Tibetan
ཁྱད་པར་ཅན་བཞག་ལ། བསམ་གཏན་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་པས་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་མ་བཞག་གོ། གཉིས་པའི་དངོས་གཞི་ལ་ནང་རབ་དང་ནི་མཛོད་ལུགས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་དད་ པ་ཡིན་ཞེས་མཛོད་ལས་བཤད་དོ། །གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སས་བསྡུས་པའི་དྲན་པ་ཤེས་བཞིན་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལ་བཤད་དོ། །ནང་རབ་དང་གི་དོན་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་རྒྱུད་འཁྲུགས་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་གཡེང་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་ན་དེའི་དགའ་བདེ་གཉིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་མཛོད་པ་དང་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་ལུགས་སོ་སོར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པའི་ཡན་ལག་ལ་ལྔ་ལས། དྲན་པ་ནི་གསུམ་པའི་གདམས་ངག་གི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ས་བསྡུས་པའི་སེམས་བྱུང༌། ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་བྱར་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སས་བསྡུས་པའི་སེམས་བྱུང༌། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སས་བསྡུས་པའི་སེམས་བྱུང༌། ཚོར་བ་བདེ་བ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་བྱུང་སིམ་པ་མྱོང་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔར་བཞིན། འོ་ན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བ་དང༌། གསུམ་པའི་བདེ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་བྱུང་སིམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འདྲའང༌། ཡུལ་ལ་ཧ་ཅང་གཡོ་བའི་སྐྱོན་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དུས་ན་དགའ་བ།དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་དུས་ན་བདེ་བ་ཞེས་ཟེར་གྱི་དགའ་བ་མི་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་སེམས་བྱུང་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བར་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པས་གསུམ་པ་དང་བཞི་ པ་ན་དང་པོ་གཉིས་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་ཡོད་བཞིན་དུ། ཅིའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་ཡང་དག་ཏུ་མ་སྨོས་ཞེས་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ཀྱིས་དང་པོའི་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་གཙོ་བོ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་བྱུང་སིམ་པ་མྱོང་བ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །བཞི་པའི་ཡན་ལག་བཞི་ལས་དྲན་པ་ཡོངས་དག་ནི་བཞི་པའི་གདམས་ངག་གི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་བསམ་གཏན་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་སེམས་བྱུང༌། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་ནི། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་སེམས་བྱུང༌། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ནི་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་བྱུང་ཚོར་བ་སིམ་གདུང་གང་ཡང་མིན་ཞིང་བར་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་གསུམ་པར་ཤེས་བཞིན་ཡན་ལག་ཏུ་སྨོས། བཞི་པར་མི་སྨོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། བཞི་པར་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་བྱ་ར་བྱེད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་གོ། སྐྱོན་བརྒྱད་ནི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས། དགའ་བདེ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་ཡིད་མི་བདེ་གཉིས། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་གཉིས་ཏེ་བརྒྱད་དོ། །རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བདེ་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་དུ་བཤད་པ་དེའང་གཞན་གྱི་ས་ལ་བལྟོས་ཏེ་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། རང་གི་ས་པ་ལ་བལྟོས་ཏེ་སྐྱོན་མིན་ནོ། །གྲངས་ངེས་པའི་ རྒྱུ་མཚན་ནི། བསམ་གཏན་བཞིའི་ཡན་ལག་ལ་བཞི་དང་ལྔར་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་ཡན་ལག་རྣམས་དེར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་དེ་དག་གང་ཡང་མིན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཡན་ལག་ལྔ་དང་བཞིར་འཇོག་པའི་དོན་དེ་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ན། གཙོ་བོ་བསྡུས་པའི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཙོ་བོ་བསྡུས་ཤེ་ན། གཉེན་པོ། ཕན་ཡོན། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གཙོ་བོ་བསྡུས་སོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་པོ་དེ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། འོག་སའི་ཉོན་མོངས་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཡང་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་བསམ་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་གཞིའི་རྟོག་དཔྱོད་ནི་འོག་སའི་ཐག་སྲིང་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྤོང་གཉེན་དངོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བདེ་གཉིས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་དཔྱོད་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང་དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་ཚུལ་སྔར་དང་འདྲ། དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་ཡང་སྔར་བཞིན། ཏིང་འཛིན་ཡང་སྔར་བཞིན། གསུམ་པའི་དྲན་ཤེས་བཞིན། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། གཉིས་པའི་དགའ་བ་སྤོང་བའོ། །གཞན་རྣམས་སྔར་བཞིན། བཞི་པའི་དྲན་པ་ཡོངས་དག །འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་ནི། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། གསུམ་པའི་བདེ་བ་སྤོང་བ་ཡིན་པས་སོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ། ཕན་འདོགས་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅེས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཚོར་བའི་དབང་པོ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བཞིར་འཇོག་སྟེ། ཚོར་བ་ཡིད་མི་བདེའི་དབང་པོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོ་བཞག །ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཉིས་པ་བཞག །ཚོར་བ་ཡིད་བདེའི་དབང་པོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུམ་པ་བཞག །ཚོར་བ་བདེ་བའི་དབང་པོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་བཞག་པར། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་བཤད། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དགའ་བདེ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཞེས་ཟེར། གཉིས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཞེས་ཟེར། གསུམ་པའི་ བདེ་བ་ལ་དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་དོར་བས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ། གཉིས་པའི་དགའ་བ་དོར་བས་བསམ་གཏན་གསུམ་པ། གསུམ་པའི་བདེ་བ་དོར་བས་བཞི་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་འདའ་བ་ཞེས་བཤད། །གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་དཔྱད་པ་ལ་བཞི་ལས། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་དེས་གཟུགས་ལ་རགས་པར་མཐོང་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དེ་རགས་པ་དང་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་དེ་ཞི་བ་དང༌། འདི་དག་ནི་ནམ་མཁའ་ཙམ་མོ་ཞེས། ཞི་རགས་སུ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲིས་པར་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔོ་སེར་སོགས་སུ་སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས། གྱང་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་ཆུ་ཀླུང་སོགས་སུ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་སྟེ་རགས་པའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་དང་ནམ་མཁའ་ཙམ་མོ་ཞེས་དམིགས་པའི་སྙོམས་འཇུག་
Chinese
已经安立了特殊之处。由于其余禅定的支分没有那样的特殊之处，所以没有安立实际的特殊之处。第二的实际是，内派和俱舍宗认为是对从初禅中必定生起而生起信心的信。如《俱舍论》中所说。在《决择摄略》中，宣说了由二禅所摄的念、正知、行舍三种。内派的意义是，为了寂灭初禅的寻伺使相续错乱的掉举，所以它的喜乐二者和等持三者，如《俱舍论》和《集论》各自所说，是初禅的支分。第三禅的支分有五种，即念是不忘失执持第三禅的教授之所缘行相的，由第三禅所摄的心所。正知是作沉掉之对治的，由第三禅所摄的心所。行舍是没有沉掉之过失的不平等性的，由第三禅所摄的心所。感受乐是主要的意识一者的眷属所生的，心所轻安的体验。等持如前。那么，初禅和二禅的喜，与三禅的乐有什么差别呢？虽然同样是主要的意识一者的眷属所生的，心所轻安的体验，但在对境上极其动摇的过失寂灭之时是喜，那寂灭的第三禅之时称为乐，而不称为喜。分别说部认为初禅和二禅的乐是心所轻安的乐，经部师则遮止说，在三禅和四禅有胜过初禅和二禅的轻安，为什么没有真实宣说极轻安的乐呢？而自宗则认为初禅的禅定乐是主要的身体的识一者的眷属所生的，心所轻安的体验，是根识的。第四禅的四支中，念清净是于第四禅的教授之所缘行相不忘失执持的，从八种过失中解脱的心所。行舍清净是。
English
A distinction has been established. Since the remaining dhyanas do not have such a distinction in their limbs, the actual distinction has not been established. The actual of the second is that the inner school and the Kosha school believe that it is the faith that arises from the certainty of arising from the first dhyana. As stated in the Abhidharmakosha. In the Compendium of Determinations, the three, mindfulness, awareness, and equanimity, which are included in the second dhyana, are explained. The meaning of the inner school is that in order to pacify the distraction that causes the mind to be disturbed by the investigation of the first dhyana, its joy and happiness, and the three samadhis, as explained in the Abhidharmakosha and the Compendium of Topics respectively, are limbs of the first dhyana. The third dhyana has five limbs: mindfulness is the mental factor included in the third dhyana that does not forget to hold the object and aspect of the instruction of the third dhyana. Awareness is the mental factor included in the third dhyana that is the antidote to sinking and excitement. Equanimity of action is the mental factor included in the third dhyana that is without the fault of inequality of sinking and excitement. The feeling of happiness is the experience of mental pliancy that arises as a member of the retinue of the main consciousness. Samadhi is as before. So, what is the difference between the joy of the first two dhyanas and the happiness of the third dhyana? Although it is the same experience of mental pliancy that arises as a member of the retinue of the main consciousness, it is joy when the fault of extreme agitation towards the object is pacified, and it is called happiness at the time of that pacified third dhyana, and it is not called joy. The Vaibhashikas believe that the happiness of the first two dhyanas is the happiness of mental pliancy, while the Sutrantikas refute that since there is a pliancy in the third and fourth dhyanas that is superior to the first two dhyanas, why is the happiness of extreme pliancy not truly proclaimed? And their own school believes that the dhyana happiness of the first dhyana is the experience of mental pliancy that arises as a member of the retinue of the main body consciousness, which is sense consciousness. Among the four limbs of the fourth dhyana, pure mindfulness is the mental factor that does not forget to hold the object and aspect of the instruction of the fourth dhyana, and is liberated from the eight faults. Pure equanimity of action is.
