Tibetan
། ངེས་པར་བྱས་ཤིང་དབང་པོ་དུལ་བ་དག །དགོན་པ་ཞི་བ་རྣམས་སུ་རྒས་གྱུར་ཅིང༌། །མང་དུ་ཐོས་པ་ནགས་ཀྱི་ནང་དག་ཏུ། །ལང་ཚོ་ཡོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་བདེ། །ཞེས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་འཕྲོས་པའི་ཚུལ་བརྗོད་པར་བྱས་ཏེ། དང་པོ་དབྱེ་བ་ནི། སྟན་ཅིག་པ་དང༌། བསོད་སྙོམས་པ་དང༌། ཕྱིས་མི་ལེན་པ་དང༌། ཆོས་གོས་གསུམ་པ་དང༌། ཕྱིང་པ་བ་དང༌། ཕྱགས་དར་ཁྲོད་པ་དང༌། ཤིང་དྲུང་པ་དང༌། དགོན་པ་པ་དང༌། བླ་གབ་མེད་པ་དང༌། དུར་ཁྲོད་པ་དང༌། གཞི་ཇི་བཞིན་པ་དང༌། ཙོག་པུ་པའོ། །དེའི་དང་པོ་གསུམ་ནི་ཟས་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དེའི་འོག་མ་གསུམ་ནི་གོས་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། ཤིང་དྲུང་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ནི་གནས་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། ཐ་མ་སྤྱོད་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་བཞིར་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གང་ཟག་ལ་བསྔགས་ན། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སེམས་ཀུན་ཏུ་གདུང་བར་སྤྱོད་པ་ལ་བསྔགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སྤྱོད་པས་ཆགས་པ་སྤངས་པར་ནུས་པའོ། །ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དངོས་རྒྱུ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་འདི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གང་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ནི། དུས་རུང་གི་ཟས་དང་དུས་སུ་ཡང་ཟ་བ་(༡༡ན) ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཆུའི་མཐའ་ཅན་དང་སྟན་གྱི་མཐའ་ཅན་གྱི་སྟན་ཅིག་པ་དང༌། མགྲོན་དུ་བོས་པ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་བསོད་སྙོམས་པ་སྟེ་སྒོ་ཐར་ཆགས་པ་དང་གྲངས་སུ་ཆད་པའོ། །ཡང་ཡང་དུ་བྱིན་ལེན་བྱེད་པ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་དང༌། ལྷག་པོ་དང་མཁོ་བའི་གོས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཆོས་གོས་གསུམ་པ་དང༌། དར་གོས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཕྱིང་བ་པ་དང༌། གོས་བཟང་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་བོར་བ་དང༌། དུས་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱགས་དར་ཁྲོད་པ་དང༌། བསྐོར་བ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཤིང་དྲུང་པ་དང༌། གྲོང་པའི་ཁྱེའུ་དང་བུད་མེད་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་དགོན་པ་དང༌། སྟེང་གཡོགས་ལ་ཆགས་པ་བཅས་པའི་གཉེན་པོར་བླ་གབ་མེད་པ་དང༌། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་དུར་ཁྲོད་པ་དང༌། གནས་མལ་འདོམ་པ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གཞི་ཇི་བཞིན་པ་དང༌། ཉལ་བ་དང་ཕྲེས་པ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཙོག་པུའོ། །འདི་ལྟར་བྱས་པས་སེམས་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་དུ་རུང་བས་ན་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་སྨོས་ལ། དགོན་པ་དང་ཤིང་དྲུང་དུ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པ་དག་གནས་ན་སེམས་གནས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱིས་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱངས་ཡོན་ལེན་པའི་ཆོ་ག་ནི། སྟོན་པའི་སྐུ་གཟུགས་དགེ་སློང་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་སྟེན་པ་ལ་མཆོད་པ་དང༌། ཕྱག་གསུམ་བྱ་ཞིང༌། དགེ་སློང་ལ་རྒན་ན་ཕྱག་གསུམ་བྱ་ཞིང༌། བཙུན་པ་དགོངས་སུ་གསོལ་ནས་སྐྱབས་འགྲོ་རྩོམ་བྱེད་དུ་བྱས་ཏེ་ཇི་སྲིད་འཚོ་བའམ། དུས་ཚིག་གིས་བཅད་པར་སྟན་གཅིག་པ་ལ་(༡༡བ) སོགས་པ་ཆེ་གེར་བཙུན་པས་བཟུང་དུ་གསོལ་ཞེས་ལན་གསུམ་བཟླས་ཤིང༌། ཐབས་ལེགས་དང༌། རང་དུས་འདས་པ་གཏོང་བའོ། །དེ་ལྟར་མཆོད་པར་བརྗོད་པས་བར་ཆད་བསལ་ཞིང་ཕན་ཡོན་གྱིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས། ལེ་ལོའི་དབང་གིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་བསལ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་དགོས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་སོ་ག་རྣམས་ཀྱི་འདས་པ་དང་ལྷག་མ་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་མོ། །འདིར་དུས་བརྗོད་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། འཁོར་བའི་རྒྱུ་ལས་ཉོན་ཡིན་ལ། དེ་རྟག་འཛིན་ལས་བྱུང་ཞིང༌། དེའི་གཉེན་པོ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས། མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་ནི་སྣང་ཡང་མ་ངེས་པས་གཉེན་པོར་མི་འགྱུར་ལ། རྒྱུན་གྱིས་མི་རྟག་པ་མདོ་འདོན་པའི་ཚེ་དུས་འདས་འབྱུང་བརྗོད་པས་ནི་ཚེ་ཟད་པ་བརྗོད་པ་ལ་རྣ་བ་གཏོད་པས་རྒྱུན་གྱི་མི་རྟག་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རྟོགས་པ་དང༌། གསོ་སྦྱོང་མི་ཉམས་པ་དང༌། ལྷག་པར་གསོ་སྦྱོང་བཅུ་བཞི་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤོལ་གྱི་ཟླ་བ་དང་བཅས