Tibetan
ང་སྡེའི་ལས་འབྲས་རྟེན་བཀག་ནས། །གཞན་སྡེའི་ཞིག་དངོས་ལས་འབྲས་རྟེན་དུ་སྒྲུབ། །དངོས་འཛིན་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་གཅིག་ལ། །དངོས་འཛིན་དྲུག་པོ་ལྷག་པར་བསྣན་པར་བྱེད། །བྱམས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་གཉིས་པོ་མཐུན་པར་ནི། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས་བྱུང་བར། །གསུངས་པའི་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། །ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་རྟོག་མེད། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན་མཐའ་བཞི་ཡི། །དང་པོ་ཁོ་ནར་འཛིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་མེད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཉི་མ་ལྟ་བུའི་ཐེག་ཆེན་ལྟ་བ་དང་། །མེ་ཁྱེར་ཙམ་ཡང་མི་བཟོད་ཉན་ཐོས་ཀྱི། །ལྟ་བ་གཉིས་པོ་ཁྱད་པར་མེད་སྨྲ་ཞིང་། །རྟོགས་པའི་ནུས་པ་ཉན་ཐོས་ལྷག་པར་འདོད། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྤང་བྱ་བདེན་འཛིན་གཅིག །ཉན་ཐོས་རྟོགས་པས་ཚེ་གསུམ་གྱིས་སྤོང་ཞིང་། །ཐེག་ཆེན་རྟོགས་པས་དེ་ཉིད་སྤོང་བ་ལ། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཉིས་ནི་དགོས་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་ས་ནི་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ། །ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་མི་སྲིད་སྨྲ་བ་ནི། །བྱམས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ཚེ་དེ་ཉིད་ནི། །དྲང་དོན་ཡིན་ཞེས་ཀུན་ལ་སྒྲོག་པར་བྱེད། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ལམ་གཅིག་ཤེར་ཕྱིན་གྱི། །སྦས་དོན་མགོན་པོ་བྱམས་པས་བཀྲལ་བ་ལ། །དྲང་དོན་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བའི་སྤོབས་པ་བྱུང་། །འདི་ལ་རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་བྱེད། །མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་སྐྱེ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས། །བདེན་པ་མངོན་སུམ་མཐོང་ནས་ཁམས་གསུམ་གྱི། །ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཡོད་ཅེས་གསང་མཐོང་སྒྲོགས། །རྗེས་འཇུག་སྐྱེ་བོས་རྒྱན་ལྟར་ངོམ་པར་བྱེད། །གནས་ལུགས་དཔྱོད་ཚེ་དཔྱད་བྱའི་ཆོས་ཅན་ནི། །སྣང་དང་མི་སྣང་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བ་ལ། །དེ་དོན་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མ་རྟོགས་པར། །གཞན་གྲགས་རྟགས་ལ་རང་རྒྱུད་གཏན་ཚིགས་བྱས། །རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱིས་རང་མཚན་སྒྲུབ་པར་སྨྲ། །བླུན་པོ་མ་བསླབས་པ་རྣམས་བདེན་མོད་ཀྱི། །མཁས་པ་སྦྱངས་པར་རློམ་པའང་འདི་རྗེས་འཇུག །ཀྱེ་མ་ཀྱི་ཧུད་སྙིགས་དུས་སེམས་ཅན་རྣམས། །རྒྱ་བོད་མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ། །བཀྲལ་བའི་ལམ་བཟང་གསེར་རྒྱན་དོར་ནས་ནི། །རང་བཟོའི་མགལ་དུམ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པ་མཚར། །འདི་དག་ཟླ་བའི་དགོངས་པ་ཡིན་མིན་ཞེས། །རྩོད་འདོད་རྒོལ་བ་ཡོད་ན་ཟླ་བ་ཡི། །འགྲེལ་ཆེན་གསུམ་པོ་དཔང་པོར་བྱས་ནས་ནི། །རྩོད་པར་བགྱི་ཡི་མདུན་དུ་ལྷག་པར་
Chinese
我方的因果所依被遮止，將他方的壞滅之物作為因果所依來成立。對於應當破壞的實執之一個事物，更加增添了六種實執。慈氏（弥勒）和龙树二者一致认为，业和烦恼是从分别念产生的。所说的三轮分别念是烦恼障，因此没有所知障的分别念。如果是法我执，因为周遍于执著四边之第一边。说大乘道的所断就是法我执，如同太阳般的大乘见解，以及连萤火虫都不如，无法忍受的声闻的见解，说这二者没有差别，并且认为证悟的能力声闻更加超胜。为什么呢？因为所断是唯一的真执，声闻通过证悟以三世来断除，而大乘通过证悟来断除它，需要两个无数劫。说大乘地在第七地以下，断除所知障是不可能的，如果与慈氏的论典相违，就向所有人宣称那只是不了义。对于三世诸佛的唯一道路，般若波罗蜜多的隐义，怙主慈氏所解释的，竟然有勇气说是不了义。对此，追随者们深信不疑。一些没有获得见道的人，宣称现量见到真谛后，就能断除三界的烦恼，并且到处宣扬秘密的见解。追随者们像装饰品一样炫耀。在考察实相时，作为考察对象的法，由于显现与不显现的意愿差别，导致应成派和自续派产生差别，对于这个道理一点也不明白。以他宗所许的相作为自续因，说以自续因来成立自相。愚笨未受教者如此认为确实没错，但自诩为博学的学者也是如此追随。唉呀，可悲啊！末法时代的众生们，舍弃了印度和藏地诸位智者和成就者一致阐明的贤善之道，如同舍弃黄金装饰品一般，却一直使用自己制造的木柴，真是令人惊叹！如果有人想要争辩这些是否符合月称论师的观点，那么就以月称论师的三部大释论作为证据来进行辩论，我将更加积极地参与。
