Tibetan
་ཞིག་དེ་ལ་སྨོད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། བར་དུ་དེ་ལ་དེ་ཉེར་མཁོ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་ཟིན་གྱི་བྱང་སེམས་དང་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བ་གོང་དུ་སྤེལ་བྱེད་ལ་ཆུ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་ཆུས་ཡང་ཡང་མ་བཅུས་ན། སངས་རྒྱས་ཆེད་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱས་པར་མ་བསགས་པ་གང་དག་དམན་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཐ་མར་དེ་ལ་དེ་ཉེར་མཁོ་ཡིན་ཏེ། སློབ་མ་(༤༠བ) སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡུན་རིང་དུ་བསྟེན་བྱའི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གནས་ལ་ལོ་ཏོག་སྨིན་བྱེད་ལྟ་བུར་འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་དོན་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་གཞན་དོན་གཟུགས་སྐུ་མེད་ན་སློབ་མའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡུན་རིང་པོར་ལོངས་སྤྱད་བྱར་མི་འགྱུར་བ་ལས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་གཞན་དོན་གཟུགས་སྐུ་ལ་སློབ་མ་སོ་སྐྱེ་དང༌། འཕགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྟེན་བྱར་བྱས་ནས་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་བསྐལ་པ་མ་སྟོང་གི་བར་ཡུན་རིང་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས།ཇི་ལྟར་མར་མེ་གཅིག་ལས་མར་མེའི་ཚོགས་རབ་མང༌། །དཔག་མེད་གྲངས་མེད་འབྱུང་ཡང་དེ་ལ་ཟད་པ་མེད། །དེ་བཞིན་སྨིན་པ་གཅིག་ལས་སྨིན་པའི་ཚོགས་རབ་མང༌། །གྲངས་མེད་དཔག་མེད་འབྱུང་ཡང་དེ་ལ་ཟད་པ་མེད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །རྒྱུ་མཚན་བཤད་མ་ཐག་པ་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་ཐོག་མར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་བདག་གིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྟོད་པར་བགྱིའོ། །གཉིས་པ་ལ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་བསྟོད་པ་དང༌། ཆོས་དང་དམིགས་མེད་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་བསྟོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དང་པོར་ང་ཞེས་བདག་ལ་ཞེན་གྱུར་ཞིང༌། །བདག་གི་འདི་ཞེས་དངོས་ལ་ཆགས་བསྐྱེད་པ། །ཟོ་ཆུན་འཕྱན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པ་ཡི། །འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེར་གྱུར་གང་དེ་ལ་འདུད། །སྙིང་རྗེ་ལའང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་གསུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློས་སེམས་ཅན་ནམ་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། བློས་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཙམ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། བློས་གང་ཟག་དང་ཆོས་གཉིས་(༤༡ན) ཀ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནས། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་སེམས་ཅན་ཙམ་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དང་
Chinese
因此，要呵责它。因为这样说的缘故。中间对它有必要，因为对于已经生起的菩萨和二资粮的善根，如同水一样能增上，即使菩萨已经生起，如果没有用慈悲的水反复浇灌，那么为了成佛而没有广积资粮的那些人，将会趋向低劣的寂灭。最后对它有必要，因为弟子（40b）凡夫和圣者之众，将它视为能长久受用的处所，如同成熟的庄稼一样。即使获得了自利法身，如果没有以慈悲完全成熟的利他色身，那么弟子的众生就不会长久受用，因此，对于以大悲完全成熟的利他色身，弟子凡夫和圣者之众会完全依止，从而事业的传承会直到轮回未空之间长久增盛。如《经庄严论》中所说：犹如一盏灯能生出无数的灯，虽然生出无数，但它不会耗尽。同样，一个成熟能生出无数的成熟，虽然生出无数，但它不会耗尽。这样说的。因为刚刚所说的理由，所以在撰写论著的开始，我，论师月称，要赞颂大悲。第二，赞颂缘众生的慈悲，以及赞颂缘法和无缘的慈悲。第一是：首先执着于“我”的自性，并且对“我的”事物产生贪着，如同水桶漂流一样没有自主，我对那些众生生起慈悲者顶礼。慈悲也有三种：缘众生的慈悲，缘法的慈悲，以及无缘的慈悲，因为有这三种。以分别心将众生或补特伽罗执着为实有，然后缘于如此的众生；以分别心了知众生非实有，然后缘于只是蕴等法而假立为众生；以分别心了知补特伽罗和法二者（41a）皆无自性，然后缘于无自性而只是假名为众生，从而对痛苦和
English
Therefore, it should be criticized. Because it is said so. In the middle, it is necessary for it, because for the Bodhisattva who has already arisen and the virtue of the two accumulations, it is like water that can increase it. Even if the Bodhisattva has arisen, if it is not repeatedly irrigated with the water of compassion, then those who have not extensively accumulated the accumulations for the sake of Buddhahood will tend towards inferior Nirvana. Finally, it is necessary for it, because the disciples (40b), ordinary beings and the assembly of noble ones, regard it as a place to be enjoyed for a long time, like a ripening crop. Even if one attains the Dharmakaya for one's own benefit, if