Chinese
那么，应成派的后比量应该如何陈述呢？就像某些声闻部派认为“眼睛看他物”的这种想法，也认为眼睛具有不看自己的自性的法。那时，立宗者就承认了周遍。如果看蓝色等他物的法，如果不看自己，就不会产生看他物，这也以瓶子为例承认了。那时，就承认了周遍。像这样，陈述了三种承认的方式后，为了驳倒自己的宗派而作的应成式的后比量是：因为那个理由，凡是不看自己的自性的，那个也就没有看他物，例如瓶子。眼睛也有不看自己的自性，因此，它也没有看他物。因此，与不看自己的自性相违背，看蓝色等他物，这与周遍本身所知的后比量相违背，对于这样说的分别说部，以成立的后比量来消除其邪分别。因此，因为什么不相同的过失，这些后比量才要陈述驳斥他方呢？对于我们的说法，会变成什么相同的过失呢？我们应成派方面，哪里有机会加入像所说的基、相在共同上没有被量成立的过失呢？还有，无论是立宗者还是反驳者，通过成立的后比量（125a） 也会被后比量损害吗？回答是：会的。那也是立宗者自己以承认而成立的理由本身所损害的，而不是以对其他立宗者成立而损害的。因为就像在世间看到的那样。例如，在世间辩论时，有时如果与立宗者和反驳者双方都认为是量的证人的话语不相违背，就会失败。有时仅仅因为说自己的话不真实，自己就会失败。如果自己说了没有相违背的真实话，而别人说你的那个与意义不相符，或者反过来说相违背，那么先说的人也不会因此而胜利或失败。世间就是这样。
English
How should the consequentialist's subsequent inference be stated? For example, some Shravaka schools believe that the idea of "the eye seeing other objects" also implies that the eye possesses the characteristic of not seeing its own nature. At that time, the proponent acknowledges the pervasion. If the characteristic of seeing blue and other objects does not involve seeing oneself, then the act of seeing others will not arise. This is also acknowledged by the example of a pot. At that time, the pervasion is acknowledged. Having stated these three ways of acknowledgement, the consequentialist's subsequent inference to refute one's own tenet is: because of that reason, whatever does not see its own nature does not see others either, like a pot. The eye also has the characteristic of not seeing its own nature, therefore, it does not see others either. Therefore, being contradictory to not seeing one's own nature, seeing blue and other objects contradicts the subsequent inference that is known to the pervasion itself. For those who say this, the Vaibhashikas, the subsequent inference that is established eliminates their wrong conceptions. Therefore, for what dissimilar faults should these subsequent inferences refute the other side? For our statements, what similar faults would arise? For us consequentialists, where is there an opportunity to introduce the fault of the basis and sign not being established as valid cognitions in common, as has been said? Furthermore, whether it is the proponent or the opponent, through the means of an established subsequent inference (125a) will they also be harmed by a subsequent inference? The answer is: yes. That is also harmed by the reason itself that is established by the proponent's own acknowledgement, but not by being established for another proponent. Because that is how it is seen in the world. For example, in worldly debates, sometimes if one does not contradict the words of a witness who is considered valid by both the proponent and the opponent, one will be defeated. Sometimes one is defeated simply by saying that one's own words are not true. If one speaks truthfully without contradiction, and another says that your statement does not correspond to the meaning, or conversely, that it contradicts it, then the first speaker will not be victorious or defeated because of that. That is how it is in the world.
