佛语的意义进行解释的语言，与获得解脱的道路相符。还有，护法的语言是具备两种功德的清净之语。还有，为了向他人展示自己的意愿而创作的连续不断的语言，被认为是论著的特征。如果这样认为，那么前四个对于外道论著来说是成立的。因为，因为是所指的缘故。如果说这些是纯正论著的特征，那么第一个对于《释论·义明》来说是成立的。第一个方面是成立的，因为，因为是所指的缘故。不能这样认为，因为作者不是无散乱意者，因为你可以反驳说作者是凡夫。但是，后者并不普遍，因为在《宝性论》中，“无散乱意者”的意义，在《摄大乘论》中说：“什么是相的散乱？就是首先使他人相信，然后引导向善。”因为这是所说的散乱，如果是凡夫，那就是这种情况，所以并不普遍。然而，对于第一个特征，《解深密经》是成立的。因为，因为是那个特征的缘故。对于第三个特征，如果作者是合格者，那么他所创作的论著的内容必定能够无误地创作，因为这是纯正论著的特征。如果承认，那么月称是成立的。因为，因为是那个缘故。承认
English
Because the number of the two is uncertain. Because the explanatory commentary is uncertain in number as two. Therefore, Maitreya Bodhisattva directly heard the Prajnaparamita Sutra by causing others to become Buddhas, and Nagarjuna directly realized the truth of the ultimate reality of Dharma-nature, and explained it without relying on others, so they are known as the two founders of the chariot tradition. Others simply followed their explanations, so they are not other founders of the chariot tradition. It is not right to establish other founders of the chariot tradition simply because of different ways of explaining. Secondly, some say: the author is a person with undistracted mind, and the language that explains the meaning of the Buddha's words is in accordance with the path to liberation. Some say: the author is mainly a sentient being who focuses on the meaning of the scriptures, and the language that explains the meaning of the Buddha's words is liberation, and so on. Also, the author is a qualified person, and the language that explains the meaning of the Buddha's words is in accordance with the path to liberation. Also, the words of Dharmapala are pure words with two qualities. Also, if the continuous language composed to show one's own wishes to others is regarded as the characteristic of treatises, then the first four are valid for non-Buddhist treatises. Because, because it is the referent. If it is said that these are the characteristics of pure treatises, then the first one is valid for the Commentary on the Meaning. The first aspect is valid, because, because it is the referent. It cannot be thought so, because the author is not a person with an undistracted mind, because you can refute that the author is an ordinary person. However, the latter is not universal, because in the Uttaratantra, the meaning of "person with an undistracted mind" is stated in the Abhidharmasamuccaya: "What is the distraction of characteristics? It is to first make others believe, and then lead to virtue." Because this is the distraction that is spoken of, if it is an ordinary person, then that is the case, so it is not universal. However, for the first characteristic, the Samdhinirmocana Sutra is valid. Because, because it is that characteristic. For the third characteristic, if the author is a qualified person, then the content of the treatise he has composed must be able to be composed without error, because this is the characteristic of a pure treatise. If you admit it, then Chandrakirti is valid. Because, because of that. Admit