there is no Rupakaya for the benefit of others that is fully matured by compassion, then the assembly of disciples will not be able to enjoy it for a long time. Therefore, the disciples, ordinary beings and the assembly of noble ones, will fully rely on the Rupakaya for the benefit of others that is fully matured by great compassion, so that the lineage of activities will continue to increase for a long time until samsara is empty. As it is said in the Ornament of the Sutras: Just as one lamp can produce countless lamps, although countless lamps are produced, it will not be exhausted. Similarly, one ripening can produce countless ripenings, although countless ripenings are produced, it will not be exhausted. It is said so. Because of the reasons just mentioned, at the beginning of writing the treatise, I, the teacher Chandrakirti, will praise great compassion. Secondly, praising the compassion that focuses on sentient beings, and praising the compassion that focuses on the Dharma and the non-object. The first is: First, clinging to the self as "I", and developing attachment to the things that are "mine", like a drifting bucket without autonomy, I prostrate to those who have compassion for beings. There are also three types of compassion: compassion that focuses on sentient beings, compassion that focuses on the Dharma, and compassion that is without focus, because there are these three. With discrimination, one clings to sentient beings or individuals as real, and then focuses on such sentient beings; with discrimination, one realizes that sentient beings are not real, and then focuses on only the aggregates and other Dharmas that are nominally designated as sentient beings; with discrimination, one realizes that both individuals and Dharmas (41a) are without inherent existence, and then focuses on the non-inherent existence that is merely nominally designated as sentient beings, thereby focusing on suffering and
Tibetan
བྲལ་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། སྙིང་རྗེ་འདི་དག་སུ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་ལྡན་ཅེ་ན། ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ལུགས་ལ། དང་པོ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། གཉིས་པ་ཉན་རང་དང༌། གསུམ་པ་རྒྱལ་སྲས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་ཡོད་ཅེས་དང༌། གྲུབ་མཐའི་སྒོ་ནས་བཞག་ན། དང་པོ་མུ་སྟེགས་དང༌། གཉིས་པ་དངོས་སྨྲ་བ་དང༌། གསུམ་པ་དབུ་མ་པ་ལ་ཡོད་ཅེས་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱིས་མཚམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞག་ན། དང་པོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་སྦྱོར་དང༌། གཉིས་པ་མ་དག་ས་བདུན་དང༌། གསུམ་པ་དག་པ་ས་གསུམ་ཡན་ཆད་ན་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ལུགས་འདིར་ནི་སྙིང་རྗེ་ཐ་མ་གཉིས་བློའི་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་དམིགས་ཚུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པ་ཙམ་དུ་བས་པས་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པའི་དང་པོར་ངའོ་ཞེས་རྟོག་པས་ཡོད་པ་མིན་པའི་བདག་ལ་བདག་གོ་ཞེས་བདེན་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ཅིང༌། དེའི་འོག་ཏུ་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་ལ་བདག་གི་འདིའོ་ཞེས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་བསྐྱེད་དོ། །དེས་ན་བདག་དང་བདག་གིར་ཞེན་པའི་སྐྱེ་བོ་འདི་ནི་ཟོ་ཆུན་གྱི་རྒྱུད་འཕྱན་པ་ལྟར་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་རང་དབང་མེད་པར་མནར་མེད་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་འཁོར་བའི་ཁྲོན་པ་ཆེན་པོར་ཐོག་མེད་ནས་བར་མེད་དུ་འཕྱན་པའོ། །དེའང་ཟོ་ཆུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཐག་པས་བསྡམས་པ་དང༌། (༤༡བ) འཕྲུལ་འཁོར་མཁན་གྱི་གཞན་དབང་ལ་རག་ལས་པ་དང༌། ཁྲོན་པར་འཁོར་བར་བྱེད་པ་དང༌། འོག་ཏུ་ངང་གིས་འགྲོ་ཞིང་སྟེང་དུ་འབད་ནས་དྲང་བར་བྱ་དགོས་པ་དང༌། ཆུའི་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་གྱི་རིམ་པའི་ངེས་པ་མི་ཟིན་པ་དང༌། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་འཆག་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། འགྲོ་བ་འདི་དག་ལས་ཉོན་གྱིས་ཆེས་བསྡམས་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་བསྐྱོད་པའི་གཞན་དབང་ལ་རག་ལས་པ་དང༌། སྲིད་རྩེ་ནས་མནར་མེད་བར་འཕྱན་པར་བྱེད་པ་དང༌། ངན་སོང་ལ་འཐུར་དུ་ངང་གིས་འཇུག་ཅིང་ལྷ་མིར་གྱེན་དུ་འབད་པས་དྲང་བར་བྱ་དགོས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་ངེས་པ་མི་ཟིན་པ་དང༌། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་བཙོག་པར་བྱེད་པ་ན་སྐྱེ་བོ་འཁོར་བའི་དཔེའོ། །དེ་ལྟའི་འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་རྗེས་སྐྱོབ་པར་སྤྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དང་པོར་བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་ལ་དམི
Chinese
由于以想要分离的方式来区分。这些慈悲存在于谁的相续中呢？按照声闻独觉没有证悟法无我的观点，第一是异生凡夫，第二是声闻独觉，第三是菩萨和佛。如果从宗派的角度安立，第一是外道，第二是实事师，第三是中观派。如果从大乘的界限来安立，第一是大乘的资粮道和加行道，第二是不清净的七地，第三是清净的三地以上。按照声闻独觉证悟法无我的观点，这两种最后的慈悲仅仅是因为心的体性相同，而所缘的方式和执持的方式不同，所以认为一切圣者都具有。这个世界，因为执着于我，最初以“我”的分别念，对于本来不存在的我，执着为“我是”，执着为真实。在那之后，对于与我执的对境不同的，无论是众生还是非众生的事物，都产生“这是我的”的念头，对事物产生贪着。因此，执着于我和我所的众生，就像水桶的绳子一样漂流，由于业和烦恼的控制，不由自主地从无间地狱到有顶天之间，在轮回的巨大深井中，从无始以来无有间断地漂流。就像水桶的绳子被绳索捆绑，（４１ｂ）依赖于水车制造者的控制，在深井中旋转，自然而然地向下，必须努力向上拉，水的先后中间的顺序无法确定，每天都被搅动一样。这些众生被业和烦恼紧紧束缚，依赖于意识的推动，从有顶天到无间地狱之间漂流，自然而然地堕入恶趣，必须努力向上才能到达人天善趣，对于烦恼、业和生的烦恼的缘起，其先后中间的顺序无法确定，每天都被三种痛苦所污染，这就是众生轮回的比喻。对于如此痛苦的众生，以慈悲心想要救护，首先菩萨以众生为对境。
English
Because of distinguishing by the aspect of wanting separation. In whose continuum do these kinds of compassion exist? According to the view that Hearers and Solitary Realizers do not realize the selflessness of phenomena, firstly, ordinary beings; secondly, Hearers and Solitary Realizers; and thirdly, Bodhisattvas and Buddhas. If established from the perspective of philosophical schools, firstly, non-Buddhists; secondly, Realists; and thirdly, Madhyamikas. If established from the perspective of the boundaries of the Mahayana, firstly, the accumulation and application stages of the Mahayana; secondly, the seven impure grounds; and thirdly, it is asserted that they exist from the three pure grounds upwards. According to the view that Hearers and Solitary Realizers do realize the selflessness of phenomena, these two latter compassions are considered to be possessed by all noble individuals, merely because the nature of the mind is the same, but the manner of focusing and the manner of grasping are different. This world, because of clinging to self, initially with the thought of "I," clings to the non-existent self as "I am," clinging to it as true. After that, with respect to all things, whether sentient beings or non-sentient things, that are different from the object of clinging to self, the thought arises, "This is mine," and attachment to things is generated. Therefore, these beings who cling to self and what belongs to self, like a series of buckets drifting, are helplessly drifting from the Avici hell to the peak of existence in the great well of samsara, without beginning and without end, under the control of karma and afflictions. Just as the series of buckets is bound by ropes, (41b) depends on the control of the well-wheel maker, revolves in the well, naturally goes downwards, and must be pulled upwards with effort, the order of the water's beginning, middle, and end cannot be determined, and it is stirred up every day. Similarly, these beings are tightly bound by karma and afflictions, depend on the control of the moving consciousness, are made to drift from the peak of existence to the Avici hell, naturally plunge downwards into the lower realms, and must be pulled upwards with effort to reach the realms of gods and humans, the order of the beginning, middle, and end of the dependent origination of afflictions, karma, and the afflictions of birth cannot be determined, and they are defiled by the three sufferings every day, this is the example of beings in samsara. For such suffering beings, the Bodhisattva initially focuses on sentient beings with the intention of saving them with compassion.