Tibetan
ཀྱང་རིགས་པའི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཁོ་ནར་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་ཞེས་བརྡ་བྱེད་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དེ་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བབས་པས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོར་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པའི་འཐད་པ་དང་མི་འཐད་པ་བཞག་ཏུ་ག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཐལ་འགྱུར་པས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་སུན་འབྱིན་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བུདྡྷ་པཱ་ལི་ཏ་བཞེད་པ་དེ་ལ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་ཐུགས་མ་རངས་པར་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཇི་སྐད་དུ། འགའ་ཞིག་གིས་གཞན་(༡༢༥བ) ལ་གྲགས་པའི་དབང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་གྲགས་པ་ཉིད་དགག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་དང་མཐུན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། གང་ཞིག་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའམ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི། གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀས་ཁས་བླངས་ནས་རྩོད་པས་རྒྱལ་ཕམ་དུ་འགྱུར་གྱི། རྒོལ་བ་གཅིག་གིས་ཁས་བླངས། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་མ་བླངས་པས་དེར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེས་ཀྱང་སེམས་པར་ཟད་མོད། རིགས་པ་དང་འབྲེལ་བར་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྩོད་ན། འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐལ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚུལ་སོགས་རང་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་གཞན་ལ་གྲུབ་པས་ཆོག་པ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱ་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་གི་གནོད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་དང་སངས་རྒྱས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པས། མུ་སྟེགས་པ་ལ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུང་གནོད་སྒྲུབ་ཏུ་འགོད་པ་ན་སངས་རྒྱས་པ་དང་མུ་སྟེགས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་ལུང་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་མིན་ཏེ། འོ་ན་ལུང་དེས་གནོད་བྱེད་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ལུང་དེ་མུ་སྟེགས་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་འདོད་པ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མ་པ་དང་དངོས་
Chinese
如果有人说，在理性的情况下不是这样，那么就像世间如何一样，对讲理的人来说也是如此。因为与世俗的说法一致，将“合理”和“不合理”作为术语，这与理性论著的情况相符，所以才这样应用。否则，在超越世间、脱离言语戏论的层面，哪里能安立合理与不合理的成立与不成立呢？正因为如此，应成派用他人共许的理由来驳斥他人的观点，并成立他人不接受的观点，对于伟大的论师佛护的这种观点，论师世亲并不满意。论师世亲曾说过：“有些人认为，凭借他人（125b）共许的推理并非损害，因为他们想要驳斥的正是他人共许的。”与此相符，陈那说：“凡是对二者都确定陈述的，才是成立或驳斥；如果说对任何一方成立或犹豫不定，那就不是。”因此，正方和遍 दोनों पक्ष 双方都承诺之后，辩论才会决定胜负；如果一方承诺，另一方不承诺，那就不会决定胜负，如果有人这样想，那也只是想想而已，并不是在讲理。即使他们也认为，如果世间人和讲理的人在世间辩论，也应该承认这种方式，即依赖于世间如何共许的合理与不合理的区分，即使对自方不成立，对他方成立也可以，正如他们所说的那样。如果不是这样，那么外道经文的损害，对佛教徒和外道徒双方都不成立。对外道徒引用外道经文来成立损害时，并不是只通过佛教徒和外道徒双方都成立的经文来表达损害。那么，那个经文如何表达损害呢？对于佛教徒不成立的经文，通过外道自己成立的方式，来驳斥外道的观点。同样，中观宗和
English
If it is said that it is not so in the case of reasoning, then it is the same for those who speak of reasoning as it is in the world. Because speaking in accordance with the worldly terminology of calling something "reasonable" and "unreasonable" is appropriate to the context of treatises on reasoning, it is applied in this way. Otherwise, in the face of that which transcends the world and is free from the elaboration of terminology, where can the validity and invalidity of reason and unreason be established? It is because of this that the great teacher Buddhapālita's view that the Prāsaṅgikas refute the views of others with reasons that are accepted by others and establish what others do not accept was not pleasing to the teacher Vasubandhu. As the teacher Vasubandhu said: "Some think that inference based on what is known to others (125b) is not a fault, because what they want to refute is precisely what is known to others." In accordance with this, Dignāga said: "That which is definitely stated to both is either proof or refutation; to say that it is established or doubtful to either one is not." Therefore, victory or defeat in debate is determined by both the proponent and the opponent accepting the subject-property and the pervasion. If one party accepts and the other does not, it will not be determined. Even if one thinks so, it is just thinking, and it is not speaking in accordance with reason. Even they think that if worldly people and those who speak of reason debate in the world, then it is reasonable to accept this way of relying on the distinction between what is reasonable and unreasonable as it is known in the world, and that even if the consequence and inference are not established for oneself, it is sufficient if they are established for others, as they say. If it is not so, then the harm of the scriptures of the non-Buddhists is not established for both the non-Buddhists and the Buddhists. When citing the scriptures of the non-Buddhists to establish harm to the non-Buddhists, it is not the case that harm is expressed only through scriptures that are established for both the Buddhists and the non-Buddhists. So how does that scripture express harm? The scripture that is not established for the Buddhists refutes the views of the non-Buddhists through the way that it is established for the non-Buddhists themselves. Similarly, the Madhyamikas and the realists