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དུས་ནི་མྱུར་བར་མི་རྟག་པ་དེའི་ཕྱིར། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་མངོན་པར་འོང་ཞིང༌། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡང་འཇིག་པར་འགྱུར་བས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་བག་ཡོད་པས་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ། །ཞེས་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་གནས་པ་ལས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་བཞི་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་བཞིའི་དུས་སོ། །ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གཉིས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དུས་ཏེ། ལྷག་མཐོང་དང་ཞི་གནས་ཀྱི་དུས་སོ། །ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གསུམ་ནི་ལུང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་(༡༢ན) གྱི་དུས་སོ། །ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གཅིག་ནི་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པ་སྟེ་ཚེ་ལོ་ལྔ་བཅུ་པའི་དུས་ཏེ། ཚེ་ལོ་བཅུ་པ་ནས་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པར་བཞི་བཅུ་སུམ་ཅུ་ཉི་ཤུའི་བར་ནས་ཚེ་ལོ་བཅུ་པའི་བར་མཚོན་ནད་མུ་གེའི་བསྐལ་པས་ཚེ་སྤྱོད་ཐུང་ངུར་བྱེད་པའོ། །དེང་སང་འགའ་ཞིག་མངོན་པར་རྟོག་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་དུས་ཡིན་པར་འདོད་ཀྱང༌། དོན་ཚད་རྟགས་ཙམ་གྱི་དུས་ཡིན། འཛམ་བུའི་གླིང་ཆུང་ངུ་འདི་ལས་འཕགས་པའི་ཡུལ་ནས་རྒྱ་ནག་སོགས་རིམ་པ་ལྟར་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་རྣམས་
Chinese
必定精进且调伏诸根者，在寂静的寺院中衰老，博学多闻者在森林中，安住于青春消逝者的处所是安乐的。如是宣说修习功德所引发之理，首先是
English
Those who are determined and have subdued their senses, grow old in peaceful monasteries, and those who are greatly learned in the forests, it is comfortable to dwell in the places of those whose youth has passed. Thus, having spoken of the manner arising from the qualities of practice, the first is the classification: the one-seat dweller, the alms-gatherer, the non-receiver, the three-robe wearer, the felt-wearer, the dust-sweeper, the tree-dweller, the monastery-dweller, the no-roof dweller, the charnel ground dweller, the as-it-is dweller, and the constant sitter. The first three of these depend on food, the next three depend on clothing, the five beginning with the tree-dweller depend on dwelling, and the last depends on conduct, thus being gathered into four categories. If one praises the qualities of practice in a person, one praises the practice of constantly afflicting the mind with desire, for by conduct that is in accordance with suffering, one is able to abandon attachment. But one does not praise the constant practice of hatred, for its direct cause is unpleasantness. In what order does this quality of practice become the antidote to what? It is the antidote to attachment to food that is available at any time and eating at any time (11a), namely the one-seat dweller who has water as his boundary and a seat as his boundary; the antidote to attachment to being invited as a guest is the alms-gatherer, who is liberated from attachment to doors and whose number is fixed; the antidote to repeatedly giving and taking is the non-receiver; the antidote to attachment to extra and necessary clothing is the three-robe wearer; the antidote to attachment to silk clothing is the felt-wearer; the antidote to attachment to fine clothing is the discarded; the antidote to attachment to sweeping dust at seasonal times is the dust-sweeper; the antidote to attachment to circumambulation is the tree-dweller; the antidote to attachment to village children and women is the monastery-dweller; the antidote to attachment to coverings is the no-roof dweller; the antidote to attachment to sentient beings is the charnel ground dweller; the antidote to attachment to measuring dwelling places is the as-it-is dweller; the antidote to attachment to sleeping and laziness is the constant sitter. By acting in this way, the mind can be used for virtue, therefore it is called the quality of practice. In monasteries and under trees, if those who have heard much dwell, it becomes a cause for the mind to abide, but otherwise it is not so. The ritual for taking the qualities of practice is: the image of the Buddha.
