Tibetan
ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་མ་གྲགས་ཤིང་། སྒྲའི་དོན་ངེས་པ་ལ་གྲགས་པ་གཙོ་ཆེ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སམ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་སམ། ཚོགས་དོན་གྱི་ཆོས་ཞེས་འཇུག་པ་འཆོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་དེ་གསུམ་ཆར་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག ཁྱབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་སྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་འཇུག བསྒྲུབ་བྱ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་ཚོགས་དོན་ལ་འཇུག་པས་སྐབས་ཐོབ་ཀྱིས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སེནྡྷ་བའི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཞེས་པ་ཡང་། མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་དང་། མཚོན་བྱ་རྟགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་གྱི། རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཉེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཁྱབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཕྱོགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པར་ཐལ། དེ་ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་རྒྱུ་མེད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་གྲུབ་ན་གཏན་ཚིགས་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཞེས་པས་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐབས་ཐོབ་ཀྱིས་ཀྱང་ཉེ་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། དངོས་མིང་དང་བཏགས་མིང་གི་ཁྱད་པར། དངོས་ཆོས་དང་བཏགས་ཆོས་བསམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ། ཚོགས་དོན་ལ་དངོས་ཆོས་བསམ་པ་དང་། ཡ་གྱལ་གཉིས་ལ་བཏགས་ཆོས་བསམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་དོན་ལ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དེ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཚུན་ཆད་ཀྱི་རྟོག་གེ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དང་པོ་ཉིད་དུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བཏགས་པའི་དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི། བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་པ། རྒྱུ་མཚན་དང་། དགོས་པ་ལ་ལྟོས་པས་རྒྱུ་མཚན་ལ་འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་དང་། འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་དང་། ཚོགས་པའི་འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྒྱུ་མིང་འབྲས་བུ་ལ་བཏགས་པ་དང་། འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པ་གཉིས། གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལས་ལོགས་སུ་མེད་མོད་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་བརྗོད་ན། ཡ་གྱལ་གྱི་མིང་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དང་། ཚོགས་པ་ལ་ཡ་གྱལ་གྱི་མིང་ལ་བཏགས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ཞེས་པ་དང་། རྔ་སྒྲ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་ཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཚོགས་པ་ལ་ཡ་གྱལ་གྱི་མིང་བཏགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆོས་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བཏགས་པའི་དགོས་པ། ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བཏགས་པའི་དགོས་པ། བཏགས་པ་ལ་མ་བཏགས་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤོང་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཁྱབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་འགྲོ་བ། །ཞེས་མ་སྨོས་པར། གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བ་ཞེས་སྨོས་ན། འགལ་རྟགས་ཡང་དགག་བྱའི་ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་བས་དེ་བསལ་བའི་ཆེད་དང་། སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྡེབ་སྦྱོར་སྦྱར་བདེ་བའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྐབས་འདིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ཞེས་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ཞེས་དང་། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་གསུམ་གང་རུང་ལས་མ་འདས་ཤིང་། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདི་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པ་དང་། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ན། མཐུན་པ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ། དེ་སྐྱེས་ན་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟག་ཚུལ་དང་པོ་གྲུབ་བམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ། དེ་སྐྱེས་ན་དེ་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་བས་དེ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་མ་སྨོས་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་དང་ཆོས་ཅན་
Chinese
对于其他的论点没有提及，因为在确定词语的含义时，名声最为重要。第二种情况是：当说“法之品”时，是指所知有法者的法，还是所证成之法的法，还是集合意义的法，这样用法就会混乱，因为“品”这个词可以指代这三种情况。如果这样问，回答是没有过失的。因为在确定标志的定义时，它指的是所知有法者；在确定周遍时，它指的是所证成之法；在确定所证成时，它指的是集合意义，因此，根据具体情况，它被理解为所知有法者的法。例如，就像“森达瓦”这个词一样。如果说确定标志的定义，指的是三相的定义和能表标志的关系的确定，而不是指标志的第一相，因为与它没有直接关系。如果是这样，那么在确定周遍时，“品”这个词也应该指代所知有法者，因为它也是确定标志的定义。没有直接关系，就不能成立理由，因为如果标志的第一相成立，理由就成立；如果它不成立，理由就不成立，这是通过名声来接近的，也是通过具体情况来接近的。第三，实名和假名的区别，实法和假法的思考两种。第一种情况是：在考察所说和能说时已经说过了。第二种情况是：集合意义上思考实法，个体上思考假法两种。第一种情况是：对于法和有法的集合意义，“品”等词语是作为实名来使用的，因为从外道到所有论师，一开始就是这样出名的。第二种情况有三种：安立的原因，假立的必要，对真实的损害。第一种情况是：使用假名，依赖于原因和必要，原因方面，有以相似为原因和以关系为原因两种。后者有以因果关系为原因和以集合关系为原因两种。第一种情况是：有将因的名称安立在果上和将果的名称安立在因上两种。第二种是
English
