Tibetan
སོར་རིས་ཆད་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱང་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་སོ་ཅོག་གི་དབྱིངས་ཆེན་པོ་འདི་ལས་གཞན་མི་ཚོལ་ཏེ་བཙལ་ཀྱང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། དེས་ན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་གནས་མཐོ་དམན་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་མ་རིག་པ་གཉིད་ལྟ་བུ་ལས། འཁྲུལ་ལམ་དུ་འཕྱན་ཏེ་འཁྲུལ་བའི་རྩལ་རྨི་ལམ་མ་སད་པ་བཞིན་བདེ་སྡུག་བར་མ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་སྐབས་སུ་ཡང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ནོར་བུ་འདམ་ཁྲོད་ན་ཡོད་དུས་དང་། གནམ་སྟོང་ཟླ་བ་བླ་འོག་ལོག་དུས་བཞིན་ཇེ་ངན་ལ་སྤུ་ཙམ་ལ་སོང་བའི་དོན་ཤེས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལོགས་ན་མེད་པའི་དོན་ཤེས་པས། དེའི་ཕྱིར་ན་སྐུ་གསུམ་རྒྱལ་བའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་གྱིས་འཁོར་བའི་གནས་རིགས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་འོ་མ་ལ་མར་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། དངུལ་རྡོ་དངུལ་གྱིས་ཁྱབ་པ་འབྱུང་བཞིའི་ཁམས་ནམ་མཁས་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། དེ་ལྟ་ན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྒྲིབ་མ་སྒྲིབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཡིན་པས་ཡེ་ནས་འཁྲུལ་མ་མྱོང་བའི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་འཁྲུལ་རྟོག་གིས་སྦགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དྲི་མ་འཁྲུད་པའི་ཆེད་དུ་སྤྱན་འདྲེན་པ་ནི། ཧཱུཾ་སྔོན་གྱི་བསྐལ་པ་དང་པོ་ལ༔ སོགས་ཀྱི་མཐར་དབྱེར་མེད་དུ་བསྟིམས་ནས། བཞུགས་གསོལ་ནི། ཧཱུཾ་ཐབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར༔ ཞེས་པས་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཤེས་རབ་དབྱིངས་ནས་ཞེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནས་སྤྱན་དྲངས་པ་རྣམས་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་ལྟར་རོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་བསམ་མོ། ཕྱག་འཚལ་ལ། ཧཱུཾ་ལྷ་ཉིད་རང་ལ་རང་ཉིད་ལྷ༔ ཞེས་པས། ལྷ་ཚོགས་རྣམ་རང་རིག་གི་རྩལ་དུ་ཤར་བའམ་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པས་ཕྱིར་ལྷ་དང་རང་གཉིས་སོ་སོར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་བྲལ་བའི་ངང་དེར་གནས་པ་ལ། ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཚོགས་བསག་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚེ། ཚུར་ལའང་ཕྱག་ལན་བྱས་པས་བདག་དང་ལྷར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་བསལ་བའོ། མཆོད་འབུལ་གྱི་ཚེ། གོང་དུ་མཆོད་འབུལ་གྱི་རྫས་བྱིན་བརླབ་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་ཕྱི་ནང་གསང་གསུམ་གྱི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བསམ་ལས་འདས་པས་ཁྱེར་ཏེ་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཕུལ་བ་ཙམ་གྱིས་དགྱེས་ཤིང་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་བཞེས་ནས་སོ་སོའི་ལོངས་སྤྱོད་པས་མཁའ་མཉམ་གྱི་འགྲོ་བའི་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་རྫོགས་ཏེ་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་ས་བོན་ཐེབས་པར་བསམ་མོ། དེ་ལའང
Chinese
