Tibetan
་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། མང་པོས་བཀུར་བ་དག་གི་བདག་གི་གདགས་གཞི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གནས་མ་བུ་པའི་བདག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་མི་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཕུང་པོར་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས། དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་རིག་པས་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་པས། མ་དཔྱད་ན་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་སོགས་སུ་དཔྱོད་པ་མ་ཞུགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་(༢༧༤ན) བདེན་པར་འདོད་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་པས་དཔྱད་པའམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ན་ནི་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པ་མཐའ་དག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ལྷས་བྱིན་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔེར་ན། ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ཐ་སྙད་མ་དཔྱད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མི་འགོག་ཀྱང་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དུ་འགོག་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་ཐ་སྙད་དུའང་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་འགོག་སྟེ། འཕགས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདག་ལྟས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ལྟ་ཡང་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་ལ་བརྟས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཡུལ་གྱི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་གཞུང་དུ་མི་བརྗོད་པར་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་དང་གང་ཟ
Chinese
虽然说在名言中也不存在，但被众人恭敬的我的施设处在名言中是存在的，因为众生以蕴为对境而执著为我。那么顺世外道的我也在名言中存在，因为世间人不从我蕴中去思择是彼与异、常与无常等等。不是的，因为他们以理分析后，承认我执的所依是蕴，并且承认是不可说为彼与异的。因为分析时，在名言中也不可能存在，并且世间上也没有这样出名的。世间人不是以理分析后这样承认的，所以不分析时，作为我执的所依是蕴并没有相违，只是没有介入思择是彼与异等等而已，并不是以不可说的理由而（274页） 认为是真实的。以理分析或者在圣者的等持面前，俱生和遍计的对境的我都不存在，因为将被阐述的各种理证所损害的缘故。这样一来，俱生的对境的我，就像依蕴而假立的拉萨杰一样，比如，就像假立在组合上的瓶子一样。这个在没有分析名言时，并不遮止在世俗中存在，但如果分析，则遮止自性存在的两种谛实，因为以它的对境的坏聚见，依靠俱生而产生所有烦恼和过失的缘故，并且圣者的等持连在名言中也没有见到。遍计的我，在两种谛实中都遮止，因为与圣者和世间人的名言都不相符的缘故，并且以它的对境的我见，俱生的我见也增长、广大和坚固的缘故，并且如果执著于它，则解脱和一切智的道，就不能以舍弃两种边中观之道而决定产生。然而，轮回的根本是执著俱生的我，因此不应在论典中不阐述遮止它的对境我的理证，而只阐述遮止遍计我的理证。不是的，俱生的对境我和补特伽罗
English
Although it is true that it does not exist even in name, the basis of the self that is revered by many exists in name, because sentient beings focus on the aggregates and grasp them as self. Then, the self of the Lokayata also exists in name, because worldly people do not consider from the self-aggregates whether it is the same or different, permanent or impermanent, and so on. No, because they acknowledge the aggregates as the basis of self-grasping after analyzing with reason, and they acknowledge that it cannot be said to be the same or different. Because when analyzed, it is impossible to exist even in name, and because it is not known in the world in this way. Worldly people do not acknowledge it in this way after analyzing with reason, so if not analyzed, there is no contradiction in being the aggregates as the basis of self-grasping, and it is only that they have not engaged in considering whether it is the same or different, etc., and it is not because of the reason of being unspeakable that (274n) it is considered to be true. When analyzed with reason or in the face of the noble one's equipoise, all the selves that are the objects of innate and imputed do not exist, because they are harmed by all the reasonings that will be explained. In that way, the self that is the object of the innate is like Lhas Byin, who is imputed in dependence on the aggregates, for example, like a pot that is imputed on a collection. This does not prevent it from existing conventionally without analyzing the name, but if analyzed, it prevents the two truths of existing by nature, because the view of the perishable collection, which has it as its object, arises from all defilements and faults based on the innate, and because the noble one's equipoise does not see it even in name. The imputed self is prevented in both truths, because it does not agree with the names of the noble ones and worldly people, and because the self-view that has it as its object also increases, expands, and strengthens the innate self-view, and because if one is attached to it, the path of liberation and omniscience will not necessarily arise from the Middle Way, which abandons the two extremes. However, since the root of samsara is grasping at the innate self, it is not appropriate to only explain the reasoning that prevents the imputed self without explaining the reasoning that prevents the self that is its object in the scriptures. No, the innate object self and the person
Tibetan