It is not mentioned for other arguments, because fame is most important in determining the meaning of words. The second case is: when saying "property of the subject," does it refer to the property of the knowable subject, or the property of the provable dharma, or the property of the collective meaning, so that the usage becomes confusing, because the word "subject" can refer to these three cases. If asked in this way, the answer is that there is no fault. Because in determining the definition of the sign, it refers to the knowable subject; in determining the pervasion, it refers to the provable dharma; in determining the provable, it refers to the collective meaning, so according to the specific situation, it is understood as the property of the knowable subject. For example, like the word "Sendhava". If it is said that determining the definition of the sign refers to the definition of the three modes and the determination of the relationship between the signifier and the sign, and not the first mode of the sign, because there is no direct relationship with it. If so, then in determining the pervasion, the word "subject" should also refer to the knowable subject, because it is also determining the definition of the sign. There is no direct relationship, so the reason cannot be established, because if the first mode of the sign is established, the reason is established; if it is not established, the reason is not established, which is approached through fame, and also approached through specific circumstances. Third, the difference between real name and imputed name, the two thoughts of real dharma and imputed dharma. The first case is: it has been said when examining the expressed and the expresser. The second case is: thinking of real dharma in the collective meaning, and thinking of imputed dharma in the individual meaning. The first case is: for the collective meaning of dharma and the subject, words such as "subject" are used as real names, because from outsiders to all logicians, it is famous from the beginning. The second case has three aspects: the reason for imputation, the necessity of imputation, and the harm to reality. The first case is: using an imputed name, relying on reason and necessity, in terms of reason, there are two types: using similarity as the reason and using relationship as the reason. The latter has two types: using the causal relationship as the reason and using the collective relationship as the reason. The first case is: there are two types: establishing the name of the cause on the effect and establishing the name of the effect on the cause. The second is
Chinese
虽说与因果关系密不可分，但为了更清晰地阐述，存在两种情况：将部分之名施于整体，以及将整体之名施于部分。第一种情况的例子有“眼识”和“鼓声”等。第二种情况的例子有，比如一块布的一部分烧着了，就说“布烧了”。 在此，以部分之名来称呼法与有法的原因是，这是将部分之名施于整体的情况，例如一块布的一部分烧着了，就说“布烧了”。 关于第二种情况，将法称为所立的必要性，将有法称为所立的必要性，以及避免与未称呼的情况相同，共有三点。第一点是，在确定周遍关系时，如果不说“因与所立同转”，而是说“因与法同转”，那么可能会产生误解，认为矛盾的标志也与被否定的法同转，那么它也是正确的标志吗？为了消除这种误解，以及为了在某些情况下便于组合，所以才这样说。 第二点是，在确定标志的第一种方式时，将想要了解的有法以部分之名来称呼，并将其成立为部分之法，然后称之为标志的第一种方式，这是有必要的。因为在这种情况下，成立为部分之法是标志的第一种方式，成立为有法之法是标志的第一种方式，以及成立为想要了解的有法之法是标志的第一种方式，这三种说法是不可逾越的。由于后两种说法不合理，为了论证这一点，存在有法之法不合理，以及想要了解的有法之法不合理两种情况。第一种情况又分为直接原因和消除争论两种。首先，如果是这样，那么在相似例子中有法的法成立，也是标志的第一种方式吗？如果产生了这种疑问，那么眼识的所取作为标志，来论证声音是无常的，那么标志的第一种方式成立了吗？如果产生了这种疑问，那么那个关于它的标志是正确的标志吗？为了消除这些疑问，所以没有说有法之法，而是说了部分之法。 第二点分为三点：部分与有法。
English
Although inseparable from the relationship of cause and effect, to express it more clearly, there are two situations: applying the name of a part to the whole, and applying the name of the whole to a part. The first case includes examples such as "eye consciousness" and "drum sound." The second case includes examples such as saying "the cloth is burned" when a part of a cloth is burned. Here, the reason for referring to dharma and the subject of dharma (dharmin) by the name of a part is that it is a case of applying the name of a part to the whole, such as saying "the cloth is burned" when a part of a cloth is burned. Regarding the second situation, there are three points: the necessity of calling dharma the probandum, the necessity of calling the subject of dharma the probandum, and avoiding being the same as the uncalled situation. The first point is that when determining pervasion, if one does not say "the reason (hetu) and the probandum are co-extensive," but says "the reason and the dharma are co-extensive," then there may be a misunderstanding that the contradictory sign is also co-extensive with the dharma being negated, so is it also a correct sign? To eliminate this misunderstanding, and to facilitate combination in some cases, it is said this way. The second point is that when determining the first mode of the sign, it is necessary to refer to the subject of dharma that one wants to understand by the name of a part, and establish it as a dharma of the part, and then call it the first mode of the sign. Because in this case, being established as the dharma of the part is the first mode of the sign, being established as the dharma of the subject of dharma is the first mode of the sign, and being established as the dharma of the subject of dharma that one wants to understand is the first mode of the sign, these three statements are insurmountable. Since the latter two statements are unreasonable, to argue this point, there are two situations: the dharma of the subject of dharma is unreasonable, and the dharma of the subject of dharma that one wants to understand is unreasonable. The first case is further divided into direct cause and eliminating disputes. First, if this is the case, then is the establishment of the dharma of the subject of dharma in a similar example also the first mode of the sign? If this question arises, then using the apprehended object of eye consciousness as a sign to argue that sound is impermanent, is the first mode of the sign established? If this question arises, then is that sign about it a correct sign? To eliminate these questions, instead of saying the dharma of the subject of dharma, the dharma of the part is said. The second point is divided into three points: part and subject of dharma.