Tibetan
་པ་ལས། །རྣམ་པར་ཟློག་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཁ་ཅིག་བསོད་ནམས་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །ཁ་ཅིག་ལ་ནི་གཉིས་བསྟན་པ། །ཁ་ཅིག་ལ་ནི་གཉིས་མི་བསྟན། །ཟབ་མོ་ཁུ་འཕྲིག་ཅན་འཇིགས་པ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ཁ་ཅིག་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚིགས་བཅད་དང་པོས་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་སྟོན་ཚུལ་མདོར་བསྟན། དེ་ནས་རྐང་པ་གསུམ་གྱིས་མངོན་མཐོ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ལ་དགེ་སྡིག་གི་བླང་དོར་སྟོན་པ་དང་། དེ་ནས་གཅིག་གིས་ངེས་ལེགས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐས་བཀྲི་དགོས་པ་རྣམས་ལ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་སྟོན་པ་དང་། དེ་ནས་གཅིག་གིས་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐས་བཀྲི་དགོས་པ་རྣམས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་སྟོན་པ་དང་། དེ་ནས་གསུམ་གྱིས་དབུ་མའི་གྲུབ་མཐས་བཀྲི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་གྱི་དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པའི་ཚུལ་རྣམས་སྟོན་ཏེ། ཁྱད་པར་བཞི་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་ཟབ་མོ། རྟོགས་པ་པོའི་ཁྱད་པར་སྟོང་ཉིད་ལ་བག་ཆགས་བཞག་པའི་ཁུ་འཕྲིག་ཡོད་པས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་པ་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པ། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པར་འདྲ་ཡང་། སྡེ་སྣོད་དང་གྲུབ་མཐའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཆོས་ལྔ་དང་ནི་རང་བཞིན་གསུམ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཉིད་དང་། །བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་འདུས་པར་ཟད། །ཅེས་གསུངས་པའི་བརྗོད་བྱ་དེ་དག་མི་འདོད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ། འདི་ལ་རྩ་བའི་སྡེ་གཉིས་སམ། སྡེ་པ་བཞིའམ། གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཡོད་དོ། །བརྗོད་བྱ་དེ་དག་འདོད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ། འདི་ལ་སེམས་ཙམ་དང་། དབུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་སོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཆོས་ལྔ་ལ་བདེན་པར་ཡོད་མེད་ཕྱེ་བ་དང་། རང་བཞིན་གསུམ་ལ་བདེན་པར་ཡོད་མེད་ཕྱེ་བ་དང་། རྣམ་ཤེས་བརྒྱད་གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདྲ་ཡང་། བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་བརྟན་པའི་བདེན་གྲུབ་ནི་ཀུན་གཞི་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་ཀྱང་བདག་བཀག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བདག་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་ཤེས་སམ། དེ་བཞིན་ཉིད་བདེན་གྲུབ་དུ་འདོད་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཙམ་དུ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་། དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་དབུ་མ་པའོ། །མདོར་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དུ་འདོད་པ་དང་། བདེན་མེད་དུ་འདོད་པ་ལ་འཕགས་པ་ལྷས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དབུ་མ་དེ་ཡང་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། དེ་དག་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཡང་གནས་སྐབས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་། དྲང་དོན་ངེས་དོན་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འགྲེལ་པ་ཡང་། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ནས་བཀའི་དགོངས་པ་རང་དབང་དུ་འགྲེལ་པ་ནི་འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་སྟེ། དེའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པ་ལ་དོན་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། བཤད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག བཤད་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་བརྗོད་པ། བཤད་བྱ་དང་འཆད་བྱེད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བཤད་བྱའི་དབུ་མ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྲོལ་འབྱེད་སློབ་དཔོན་གྱི་ཆེ་བ་བརྗོད་པ། དེས་སྲོལ་ཇི་ལྟར་ཕྱེས་པའི་ཚུལ། དེ་ཉིད་ལ་བཤད་ཉན་གྱིས་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག