Tibetan
་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་འདིའོ་ཞེས་མངོན་རྟགས་སུ་འཛིན་པའམ་བཀྲ་བར་འཛིན་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡུལ་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་པ་དང༌། ཡུལ་གང་ལ་བཤད་པ་དང༌། ཆོས་གང་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་དེ་ཡིས་ཆོས་ཟབ་ཆོས་རྟོགས་པ། །ལུང་དང་གཞན་ཡང་རིགས་པས་ཡིན་པས་ན། །དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་གཞུང་ལུགས་ལས། །ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ལུགས་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱ། །འགོག་པ་ཐོབ་འགྱུར་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞེས་པའི་རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཉིད་ནི་གང༌། སེམས་དཔའ་དེས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། དེ་ནི་རང་ཅག་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་མིན་གྱི། ས་དྲུག་པ་སོགས་གོང་མ་ལ་གནས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་ལ་དྲི་བར་བྱའི། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་དྲི་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེར་ཕྱིན་དང་ས་བཅུ་པའི་མདོ་སོགས་འདོན་པ་ལས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་མཐོང་ཞེས་གསུངས་པས་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་དྲི་བའི་ལན་བཤད་པར་རིགས་ཞེ་ན། བདག་ལྟ་བུས་ནི་ལུང་ལ་རང་དབང་དུ་བརྟེན་ནས་ལན་འདོན་མི་ནུས་ཏེ། ལུང་དོན་མངོན་དུ་མ་བྱས་པས་དེའི་དོན་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྨྲ་བར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ལུང་དོན་མངོན་དུ་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འཆད་པ་བདག་གིས་ཐོས་པ་ལུང་གི་དགོངས་པ་ཉིད་ཡང་དག་(༦༦བ) པར་ངེས་པས་ལན་གདབ་པར་ནུས་སོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་དཔའ་དེ་ཡིས་ཆེས་ཟབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་དམ་པ་དག་གི་ལུགས་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལུང་དང༌། གཞན་ཡང་རིགས་པས་བསྟན་བྱ་ཡིན་པས་ན་ཚུལ་དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་གསལ་བར་མཛད་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ལུང་རིགས་མན་ངག་གི་ལུགས་བཞིན་བདག་གིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལུང་དོན་མ་ནོར་བ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་ཡོད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་ལུང་གིས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ལང་གཤེགས་ལས། རྟོག་གེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མིན་པ། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཕྱི་མའི་དུས་སུ་གྱུར་པ་ན། །མགོན་པོ་སུ་ཞིག་འཛིན་འགྱུར་གསུངས། །བདེ་གཤེགས་མྱ་ངན་འདས་པའི་འོག །དུས་དག་འདས་ནས་འབྱུང་བ་ནི། །གང་ཞིག་བསྟན་པ་འཛིན་འགྱུར་ཏེ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཤེས་བྱོས། །ལྷོ་ཕྱོག
Chinese
对于自身的目的，也不是认为“这就是”而显现征相，或者认为是吉祥，因为那本身就是分别念。 广说境空性。 第二，依靠什么而说，对什么境而说，说什么法。第一是：如彼以何法深悟法，以圣教及余理故，如是圣者龙树论藏中，如其安住之理而述说。何为获得止息之缘起之如实见之识生起之缘起之如实？菩萨如何见之？彼非我等执持者之境，乃是安住于第六地等之上位的境，故应向佛陀及大菩萨请问，不应向我等请问。若谓若诵般若波罗蜜多及十地经等，说见缘起之义，故应依圣教而说问答，是否合理？如我者不能自主依圣教而作答，以未现证圣教义故，以理力说彼义甚难。然已现证圣教义之量士夫所造论典，我所听闻之无倒解说，即是圣教之意，确定无疑，故能作答。如是行于般若波罗蜜多之菩萨，如何了悟最甚深之诸法之法性，如是依止圣者之理，如来之圣教，及以理应显示故，如是圣者龙树了知而开显之论藏中，如其安住之圣教理智口诀之理，我当述说。若谓如来之圣教义无错谬，圣者龙树具有，汝不能确定耶？此乃是薄伽梵自身之圣教所确定，如圣楞伽经云：分别者之境非，各各自证智识者，于末世之时，谁为怙主执持耶？善逝逝灭后，时过而生起者，谁执持教法耶？大慧汝应知。南方。
English
It is not by holding "this is it" as a manifest sign or by holding it as auspicious for one's own purpose, because that itself is conceptualization. Extensive explanation of the emptiness of objects. Secondly, what is relied upon to explain, what object is explained, and what dharma is explained. The first is: How does he understand the profound dharma, by scripture and other reasoning? Thus, in the treatises of the noble Nagarjuna, I will speak according to the way it abides. What is the suchness of dependent arising where the knowledge that sees the suchness of dependent arising that will obtain cessation arises? How does the bodhisattva see it? It is not the object of us who hold onto things, but the object that abides on the higher levels such as the sixth ground, so it should be asked of the Buddhas and great bodhisattvas, not asked of us. If it is said that the meaning of dependent arising is seen by reciting the Prajnaparamita and the Ten Bhumi Sutra, etc., is it reasonable to answer the question based on the scripture? Like me, I cannot answer freely based on the scripture, because I have not realized the meaning of the scripture, so it is difficult to speak its meaning by the power of reasoning. However, the treatises made by authoritative persons who have realized the meaning of the scripture, the non-erroneous explanations that I have heard, are definitely the intention of the scripture, so I can answer. Thus, how does that bodhisattva who practices the Prajnaparamita realize the dharmata of the most profound dharmas? Thus, relying on the ways of the holy ones, the scriptures of the Tathagata, and because it should be shown by reasoning, in this way, in the treatises that the noble Nagarjuna knew and revealed, according to the way of the scripture, reasoning, and oral instructions as it abides, I shall speak. If it is said that you cannot be sure that the noble Nagarjuna has the unerring meaning of the Tathagata's scriptures, this is determined by the scriptures of the Bhagavan himself, as the noble Lankavatara Sutra says: It is not the realm of conceptualizers, the self-aware wisdom of each individual, in the future time, who will hold the protector? After the Sugata passes into nirvana, when the times have passed and arise, who will hold the teachings? Great wisdom, you should know. The south.