ག་དང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་དཔྱད་པར་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་དགག་བྱ་མ་ཡིན་ཅིང་(༢༧༤བ) དགག་མི་ནུས་ལ་བཀག་པ་ལ་དགོས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འགོག་ལ། དཔྱད་ནས་འགོག་པའི་ཚེ་ནི་རིགས་པའི་དཔྱོད་ཚུལ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་གསུམ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཡང་ཡིན་ཅིང༌། འཇིག་ལྟའི་རིའི་རྩེ་མོ་ཉི་ཤུའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་ཕྱིར། གཞུང་དུ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་མ་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཕལ་ཆེར་ཐ་སྙད་འཁྲུལ་ངོ་ཙམ་དུ་ཡོད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའམ་གྲགས་སུ་རུང་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གདུལ་བྱའི་ངོར་གསུངས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང་ཐ་སྙད་འཁྲུལ་ངོར་ཡོད་ལ། འཇིག་རྟེན་ལ་མ་གྲགས་ཤིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མ་གསུངས་པ་ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པས་བཏགས་པ། ཤེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་དང་དགུ་དང་རང་བཞིན་ཉེར་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང༌། གཉིས་མེད་ཀྱི་གཞན་དབང་བདེན་པ་དང༌། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང༌། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་འདུས་མ་བྱས་པའི་རྟག་པ་དང༌། བཏགས་བཞག་གི་བདག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་དང༌། བདེན་མེད་དོན་དམ་བདེན་པ་དེར་བདེན་དུ་གཞི་གྲུབ་སོགས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྟོན་པས་མ་དཔྱད་པར་གསུངས་པ་ན་ཐ་སྙད་དུའང་དྲང་ངེས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དེ་ལྟའི་གསུང་ནི་ཐ་སྙད་(༢༧༥ན) དུའང་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གསུང་ཡིན་པས་རང་སྡེ་དག་ཐ་སྙད་དུ་སྟོན་པས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ་ཞེས་ཞེན་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཐ་སྙད་དུ་ངེས་དོན་མིན་ལ། སྟོན་པས་དཔྱད་ནས་གསུངས་སོ་ཅོག་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ངེས་དོན་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་དྲང་བའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དབུ་མའི་ཆོས་ཚུལ་འདི་དག་གི་སྲོག་གནད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་དོན་ཅི་ཞིག་གྲུབ་སྙམ་ན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས། བྱེ་སྨྲ་མདོ་སེམས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་བཅས་པ་དག་གི
Chinese
如同我和众生等，未经观察而承认名言时，不是所破，既不能破斥，破斥也没有必要，所以不破斥。如果经过观察而破斥时，不会超出三种理性的观察方式，因此，破斥俱生我的理性，也是破斥俱生我的理性。因为破斥了二十种坏聚见山顶的所有境，所以在论典中并非没有破斥俱生我。法我方面：从色法到一切种智之间的所有法，执着为自性的，大多只存在于名言错觉中。特别是，在执着中，世间所称或可称的，如来在经典中仅以名言对所化众生宣说的，大多也存在于名言错觉中。世间未称，如来未说的，内外道徒的分别假立的，如所知六句义、九句义和二十四自性等，以及不可分割的微尘，外道的义隐微，无二的依他起谛实，阿赖耶识，具足相好的如来藏无为常，假立的我名言量成立，无实胜义谛在那里成立为真实等，在名言中也没有。那么，阿赖耶识等不是佛陀所说的吗？如果导师未经观察而说，名言中也有正说和不了义两种，像这样的说法，在名言中也是不了义的意有所指之说，因此自宗执着说，导师在名言中宣说，所以这样说了。但这样说，在名言中不是了义，导师经过观察而说，在二谛中都是了义，而不是不了义。总之，从色法到一切种智之间的所有法的自性，特别是所有的增益，在二谛中自性空性，是这些中观宗法的卓越命脉。如果有人想，这样善说能成就什么意义呢？ 东方宗喀巴大师说： 毗婆沙宗、经部宗、唯识宗、中观自续派等，
English
When terms like "I" and "sentient beings" are accepted without investigation, they are not objects to be refuted. Since they cannot be refuted and there is no need to refute them, they are not refuted. However, when they are refuted after investigation, they do not go beyond the three modes of reasoning. Therefore, the reasoning that refutes the three aspects of imputed self is also the reasoning that refutes the innate self. Because it refutes all the objects of the twenty peaks of the mountain of views of disintegration, it is not the case that the innate self is not refuted in the treatises. As for the self of phenomena: attachment to all phenomena from form to omniscience as their own nature mostly exists only in nominal delusion. In particular, among these attachments, those that are known or can be known in the world, and those that the Tathagata speaks of in the scriptures merely as terms for the sake of disciples, mostly exist in nominal delusion. Those that are not known in the world and not spoken of by the Tathagata, but are fabricated by the conceptualizations of internal and external heretics, such as the six and nine meanings of knowable words and the twenty-four natures, as well as indivisible atoms, the hidden meaning of external objects, the dependent nature of non-duality as truth, the alaya-consciousness, the uncompounded permanence of the sugata-garbha adorned with marks and signs, the established self as a valid term, and the establishment of truth in the absence of inherent existence as ultimately true, do not even exist nominally. Then, are the alaya-consciousness and so on not spoken of by the Buddha? If the teacher speaks without investigation, there are two types of speech in terms of convention: direct and indirect. Such speech is indirect and intentional even in terms of convention. Therefore, our own schools cling to the idea that the teacher speaks in terms of convention, and therefore speaks in this way. However, such speech is not definitive in terms of convention. If the teacher speaks after investigation, it is definitive in both truths, and not indirect. In short, the nature of all phenomena from form to omniscience, and especially all imputations, is emptiness of inherent existence in both truths, which is the excellent lifeblood of these Madhyamaka doctrines. If one wonders what meaning is accomplished by these well-explained teachings, the great Tsongkhapa of the East said: The Vaibhashikas, Sautrantikas, Cittamatrins, and Svatantrika-Madhyamakas,