བརྙེས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་དང་། མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དང་། རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཆད་པར་བཞེད་པ་ལས། དང་པོ་ལའང་གཉིས་ཏེ། སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་འདི་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཤིག་སྟེ། དེ་ཁྱིམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་མ་ཆགས་པར་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་དུ་གྱུར་པ་ལས། རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཕྲ་རག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མ་གོས་པ་དང་། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་རིགས་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་རབ་འབྱམས་ལ་རྟོགས་པའི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་དང་། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པས་ལུང་གི་ཆོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང་། ས་དང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ
Chinese
从……。为了遣除而宣说佛法。有些是为了成就福德，有些则开示二者，有些则不开示二者。甚深，具有窍诀令人畏惧，具有空性和悲心的精华，对某些人来说是成就菩提。如是说。第一颂以譬喻简要地开示了宣说的方式。之后，用三句开示了对于那些追求现世利益的人，应如何取舍善恶。之后，用一句开示了对于那些追求决定性利益，需要以声闻二部的宗义引导的人，应如何开示所取和能取的差别。之后，用一句开示了对于那些需要以唯识宗义引导的人，应如何开示所取和能取无二。之后，用三句开示了对于那些能够以中观宗义引导的人，应如何开示具有四种特点的中观之道。四种特点是：境的特点，因为难以证悟而甚深；证悟者的特点，因为具有在空性上留下串习的窍诀，所以具有证悟，并且令其他人生起畏惧；有境的特点，具有空性和悲心的精华；果的特点，是成就无上菩提。如此，虽然四种宗义在道和果方面似乎都有三种乘，但从经藏和宗义的角度来说，《楞伽经》中说：“五法和自性三，以及八识的自性，都在二无我之中，一切大乘都包含在其中。”不承认这些所说内容的是声闻宗义。此宗义有根本二部，或四部，或十八部派的宗义。承认这些所说内容的是大乘宗义。此宗义有唯识和中观二宗。这二者的区别是：对于五法，区分其是否真实存在；对于自性三，区分其是否真实存在；八识虽然在其他自性和自性上相似，但在未获得菩提之前，唯一承认阿赖耶识是常住的真实存在；二无我也不仅仅是遮止了我，而是以无我来区分的识，或者真如，认为是真实存在的，这是唯识宗义。
English
From... In order to dispel, the Dharma is taught. Some are for the sake of accomplishing merit, some are shown both, and some are not shown both. Profound, having a key point that causes fear, having the essence of emptiness and compassion, for some it is the accomplishment of Bodhi. Thus it is said. The first verse briefly shows the way of teaching with an example. Then, with three lines, it shows how to teach the acceptance and rejection of virtue and vice to those who seek high status. Then, with one line, it shows how to teach the difference between the grasped and the grasper to those who seek definite goodness and need to be guided by the tenets of the two Hearer schools. Then, with one line, it shows how to teach the non-duality of the grasped and the grasper to those who need to be guided by the tenets of the Mind-Only school. Then, with three lines, it shows how to teach the Middle Way with four characteristics to those who can be guided by the tenets of the Middle Way school. The four characteristics are: the characteristic of the object, profound because it is difficult to realize; the characteristic of the realizer, having realization because it has the key point of leaving imprints on emptiness and causing fear to others; the characteristic of the subject, having the essence of emptiness and compassion; the characteristic of the result, the accomplishment of unsurpassed Bodhi. Thus, although the four tenets seem to have three vehicles each in terms of path and result, from the perspective of the scriptures and tenets, the Lankavatara Sutra says, "The five dharmas and the three natures, and the nature of the eight consciousnesses, are all within the two selflessnesses, and all the Mahayana is contained within them." Not accepting these statements is the tenet of the Hearers. This tenet has two fundamental schools, or four schools, or the tenets of the eighteen divided schools. Accepting these statements is the tenet of the Mahayana. This tenet has the two schools of Mind-Only and Middle Way. The difference between these two is: for the five dharmas, distinguishing whether they are truly existent or not; for the three natures, distinguishing whether they are truly existent or not; although the eight consciousnesses are similar in other-dependence and self-nature, only the Alaya consciousness is considered to be permanent and truly existent until Bodhi is attained; the two selflessnesses are not merely the negation of self, but the consciousness distinguished by selflessness, or Suchness, is considered to be truly existent, this is the Mind-Only tenet.
