Tibetan
ལ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡོད་པས་དེ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་བློ་བསྟན་གྱིས་གསུངས་སོ། །རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དུ་བཞག་པ། རྣམ༷་པ༷ར་རྟོག༷་པ༷་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མཐུན་པར་སྣང་བ་ག༷ང་དང་གང༷་གི༷ས། བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་དངོ༷ས་པོ༷་གང༷་གང༷་རྣམ༷་པ༷ར་བརྟག༷ས་པ༷་དེ་ཉིད་ནི་ཀུན༷་ཏུ༷་བརྟགས༷་པ༷་ཡི༷་ངོ༷་བོ༷་ཉི༷ད་དེ༷་དེ༷་མེ༷ད་དོ༷། །མདོ་ལས་ཀྱང་རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞ༷ན་གྱིས༷་དབ༷ང་གི༷་ངོ༷་བོ༷་ཉི༷ད་ནི། སེམས་སེམས་བྱུང་ཁམས་ 12-11-6b གསུམ་པའི་རྣམ༷་པར་རྟོག༷་པ་ཡི༷ན་ཏེ༷་དེ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་རྐྱེན༷་ལ༷ས་བྱུང༷་བའི༷་གཞན་དབང་ངོ་། །མི་འགྱུར་བར་ཡོངས་སུ་གྲུབ༷་པ་ནི༷་གཞན་དབང་དེ༷་ལ༷་སྔ་མ་སོ༷་གཟུང་འཛིན་ཏུ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ལྟར་རྟག༷་ཏུ༷་མེ༷ད་པ༷ར་གྱུར༷་པ༷་གང༷་ཡིན་པའོ། །དེ༷་ཕྱིར༷་ཀུན་བརྟགས་དང་བྲལ་བའི་ཡོངས་གྲུབ་དེ༷་ཉི༷ད་གཞ༷ན་དབ༷ང་ལ༷ས། གཞ༷ན་མི༷ན་ཏེ་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་གཞ༷ན་མ༷་ཡི༷ན་པ༷འ༷ང་མི༷ན་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་མི༷་རྟག༷་པ༷་སོ༷གས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་སོགས་གཞན་དང་གཞན་མིན་མིན་པ་བཞི༷ན་དུ༷་བརྗོ༷ད་དེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ལས་མི་རྟག་པ་གཞན་ན་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག་པར་མི་གྱུར་རོ། །གཞན་མིན་ན་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞིག་ནས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་དབང་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འཛིན། མི་འཛིན་ན་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དེ༷་ཉིད་མ༷་མཐོ༷ང་མ་རྟོགས་མངོན་དུ་བྱས་པར་དུ་དེའི་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཞན་དབང་གི་གནས་ཚུལ་དེ༷་ཇི་བཞི༷ན་མི་མཐོང་ངོ་། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་གྲུབ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་མཐོང་བས་མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་ལྟ་བུར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ༷་བོ༷་ཉི༷ད་ནི༷་རྣམ༷་གསུམ༷་གྱི༷། ངོ༷་བོ༷་ཉི༷ད་མེ༷ད་པ་རྣ༷མ་པ་གསུ༷མ་ལ༷། དགོ༷ངས་ན༷ས་ཆོ༷ས་རྣམ༷ས་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་ཀྱི༷། ངོ༷་བོ༷་ཉི༷ད་མེ༷ད་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པར་བསྟན༷་པ༷་ཡི༷ན་ནོ། །གང་ཞེ་ན། དང༷་པོ༷་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ༷་ནི༷་རང་གི་མཚ༷ན་ཉི༷ད་ཀྱི༷། ངོ༷་བོ༷་ཉི༷ད་མེ༷ད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེའི་མཚན་ཉིད་རྟོག་པའི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་གཟུང་རུང་ 12-11-7a གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོགས་སུ་གདགས་པ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་མེད་པས་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བ
Chinese