Chinese
不为沉掉和掉举的过失所扰，解脱了八种过失的心所。感受舍受，主要是生起于一个意之识的眷属中的心所，既不是感受喜悦也不是感受痛苦，而是体验中间状态，解脱了禅定的八种过失。等持和之前一样。那么，第三禅说正知是支分，第四禅为什么不说呢？第四禅因为解脱了禅定的八种过失，所以不需要进行沉掉和掉举的防护，因此没有将它作为支分。八种过失是：寻和伺，喜和乐，痛苦和不悦，呼气和吸气，这八种。寻伺和喜乐被说成是禅定的过失，这也是相对于其他的地而言是过失，相对于自己的地而言则不是过失。 数量确定的理由是：四禅的支分确定为四个和五个的理由是什么呢？禅定正行的支分确定在那里不是这样的，因为有许多不是那些支分的禅定正行。那么，安立支分为五个和四个的意义是以什么为依据呢？主要以摄集为依据。以什么为依据而摄集主要呢？以对治、利益、所依的支分作为依据而摄集主要。初禅的寻伺二者是对治的支分，因为它们使人从下地的烦恼中解脱出来。寻伺二者成为对治的方式也是思虑近分的寻伺之流，而正行的寻伺仅仅是延长下地的绳索而已，不是真正的断除对治。喜乐二者是利益的支分，因为它们是从寻伺断除下地的烦恼中产生的。等持是所依的支分，因为依靠它，寻伺对治的支分和喜乐利益的支分才能产生。二禅中的内净是对治的支分，因为它是为了舍弃初禅的寻伺。转变的方式和之前一样。喜乐转变为利益的支分的方式也和之前一样。等持也和之前一样。三
English
A mental factor that is free from the faults of sinking and excitement, and liberated from the eight faults of imbalance. The feeling of equanimity is mainly a mental factor that arises as a member of a single mind consciousness, which is neither a feeling of joy nor a feeling of suffering, but an experience of an intermediate state, liberated from the eight faults of meditative concentration. Samadhi is the same as before. So, in the third dhyana, mindfulness is mentioned as a limb. Why is it not mentioned in the fourth? In the fourth dhyana, because one is liberated from the eight faults of meditative concentration, there is no need to guard against sinking and excitement, so it is not established as a limb. The eight faults are: investigation and analysis, joy and happiness, suffering and displeasure, exhalation and inhalation, these eight. Investigation, analysis, joy, and happiness are said to be faults of meditative concentration, which are faults relative to other levels, but not faults relative to one's own level. The reason for the fixed number is: what is the reason why the limbs of the four dhyanas are fixed at four and five? It is not the case that the actual limbs of meditative concentration are fixed there, because there are many actual meditative concentrations that are not those limbs. So, what is the basis for establishing the limbs as five and four? It is mainly based on inclusion. Based on what is the main inclusion made? The main inclusion is made based on the limbs of antidote, benefit, and basis. The two, investigation and analysis, of the first dhyana are limbs of antidote, because they cause one to be separated from attachment to the afflictions of the lower realms. The way in which the two, investigation and analysis, become antidotes is also by contemplating the stream of investigation and analysis of the near attainment, but the actual investigation and analysis of the main practice is only to extend the rope of the lower realms, and is not the actual abandonment of antidote. The two, joy and happiness, are limbs of benefit, because they arise from the abandonment of the afflictions of the lower realms by investigation and analysis. Samadhi is a limb of basis, because relying on it, the limb of antidote of investigation and analysis and the limb of benefit of joy and happiness can arise. In the second dhyana, inner purity is a limb of antidote, because it is for abandoning the investigation and analysis of the first dhyana. The way of transformation is the same as before. The way in which joy and happiness transform into limbs of benefit is also the same as before. Samadhi is also the same as before. The third