Chinese
那些全部在世俗显现上不经观察不经分析地承认，而在胜义谛上认为在任何戏论边都不成立的，是中观派。总而言之，圣天论师阐述了认为能取所取二空之识是实有的，以及认为其非实有的观点。如此的中观，就究竟而言，所有善逝的经典都归于真如，都趋向于真如，因此，它们的所诠释的，即便在暂时分为大小乘时，是大乘；分为不了义和了义时，是了义的经部，如《十万颂般若》等一切的所诠释。并且，对于它们的无倒解释是，在佛陀涅槃之后，现量见到法性胜义谛的真理，从而自主地解释佛陀的意趣者，乃是圣者龙树。追随他的宗规，宣说甚深中观的真实性有四种意义：进入宣说的支分，宣说所说之法的伟大，宣说所说和能说的差别，确立所说的中观。第一部分有三点：宣说开创宗派的论师的伟大，他如何开创宗派的方式，以及通过讲说和听闻进入其中的方式。第一点是：过去的智者们想要通过证得功德的差别、事业利他的差别和随喜赞叹的差别这三个方面来阐述。其中第一方面也有两个方面：断除的差别和证悟的差别。第一点是：这位论师是婆罗门种姓，他不贪恋家庭的安乐，从家庭出家，成为圆满的比丘，没有被自性罪和微小的罪垢所染污，并且断除了见道所断的烦恼和所知障。第二点是：总的来说，他精通五明，特别是，他获得了对善逝所有经典的证悟之光，而且，特别是，他无倒地证悟了大乘的了义经部和续部，从而通达了教法的精髓，并且初地法界遍
English
Those who acknowledge all phenomena as mere appearances in conventional truth, without investigation or analysis, and who assert that in ultimate truth, they are not established in any extreme of elaboration, are the Madhyamikas. In short, the noble Lha has explained the consciousness that is empty of both the apprehended and the apprehender as being truly existent, as well as the view that it is not truly existent. Such Madhyamaka, in terms of the ultimate, all the scriptures of the Sugatas flow into and converge upon Suchness. Therefore, their subject matter, even when temporarily divided into the Great and Small Vehicles, is the Great Vehicle; and when divided into provisional and definitive meanings, it is the definitive meaning sutras, such as the Hundred Thousand Verse Prajnaparamita, which are the subject matter of all. Moreover, the unerring explanation of their intention is that after the Buddha's Nirvana, the noble Nagarjuna directly saw the truth of the ultimate truth of reality and independently explained the Buddha's intention. Following his system, there are four meanings in explaining the reality of the profound Madhyamaka: the limb of entering into the explanation, stating the greatness of the dharma to be explained, distinguishing between the subject and the object of explanation, and establishing the Madhyamaka to be explained. The first part has three points: stating the greatness of the founder of the system, how he founded the system, and how to enter into it through teaching and listening. The first point is: the wise ones of the past wished to explain through the three distinctions of attainment of qualities, deeds of benefiting others, and rejoicing and praising. Among these, the first aspect also has two aspects: the distinction of abandonment and the distinction of realization. The first point is: this teacher was of the Brahmin caste, and without attachment to the happiness of the household, he renounced from household to homelessness, becoming a fully ordained Bhikshu, not being defiled even by the slightest natural transgression, and having abandoned the afflictions to be abandoned by seeing and the obscurations of knowledge. The second point is: in general, he is skilled in the five sciences, and in particular, he has obtained the light of realization of the vast scriptures of the Sugata, and especially, he has unerringly realized the definitive meaning sutras and tantras of the Great Vehicle, thereby mastering the essence of the teachings, and the first bhumi, the Dharmadhatu pervading