虽然有各自的差别，但有智慧的人们不会在除了包含世俗和胜义的一切法的大界之外去寻找，因为寻找也找不到。因此，轮回的自性，所有高低之处，都源于阿赖耶识无明如睡眠。在错觉中漂泊，迷惑的显现如同未醒的梦，感受各种苦乐和中间状态。在那时，如来藏的自性、本体、大悲三者，如同宝珠在泥中，如同天空倒悬的月亮，如果知道稍微变坏的道理，就知道法界不在别处。因此，三身佛的智慧、慈悲、能力遍布轮回的一切处所。例如，酥油遍布于牛奶中，银遍布于银矿石中，四大元素遍布于虚空中。如此，只是因为暂时的垢染遮蔽与未遮蔽的差别，才有了众生和佛的差别。为了洗净从未迷惑的诸天众被错觉染污的众生的垢染，迎请他们，即念诵“吽，在最初的劫（藏文：ཧཱུྃ་སྔོན་གྱི་བསྐལ་པ་དང་པོ་ལ།），”等，最后融入无别。安座是念诵“吽，以方便所生的坛城中（藏文：ཧཱུྃ་ཐབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར།），”因此，观想从智慧界，即从法界迎请来的诸天众，如水入水般融为一体。顶礼是念诵“吽，神即是自身，自身即是神（藏文：ཧཱུྃ་ལྷ་ཉིད་རང་ལ་རང་ཉིད་ལྷ།），”因此，诸天众显现为自性智慧的游舞或化身，安住于不执著外在的神和自身为二的状态中。为了不舍弃方便的部分，为了积聚缘起之资粮而顶礼时，对方也回礼，从而消除执著自我和神的分别念。供养时，观想供养天女以无与伦比的方式，拿着之前在加持供品时所说的外、内、密三种供品，供养给诸天众，他们欢喜并以大慈悲接受，各自享用，从而使等同虚空的众生积累二种资粮，播下二身的种子。对此也
English
Although there are individual differences, wise individuals do not seek beyond this great realm of all phenomena encompassed by relative and ultimate truth, for even if they search, they will not find it elsewhere. Therefore, the nature of samsara, all high and low places, originates from the alaya-consciousness, like a state of ignorance akin to sleep. Wandering in the path of delusion, the display of delusion is like an unawakened dream, experiencing various forms of happiness, suffering, and intermediate states. Even at that time, the essence of the Sugata, the embodiment of essence, nature, and compassion, is like a jewel in the mud, like the moon upside down in the sky. If one understands the meaning of deteriorating even slightly, one knows that the realm of dharma is not separate. Therefore, the wisdom, compassion, and power of the three kayas of the Buddhas pervade all realms of samsara. For example, butter pervades milk, silver pervades silver ore, and the elements pervade space. Thus, the difference between sentient beings and Buddhas lies only in the distinction between being obscured and not obscured by adventitious stains. To cleanse the stains of sentient beings, who are defiled by delusion, the assembly of deities, who have never been deluded, are invited. This is done by reciting "Hum, in the first kalpa (藏文：ཧཱུྃ་སྔོན་གྱི་བསྐལ་པ་དང་པོ་ལ།）," etc., and finally merging into indivisibility. The invitation to be seated is done by reciting "Hum, in this mandala generated by skillful means (藏文：ཧཱུྃ་ཐབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར།）," thus, contemplating that the assembly of deities invited from the realm of wisdom, that is, from the realm of dharma, merge into one taste like water poured into water. Prostration is done by reciting "Hum, the deity is oneself, oneself is the deity (藏文：ཧཱུྃ་ལྷ་ཉིད་རང་ལ་རང་ཉིད་ལྷ།）," thus, the assembly of deities appears as the play or emanation of self-awareness, abiding in that state free from the notion of grasping the external deity and oneself as separate. In order not to abandon the aspect of skillful means, and to accumulate the accumulation of interdependent origination, when prostrating, the other side also returns the prostration, thereby eliminating the conceptualization of grasping self and deity. At the time of offering, one visualizes the offering goddesses, in an inconceivable manner, holding all the outer, inner, and secret offerings mentioned earlier during the blessing of the offerings, and offering them to the assembly of deities. They rejoice and accept with great compassion, each enjoying them, thereby causing beings equal to space to complete the two accumulations and sow the seeds of the two kayas. Also to that