བློ་བསྟན་ (Loten, name of a person) 认为，阿赖耶识（kun gzhi'i rnam shes，fundamental consciousness）存在，因此必须承认它。 唯识宗将自性分为三种： 分别（rnam par rtog pa）：无论内外事物呈现出何种一致性，以及无论我与法以何种方式被分别，那本身就是遍计所执性（kun tu brtags pa yi ngo bo nyid），它并不存在。 经中也说：‘善现（Rab 'byor, Subhuti），正如孩童执着于事物一样，法也是不存在的。’ 依他起性（gzhan gyis dbang gi ngo bo nyid）：是心、心所和三界（sems sems byung khams gsum pa'i）的分别，它依赖于其他因缘而生，故为依他起。 圆成实性（mi 'gyur bar yongs su grub pa）：在依他起性中，先前如所取和能取般被遍计所执的事物，不再存在。 因此，远离遍计所执的圆成实性，并非异于依他起性，因为它是依他起性的法性；但也不是与依他起性无异，因为法与有法之间存在差别。 例如，无常（mi rtag pa）等苦（sdug bsngal ba）和无我（bdag med pa）等，可以说无常等既异于行（'du byed），也非异于行。 如果无常异于行，那么行就不会是无常的。 如果无常非异于行，那么行在坏灭后就会消失，就像无常一样。 如果依他起性没有能取和所取，那么它如何执取？如果不执取，又如何知道它的存在？ 当超越世间的无分别智（mi rtog pa'i ye shes）证悟了圆成实性时，世间后得智（rjes thob dag pa 'jig rten pa'i ye shes）也无法如实地见到依他起性的真实状态。 无分别智所见的圆成实性如虚空般，因此等持（mnyam bzhag）也如虚空般。 后得智所见的诸法如幻象、梦境、阳焰等。 如是之自性，于三自性中，以三种无自性之观点，阐释一切法无自性、无生、无灭。 何为三种无自性？ 第一，遍计所执性，称为自相无自性（rang gi mtshan nyid kyi ngo bo nyid med pa），因为它的自性仅仅是分别的遍计所执，因此，所取的色法等特征，都是没有实体的，如同空中的花朵。
English
Loten (name of a person) stated that the ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes, fundamental consciousness) exists, therefore it must be acknowledged. The Yogācāra school posits three natures: Parikalpita (rnam par rtog pa): Whatever similarities appear between internal and external objects, and in whatever ways self and phenomena are distinguished, that very thing is the nature of the imagined (kun tu brtags pa yi ngo bo nyid), and it does not exist. The sutra also states: 'Subhuti (Rab 'byor), just as children are attached to things, so too are phenomena non-existent.' Paratantra (gzhan gyis dbang gi ngo bo nyid): It is the discrimination of mind, mental factors, and the three realms (sems sems byung khams gsum pa'i), which arises from other causes and conditions, hence it is dependent. Parinishpanna (mi 'gyur bar yongs su grub pa): In the Paratantra nature, the things that were previously imagined as the apprehended and the apprehender no longer exist. Therefore, the Parinishpanna nature, which is free from the Parikalpita, is not different from the Paratantra nature, because it is the dharmata of the Paratantra; but it is also not non-different from the Paratantra, because there is a distinction between dharma and dharmin. For example, impermanence (mi rtag pa), suffering (sdug bsngal ba), and selflessness (bdag med pa) can be said to be both different and not non-different from the aggregates ('du byed). If impermanence is different from the aggregates, then the aggregates would not be impermanent. If impermanence is not different from the aggregates, then the aggregates would disappear after disintegration, just like impermanence. If the Paratantra nature has no grasper and grasped, how does it grasp? If it does not grasp, how is its existence known? When the non-conceptual wisdom (mi rtog pa'i ye shes) that transcends the world realizes the Parinishpanna nature, even the subsequent wisdom (rjes thob dag pa 'jig rten pa'i ye shes) of the world cannot see the true state of the Paratantra nature as it is. The Parinishpanna nature seen by non-conceptual wisdom is like space, therefore samadhi (mnyam bzhag) is also like space. The wisdom of subsequent attainment sees all phenomena as illusions, dreams, mirages, and so on. Such a nature, within the three natures, explains that all dharmas are without nature, without arising, and without ceasing, from the perspective of the three types of no-nature. What are the three types of no-nature? First, the Parikalpita nature is called the no-nature of its own characteristic (rang gi mtshan nyid kyi ngo bo nyid med pa), because its nature is merely the imagined Parikalpita, therefore, the characteristics of the apprehended form, etc., have no substance, like flowers in the sky. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཞིན་དུ་ངོ་བོ་མེད་པའོ་ཀུན་བརྟགས་དེ་ལས་གཞ༷ན་པ༷་གཞན་དབང་ཡ༷ང་། དེ༷་ནི༷་རྐྱེན་གཞན་ལས་འབྱུང་ཞིང་ར༷ང་ཉི༷ད་ཀྱི་དབང་གིས་མི༷་འབྱུང༷་བས༷། སྐྱེ་བའི་ངོ༷་བོ་ཉི༷ད་མེ༷ད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་ལས་རྣམ་གྲངས་གཞན༷་ཡི༷ན་ནོ༷། །རྟོགས་བྱའི་ཆོ༷ས་ཀྱི༷་དོན༷་གྱི༷་དམ༷་པ༷འ༷ང་ནམ་མཁའ་ལྟར་རོ་གཅིག་པ་དང་དྲི་མ་མེད་ཅིང་མི་འགྱུར་བས་ཡོངས་གྲུབ༷་དེ༷་དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའོ། །འདི༷་ལྟར༷་ཆོས་ཀུན་ཀྱི་དེ༷་བཞི༷ན་ཉི༷ད་ཡིན་ལ་དོན་དམ་ཡང༷་དེ༷་ཡིན་ལ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའམ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པ་སློབ་མི་སློབ་ཀྱི་དུས༷་རྣམ༷ས་ཀུན༷་ན༷འང་དེ༷་བཞི༷ན་ཉི༷ད་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་ཉི༷ད་ཤིན་ཏུ༷་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རྣམ༷་པ༷ར་རི༷ག་པ༷་ཙམ༷་ཡོད་དོ། །ཇི༷་སྲིད་དེ་ལྟ་བུའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རིག་པའི་རྣམ༷་རི༷ག་ཙམ༷་ཉི༷ད་ལ༷། རྣལ་འབྱོར་བའི་རྣམ༷་པ༷ར་ཤེས༷་པ༷་མི༷་གན༷ས་པ༷་དེ་སྲིད་དུ། གཟུང་བ་འཛིན་པ་དང་འཛིན་པ་འཛིན་པའི་འཛི༷ན་པ༷་གཉི༷ས་ཀྱི༷་བག༷་ལ༷་ཉལ༷་ཀུན་གཞི་ལ་གནས་པ། དེ༷་ཉི༷ད་རྣམ༷་པ༷ར་མི༷་ལྡོ༷ག་གོ༷། ཅི་དོན་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་དམིགས་པས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སམ་ཡང་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གནས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་སུ་བཏགས་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་འདི༷་ད༷ག་གཟུང་བྱའི་དོན་གཞན་མེད་པར་རྣམ༷་པ༷ར་རི༷ག་པ་ཙམ༷་ཉི༷ད་ཅེ༷ས། དེ༷་ལྟ་བུ་སྙམ༷་དུ༷་ནི༷་མངོན་རྟགས་སུ་དམི༷གས་ན༷ས་སུ༷། དམིགས་པ་གང་ཅི༷་ཡ༷ང་རུང་སྟེ་ཀེང་རུས་དང་སྔོན་པོ་སོགས་བློ་ཡི་མདུ༷ན་དུ་འཇོ༷ག་ན༷། དེ༷་ནི༷་རྣམ་རིག་ཙམ༷་ལ༷་མི༷་གན༷ས་ཏེ་གཟུང་བའམ་དམིགས་པ་མ་སྤངས་ 12-11-7b པས་སོ༷། །ན༷མ་ཞིག༷་ཤེས་པའི་འཛིན་པ་སྤངས་ཤིང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས༷་པ༷ས་བསྟན་པའམ་གདམས་ངག་གམ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཐ་མལ་པ་རྣམས་དམིགས་ཀྱང་རུང་སྟེ་དམི༷གས་པ༷་རྣམ༷ས། ཕྱི་དོན་དུ་མི༷་དམི༷གས་མི་མཐོང་མི་འཛིན་པ་མངོན་ཞེན་མེད་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་དེ༷་ཡི༷་ཚེ༷་ན༷་ནི༷། རྣམ༷་པ༷ར་རིག༷་པ༷་ཙམ༷་ལ༷་གན༷ས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུང༷་བ༷་མེ༷ད་པ༷ས་དེ༷་འཛི༷ན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཛིན་པའང་མེ༷ད་དོ༷། །དེ་ལྟ་བུར་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ལ་མི་རྟོག་པ་མཉམ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་ཞེན་གྱི་བག་ཉལ་སྤོང་ཞིང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ༷་ལྟ་བུ་ནི༷་གཟུ༷ང་བ་དང་འཛིན་པའི་སེམ༷ས་མེ༷ད་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མི༷་དམི༷གས་
Chinese