English
When my own side's basis for karmic results is blocked, they establish the other side's ruined object as the basis for karmic results. To a single object that should be destroyed by grasping at reality, they add six more grasps at reality. Maitreya and Nagarjuna both agree that karma and afflictions arise from conceptual thoughts. The conceptualization of the three spheres, as stated, is an affliction obscuration, so there is no conceptualization of a knowledge obscuration. If it is a self-grasping of phenomena, it is because it pervades grasping at only the first of the four extremes. They say that the object to be abandoned on the Mahayana path is precisely the self-grasping of phenomena. They say that the Mahayana view, like the sun, and the Shravaka view, which cannot even tolerate a firefly, are no different, and they consider the power of realization to be superior in the Shravakas. Why? Because the object to be abandoned is a single grasping at truth. Shravakas abandon it with three lifetimes through realization, while Mahayana requires two countless eons to abandon it through realization. They say that it is impossible to abandon the knowledge obscuration below the seventh Mahayana ground, and when it contradicts Maitreya's texts, they proclaim to everyone that it is only provisional. They dare to say that the hidden meaning of the Prajnaparamita, the single path of the Buddhas of the three times, as explained by the protector Maitreya, is provisional. The followers believe this. Some individuals who have not attained the path of seeing proclaim secret views, saying that after directly seeing the truth, they can abandon the afflictions of the three realms. The followers flaunt it like an ornament. When examining the nature of reality, the object of examination, due to the difference in the desire for appearance and non-appearance, causes a difference between Prasangika and Svatantrika. Without understanding even a little of that meaning, they make the other's accepted sign into their own system's reason, and they say that they establish the self-characteristic with their own system's sign. It is true that uneducated fools think so, but even those who pretend to be learned scholars follow this. Alas, how sad! In this degenerate age, sentient beings abandon the excellent path explained unanimously by the Indian and Tibetan scholars and siddhas, like discarding golden ornaments, and constantly use their own fabricated firewood. It is amazing! If there are those who want to argue whether these are the thoughts of Chandrakirti, then let them argue by using Chandrakirti's three great commentaries as evidence. I will participate even more actively in the debate.