Tibetan
་མཆོད་པའི་རྫས་རྣམས་དངོས་པོ་དག་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་བཟའ་བཏུང་ལས་ཀྱང་གཙང་ཞིང་འཕགས་པ་ཉུང་བས་བཤོལ་བ་དང་། མང་པོ་ཕྲི་བས་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྷུང་བ་གལ་ཆེ། མང་ཉུང་གང་ཡང་རུང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ལུང་པ་ཁེངས་པའི་མཆོད་རྫས་བཤམས་ཀྱང་། དངོས་བཤམས་སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱངས་སྤེལ་བསྒྱུར་གསུམ་གྱིས་ཡིད་སྤྲུལ་དང་ཆབས་གཅིག་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་དགོས་རྒྱུ་ལས་མི་ལ་སྟོན་མོ་བྱེད་པ་དང་། །དུད་འགྲོ་སོགས་ལ་བཟའ་བཏུང་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཁོ་ནས་བྱེད་ལས་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། འོ་ན་འབྱོར་ལྡན་ཡིན་ཀྱང་ཉུང་ངུ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན། དེ་ཉིད་སེར་སྣའི་བློ་ཡིན་པས་མི་རུང་སྟེ། དབུལ་པོའི་ཚོགས་བསགས་ཀྱི་སྒོ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའོ། འབྱོར་བ་ཆེ་ཆུང་གང་གིས་ཀྱང་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་གལ་ཆེ་ཞིང་། དངོས་རྫས་ཇི་ལྟར་འཛོམས་ཡང་དམིགས་པས་མ་བཅིང་བ་དང་། ཡིད་སྤྲུལ་ཇི་ལྟར་མཁས་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། བསྟོད་པ་ནི། རང་ལས་སྤྲུལ་བའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་མདུན་སར་རབ་ཏུ་སྙན་པའི་གླུ་དབྱངས་བྲོ་གར་དང་བཅས་ཏེ་གསང་བ་གསུམ་གྱི་དཔལ་དང་ཡོན་ཏན་ཆེ་བ་བརྗོད་པའི་ཚེ་འབྱུང་བ་བཞིའི་ཁམས་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གྲགས་པར་བསམ། མཐར་ལྷ་མོ་རྣམས་རང་ལ་བསྟིམ་པའོ། བཟླས་དམིགས་དངོས་ནི་བསྙེན་ཡིག་བཀའ་བཙན་པས་དེར་མཁྱེན་པར་བྱ་བ་ལས་འདིར་ཡང་ཟློས་མི་དགོས་པས་བཞག་གོ། ལར་བཟླས་པ་ལ། རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ནི་རླུང་ནང་དུ་རྔུབ་ཚེ་ༀ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་དང་ཁོང་དུ་གནས་དུས་བཛྲ་གུ་རུ་པདྨ་དང་། ཕྱིར་འབྱིན་དུས་སིདྡྷི་ཧཱུཾ་ལྟ་བུའི་རིགས་འགྲེས་ཤེས་པར་བྱའོ། འགོག་པའི་བཟླས་པ་རླུང་བཟུང་ནས་སྔགས་འབྲུ་ལ་མི་ཡེངས་པར་ཡིད་ངོར་ལན་མང་དུ་གསལ་བྱར་བྱ་བའོ། །ཡིད་བཟླས་རླུང་མི་བཟུང་བར་གོང་ལྟར་བྱེད་པའོ། ཤུབ་བུའི་བཟླས་པ་ནི་སྔགས་སྒྲ་གཞན་གྱིས་མི་ཐོས་བར་བཟླ་བ། རིག་བྱེད་འདོན་པ་ལྟ་བུའི་བཟླས་པ་སྐད་གསང་མཐོན་པོར་བཟླ་བ་སྟེ་རྒྱུད་ལས་ལྔར་བཤད་པ་ཡོད་དོ། སྐབས་འདིར་བསྙེན་སྔགས་ཅི་ཙམ་བཟླས་པའི་ཕྱེད་ཆའི་གྲངས་ཀྱི་སྒྲུབ་སྔགས་ཀྱང་བཟླས་ནས་ཚེ་སྒྲུབ་བྱ་བ་ནི། ཧྲཱིཿ ཚེ་དབང་རིག་འཛིན་པདྨ་འབྱུང་༔ ཞེས་པ་རང་གཞུང་ལྟར་བཏང་མཐར། རྡོར་བཟླས་དང་འགོག་བཟླས་ཡིད་བཟླས་གང་རུང་གིས་ཧྲཱི༔ ཁོ་ན་བཟླ་བའི་འདུན་པ་སྐད་ཅིག་མི་ཡེངས་པར་བྱ
Chinese
供品的物品，必须是清净的，比自己所食用的饮食还要干净殊胜，宁可少一点也不要吝啬，也不要过多减少，不落两边极端非常重要。无论多少都可以，为什么呢？即使摆满整个山谷的供品，也要通过实际陈设，以咒语和禅定进行净化、增殖、转变这三种方式，与意幻同时进行供养布施，而不是像请人吃饭，或者像给牲畜等布施饮食那样，仅仅依靠物品本身来完成，并非依赖于此。那么，即使富裕，只用一点点也可以吗？如果这样想，那就是悭吝的心态，是不可以的。为了不阻碍穷人积累资粮的途径，所以这样说。无论财富多少，前行、正行、后行这三者清净非常重要。无论物品多么丰盛，也不要被执着所束缚；无论意幻多么精妙，也要擅长不损害缘起的方法。赞颂方面：从自身幻化出无量供养天女，在诸佛菩萨的面前，以极其悦耳的歌声和舞蹈，赞颂身语意三密的威德和功德，此时观想四大元素界也同样发出这样的声音。最后将天女们融入自身。念诵观想的实际操作，在修持仪轨中有明确说明，因此在这里无需重复赘述。总的来说，念诵有：金刚念诵，即吸气时念诵嗡啊吽（ༀ་ཨཱཿཧཱུྃ，oṃ āḥ hūṃ，唵 阿 吽，身语意），气停留在体内时念诵班杂咕噜贝玛（བཛྲ་གུ་རུ་པདྨ，vajra guru padma，瓦吉拉 咕噜 贝玛，金刚 上师 莲花），呼气时念诵悉地吽（སིདྡྷི་ཧཱུཾ，siddhi hūṃ，悉地 吽，成就 吽），要了解这种方式。阻止念诵，即屏住呼吸，不要让心念散乱于咒语的字句，要在意念中多次清晰地观想。意念念诵，即不屏住呼吸，按照上述方法进行。耳语念诵，即念诵咒语的声音不让别人听见。出声念诵，即以高亢的声音念诵，经典中说有这五种念诵方式。此时，将念诵本尊咒语数量的一半，也念诵成就咒语，来进行长寿成就，即按照自己的仪轨念诵“舍 策旺仁增贝玛炯（ཧྲཱིཿ ཚེ་དབང་རིག་འཛིན་པདྨ་འབྱུང་，hrīḥ tshe dbang rig 'dzin padma 'byung，舍，长寿自在持明莲花生）”，最后以金刚念诵、阻止念诵或意念念诵中的任何一种方式，一心不乱地念诵“舍（ཧྲཱིཿ，hrīḥ，舍，莲花）”。
