Tibetan
་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད་ཆོས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་གང་ཡང་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཆོས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཐལ་བ་འདྲ། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཤེས་འདོད་མེད། །གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ། །མེད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་ན་གོ་བྱེད་ཡིན་ཅིང་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེ་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བུར་ངེས་པ་ནི་གོ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་མ་ངེས་པའི་ཡོད་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་ཆོས་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་ན་ཆོས་འདི་ལྡོག་པ་ན་རྟགས་དེ་ལྡོག་པ་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་རྗེས་འགྲོའི་ངག་གིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པའམ་ལྡོག་པའི་ངག་གིས་མ་བྱས་པས་ནི་མི་འཇིག་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་འདིའི་དོན་ཡོད་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བའི་དཔེར་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བ་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པར་སྣང་བས་སྔ་མའི་འཕྲོས་དོན་དུ་གསལ་ཞིང་། རྣམ་ངེས་ལས། འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ནས་བར་གྱི་གཞུང་འདི་མ་བྱུང་བས་ཀྱང་གྲུབ་བོ། །འདིར་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་སྐད་དོད་
Chinese
因为随行不退失的缘故。第三，事物存在者，作为有法。在主体的基础上，以因如何成为所立，理应不成为所立。因为在主体的基础上，您所要成立的，无论是有法还是无法，任何法都不能作为因。如此，主体自相，对于具有作用等有法方面的法，理应不成立。因为主体自相本身没有成立的缘故。依赖于有和无两者的法，所知，作为有法。成为成立主体自相是事物的因，理应不是正确的因。因为您用它成立的周遍是虚假的缘故。不存在的法，不能起作用等，作为有法。是同样的过失。因为与事物存在相违的缘故。第四，存在也不可能成为正因，如果成立有法，则没有了知的必要。如果成立两者，则周遍是虚假的。如果成立无法，则周遍是相违的。如果这样说，存在的自性被所立的法周遍成立，即确定，则是能知，并且从存在中确定为遍的自性，如无常等，心也如此确定，则是能知的法，如果不是如此确定的有法等，则不是所立的法，因为不确定的周遍的因不能成立所立的缘故。因此，如果因法确定为遍和遍所遍，则当此法消失时，因也必定消失。例如，通过随行之语，确定无常本身周遍于所作，则如果常，则未作周遍于言外之意，或者通过反面的语言，未作周遍于不坏灭，则如果作，则无常周遍于言外之意一样。此论的意义是，存在作为成立声音是无常的能立的例子，就像成立声音是无常的能立一样，这样说似乎是前者的延续意义上是明确的。在《释量论》中，“坏灭是果和存在一样。”在那之后立即说：“因为没有原因，所以是坏灭。”等等，因为中间没有出现此论，所以也成立了。此处所说的存在作为正因，是印度的存在和事物的外语。
English
Because the following does not diminish. Third, the existent thing, as the subject. How can the sign become the probandum on the basis of the principal, it should not become the probandum. Because on the basis of the principal, whatever you want to establish, neither the existent dharma nor the non-existent dharma, no dharma can be used as a sign. Thus, the principal self-character, for having the function and other existent dharma aspects, should not be established. Because the principal self-character itself is not established. The dharma that depends on both existence and non-existence, knowable, as the subject. The sign that establishes the principal self-character as an existent thing should not be a correct sign. Because the pervasion that you use to establish it is false. The non-existent dharma, not being able to function, etc., as the subject. It is the same fault. Because it contradicts the existence of things. Fourth, existence cannot be a valid reason either, if you establish the existent dharma, there is no need for knowledge. If you establish both, the pervasion is false. If you establish the non-existent dharma, the pervasion is contradictory. If you say so, the nature of existence is established by the dharma to be established, that is, it is certain, then it is knowable, and the nature that is determined as pervasive from existence, such as impermanence, etc., the mind also determines it in this way, then it is the knowable dharma, if it is not such a determined existent dharma, etc., then it is not the dharma to be established, because the sign of uncertain pervasion cannot establish the probandum. Therefore, if the sign dharma is determined as pervasive and pervaded, then when this dharma disappears, the sign will also definitely disappear. For example, through the statement of following, it is certain that impermanence itself pervades the made, then if it is permanent, then the unmade pervades the implied meaning, or through the opposite language, the unmade pervades the indestructible, then if it is made, then impermanence pervades the implied meaning. The meaning of this treatise is that existence is used as an example of the establisher of sound being impermanent, just like the establisher of establishing sound as impermanent, saying so seems to be clear in the continued meaning of the former. In the Pramāṇavārttika, "Destruction is like the result and existence." Immediately after that, it says, "Because there is no cause, it is destruction." etc., because this treatise did not appear in the middle, it is also established. The existence mentioned here as a valid reason is the foreign language of existence and thing in India.