此外，遍计所执性是空性的，依他起性也是如此。因为它是从其他因缘产生的，不是自己产生的。因此，‘生之自性本空’与前者（指遍计所执性）在名相上有所不同。所要证悟的法之究竟深奥之处，如虚空般无二无别，无垢无染，不变不异，因此圆成实性是究竟真实的。如此，一切法的真如是也，胜义谛也是也，而此即是胜义谛中的自性本空或无实性的自性。无论凡夫、圣者、有学或无学，在任何时候，真如都不会改变。唯有完全清净的如所有性才能被完全理解，这只是识而已。只要这种无二的体性，这种唯识的道理存在，瑜伽行者的识不停止，能取和所取，以及取者和所取的习气都存在于阿赖耶识中，并且不会转变。如果仅以离戏论的心来观心性，是否就能安住于心性之中呢？并非如此。或者，为了消除那些具有傲慢心，仅凭听闻就认为自己安住于清净的唯识之中的想法，无论如何，凡是被称为‘法’的，都只是识，没有其他所取的对象。如果有人这样认为，并以显现的征象来观察，无论观察什么，比如骷髅或蓝色等，并将其置于心中，那也不是安住于唯识，因为没有舍弃所取或所观。何时舍弃能取之识，安住于自心之本性呢？无论以识所指示的教言或开示，还是以色声等寻常之物为所缘，只要不执著于外境，不将其视为真实，如实地见到无有显现执著之义，那时才是安住于唯识。因为没有所取，所以也没有能取之识。如此，对能取和所取不作分别，平等一味，便会生起出世间的智慧。舍弃对能取和所取的执著习气，也就能安住于自心之本性。如此，没有能取和所取之心，也不执著于能取和所取二者。
English
Furthermore, the thoroughly established nature (parikalpita-lakṣaṇa) is emptiness, and so is the other-dependent nature (paratantra-lakṣaṇa). Because it arises from other causes and conditions, not from itself. Therefore, 'the nature of arising is emptiness' is a different term from the former (referring to the thoroughly established nature). The ultimate profound point of the object to be realized, like space, is of one taste, without defilement, unchanging, so the perfectly established nature (pariniṣpanna-lakṣaṇa) is ultimately true. Thus, the suchness of all dharmas is also the ultimate truth, and this is the selflessness of phenomena or the nature of non-substantiality in the ultimate truth. Whether ordinary beings, noble ones, learners, or non-learners, at all times, suchness does not change. Only the perfectly pure suchness can be fully understood, and this is only consciousness. As long as this non-dual nature, this principle of only consciousness exists, the consciousness of the yogi does not cease, the habits of the grasper and the grasped, and the grasping of the grasper, all exist in the alaya-consciousness, and will not transform. If one only contemplates the nature of mind with a mind that is free from conceptual elaboration, will one be able to abide in the nature of mind? Not so. Or, in order to eliminate the thoughts of those who are arrogant, who think that they abide in pure only-consciousness merely by hearing, whatever is called 'dharma' is only consciousness, without any other object to be grasped. If someone thinks like this, and observes with manifest signs, no matter what is observed, such as a skeleton or blue color, and places it in the mind, that is not abiding in only-consciousness, because the grasped or observed is not abandoned. When will the grasping consciousness be abandoned, and one abide in the nature of one's own mind? Whether the teachings or instructions indicated by consciousness, or ordinary things such as forms and sounds are taken as objects, as long as one does not cling to external objects, does not regard them as real, and sees the meaning of non-manifest clinging as it is, then one is abiding in only-consciousness. Because there is no grasped, there is no grasping consciousness. Thus, without distinguishing between the grasper and the grasped, being equal and of one taste, transcendental wisdom will arise. Abandoning the clinging habits to the grasper and the grasped, one can also abide in the nature of one's own mind. Thus, there is no mind of the grasper and the grasped, and one does not cling to the two, the grasper and the grasped. --------------------------------------------------------------------------------