Tibetan
་ནོ། །མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་རྟོག་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་གསུངས་པ་དེ། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་ལའང་སྦྱོར་བར་མཛད་དེ། དོན་གསལ་ལས། གཉེན་པོ་ཚོགས་སྒྲུབ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་ལའང་གཟུང་རྟོག་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྦྱོར་འཇུག་གཉིས་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་དེའི་སྤང་བྱ་ལ་བཞེད་དེ། གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སྤང་བྱ་དང་། གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་དང་འཛིན་རྟོག་གཉིས་པ་འཇུག་པའི་སྤང་བྱར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀུན་བཏུས་ལས། སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཉིས་གསུངས་པ་དང་། འདིར་སྦྱོར་འཇུག་གཉིས་གསུངས་པ་དོན་གཅིག་ཏུ་མཛད་ནས། མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ལ་སྦྱོར་འཇུག་བཞི། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པའི་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལ་སྦྱོར་འཇུག་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དུ་བཞེད་དོ། །འོ་ན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་སྦྱོར་བ་དང་། འཇུག་པ་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཁ་ཅིག བར་ཆད་མེད་ལམ་སྦྱོར་བ་དང་། རྣམ་གྲོལ་ལམ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། འདིར་བསྟན་སྦྱོར་འཇུག་གཉིས་སྤོང་བ་གཉེན་པོར་ངེས་ལ། རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་མ་རྫོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་། རྫོགས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་པ་དང་། ཁ་ཅིག མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཐོབ། ཡོན་ཏན་དང་བྱེད་པ་མ་རྫོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་། དེ་རྫོགས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། དེ་དང་པོ་དེ་སྤོང་བ་གཉེན་པོར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་སྦྱོར་བ་དང་། དེ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། དེ་དང་པོ་དེ་མཐོང་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་མིན། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྦྱོར་བའང་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མིན་པར་ཐལ། དེ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན། རྣམ་མཁྱེན་དངོས་ཡིན་ན་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་བ་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། གཞི་ཤེས་དངོས་ཡིན་ན་དེའི་སྦྱོར་བ་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་སྒྲིག་མཚམས་ལ་བསྒྲིག་གོ །རང་ལུགས་ནི། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ། མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ནི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ལ་བཞེད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས། སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཉིས་ག
Chinese
诺。在见断分别的场合中，所取分别等的词语被说及时，也用于修断分别。义明中说：在讲说对治积聚时，也实际说了修断分别的所取分别等词语。因此，结合和进入二者被认为是分别的对治，并且其所缘境是其所断。所取分别和能取分别的第一者是结合的所断，所取分别的第二者和能取分别的第二者是进入的所断。第三，论师在《摄类学》中说，断除的对治有结合和无间道二者，而这里所说的结合和进入二者被认为是一个意思。见断分别的对治有结合和进入四者，修断分别的断除对治有结合和进入四者，共计八者。那么，见断分别的对治结合和进入是什么呢？对此，有些人说，无间道是结合，解脱道是进入，这种说法不合理。因为这里所说的结合和进入二者一定是断除的对治，而解脱道不是断除的对治。有些人说，获得见道的证悟但未圆满是结合，圆满是进入，还有些人说，获得见道的证悟，功德和作用未圆满是结合，圆满是进入，这些说法也不合理，因为第一个说法不一定是断除的对治。有些人认为，苦法智忍的第一个刹那是结合，第二个刹那是进入，这种观点也不合理，因为第一个刹那既不是见道的结合，也不是苦法智忍的结合，因为它是实有的。对此，有些人说，大乘的见道，不应是道智的结合，因为它（见道）是实有的。如果这样，那么，如果一切种智是实有的，那么它就不是一切种智的结合，这不遍及。如果基智是实有的，那么它就不是基智的结合，这不遍及。遍及的安立需要在安立的界限上进行安立。自宗认为，论师的观点是，见断分别的对治结合道被认为是加行道顶位，因为《摄类学》中说，断除的对治有结合和无间道二者。
English
No. When the terms such as apprehended-perception are mentioned in the context of the conceptualizations to be abandoned by seeing, they are also applied to the conceptualizations to be abandoned by meditation. As it is stated in Don-gsal: When explaining the accumulation of antidotes, the terms such as apprehended-perception are explicitly mentioned even for the conceptualizations to be abandoned by meditation. Therefore, the two, conjunction and entry, are considered as the antidotes to conceptualization, and their object is considered as what is to be abandoned. The first of apprehended-perception and grasping-perception is what is to be abandoned by conjunction, and the second of apprehended-perception and grasping-perception is said to be what is to be abandoned by entry. Thirdly, the teacher says in the Compendium that the antidote to abandonment is the conjunction and the path of non-interruption, and here the two, conjunction and entry, are made to be of one meaning. The antidote to the conceptualizations to be abandoned by seeing is four conjunctions and entries, and the antidote to the abandonment of the conceptualizations to be abandoned by meditation is four conjunctions and entries, making a total of eight. So, what are the conjunction and entry that are the antidotes to the conceptualizations to be abandoned by seeing? To this, some say that the path of non-interruption is the conjunction and the path of liberation is the entry, which is not reasonable, because the two, conjunction and entry, shown here are definitely antidotes to abandonment, and the path of liberation is not an antidote to abandonment. Some say that obtaining the realization of the path of seeing but not completing it is the conjunction, and completing it is the entry, and some say that obtaining the realization of the path of seeing, but the qualities and functions are not complete is the conjunction, and completing it is the entry, which is also not reasonable, because the first one is not necessarily an antidote to abandonment. Some think that the first moment of suffering dharma-patience is the conjunction, and the second moment is the entry, which is also not reasonable, because the first one is neither the conjunction of the path of seeing, nor the conjunction of suffering dharma-patience, because it is the actual one. To this, some say that the Mahayana path of seeing, by its nature, should not be the conjunction of the path-knowledge, because it is the actual one. If so, then, if the omniscient knowledge is the actual one, then it is not the conjunction of the omniscient knowledge, which is not pervasive. If the base-knowledge is the actual one, then it is not the conjunction of it, which is not pervasive. The establishment of pervasiveness needs to be established at the boundary of establishment. The self-system is that the teacher's intention is that the path of conjunction, which is the antidote to the conceptualizations to be abandoned by seeing, is considered to be the peak of the application path, because the Compendium says that the antidote to abandonment is the conjunction and the path of non-interruption.