English
The offering substances must be pure, even cleaner and more sublime than one's own food and drink. It is important not to be stingy by offering too little, nor to reduce too much, avoiding both extremes. Whether it is much or little, what is important is that even if you arrange offerings that fill a valley, you must offer and give them together with mental transformation through the three ways of purifying, increasing, and transforming with mantra and samadhi, rather than just giving a feast to people or giving food and drink to animals, etc., relying solely on the substances themselves. So, even if one is wealthy, is it okay to offer only a little? If you think that way, it is a miserly attitude, which is not acceptable. This is said so as not to obstruct the accumulation of merit for the poor. Whether one has great or small wealth, it is important that the three aspects of preparation, actual offering, and subsequent actions are completely pure. No matter how abundant the substances are, one should not be bound by attachment; no matter how skilled one is in mental transformation, one should be skilled in methods that do not harm interdependent origination. As for praise: countless offering goddesses emanated from oneself sing extremely pleasant songs and dances in front of the assembly of deities, praising the majesty and virtues of the three secrets of body, speech, and mind. At that time, one should think that even the elements of the four realms also emit such sounds. Finally, the goddesses are absorbed back into oneself. The actual practice of recitation and visualization is clearly explained in the sadhana text, so there is no need to repeat it here. In general, there are different types of recitation: Vajra recitation, which involves inhaling while reciting Oṃ Āḥ Hūṃ (ༀ་ཨཱཿཧཱུྃ，oṃ āḥ hūṃ，身语意), holding the breath while reciting Vajra Guru Padma (བཛྲ་གུ་རུ་པདྨ，vajra guru padma，金刚 上师 莲花), and exhaling while reciting Siddhi Hūṃ (སིདྡྷི་ཧཱུཾ，siddhi hūṃ，成就 吽). One should understand this method. Obstructive recitation involves holding the breath and focusing on the syllables of the mantra without distraction, clearly visualizing them repeatedly in the mind. Mental recitation involves doing the same as above without holding the breath. Whispered recitation involves reciting the mantra in a way that others cannot hear. Vocal recitation involves reciting in a loud voice. The tantras say that there are these five types of recitation. At this time, one should also recite the accomplishment mantra for half the number of times one has recited the approach mantra, in order to accomplish longevity. That is, after reciting "Hrīḥ Tshe dbang rig 'dzin padma 'byung (ཧྲཱིཿ ཚེ་དབང་རིག་འཛིན་པདྨ་འབྱུང་，hrīḥ tshe dbang rig 'dzin padma 'byung，莲花，长寿自在持明莲花生)" according to one's own sadhana, one should recite only "Hrīḥ (ཧྲཱིཿ，hrīḥ，莲花)" with unwavering attention, using either Vajra recitation, obstructive recitation, or mental recitation.