Chinese
迎請具足比丘等，對所依物作供養，行三拜。對年長比丘行三拜。恭請僧眾，開始皈依，乃至盡形壽，或以時限作約，於同一座墊上（11b）等，恭請大德受持，如是重覆三次。善巧方便，捨棄已逝時光。如是藉由述說供養，消除障礙，並以利益使之歡喜。為了消除因懶惰而無法成辦，而顯示必須精進努力，即是：具壽們，過去與剩餘的壽命有多少，就只有多少。此處述說時間有何必要呢？輪迴之因是煩惱，而煩惱生於常執，其對治法為無常。然無常之中，剎那無常雖顯現卻不確定，故無法成為對治。恆常無常於讀誦經文之時，藉由述說時間的過去與未來，將注意力放在壽命耗盡的述說上，使恆常無常生於相續中，並且了悟世間的言辭，使布薩不衰退，特別是為了了悟十四日的布薩，以及其缺席之月份。因此，時間迅速無常，因此，具壽們，衰老與死亡即將現前，導師之教法也將毀壞，故具壽們應以謹慎而行瑜伽。如是說。佛陀之教法住世五千年中，五百年的四個階段是修道果的四個時期。五百年的兩個階段是現觀的時期，即勝觀與寂止的時期。五百年的三個階段是三藏（12a）的時期。五百年的階段是僅持表相的時期，即壽命五十歲的時期。從壽命十歲開始，甚至連僅持表相也不存在，從四十、三十、二十歲之間到壽命十歲之間，以刀兵、疾病、饑荒的劫數使壽命縮短。現今有些人認為現觀是寂止的時期，但實際上是僅存表相的時期。從小小的贍部洲（地球）開始，從印度（聖地）到中國等地，依次是五百年的各個階段。
English
Inviting the Sangha, including monks, and making offerings to the objects of veneration, performing three prostrations. Performing three prostrations to elder monks. Requesting the Sangha to listen, and commencing refuge, until the end of life, or with a time limit, on the same seat (11b), etc., requesting the venerable ones to hold it, repeating this three times. Skillful means, abandoning the past time. Thus, by reciting the offerings, obstacles are cleared and joy is generated by the benefits. To eliminate the inability to accomplish due to laziness, it is shown that one must diligently strive, which is: Venerable ones, the past and remaining lifespan is just that much. What is the necessity of stating the time here? The cause of samsara is affliction, and that arises from the clinging to permanence, and its antidote is impermanence. However, among impermanence, momentary impermanence, although it appears, is uncertain, so it cannot become an antidote. Constant impermanence, at the time of reciting the sutras, by stating the past and future time, by focusing attention on the statement of the exhaustion of life, constant impermanence arises in the continuum, and understanding the terms of the world, so that the Uposatha does not decline, especially to understand the fourteenth Uposatha, and the months of its absence. Therefore, time is swiftly impermanent, therefore, venerable ones, aging and death will manifest, and the teachings of the Teacher will also be destroyed, so venerable ones should practice yoga with mindfulness. Thus it is said. In the five thousand years that the Buddha's teachings remain, the four periods of five hundred years are the four periods of the fruits of the ascetic path. The two periods of five hundred years are the periods of direct realization, that is, the periods of Vipassanā and Śamatha. The three periods of five hundred years are the periods of the three pitakas (12a). The one period of five hundred years is the period of merely holding the signs, that is, the period of fifty years of life. From the age of ten, even the mere holding of signs does not exist, from between forty, thirty, and twenty years to the age of ten, the lifespan is shortened by the kalpa of weapons, disease, and famine. Nowadays, some people think that direct realization is the period of Śamatha, but in reality it is the period of merely existing signs. From this small Jambudvipa (Earth), from India (Holy Land) to China, etc., in order, are the various periods of five hundred years.