Tibetan
ཡང༌འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་དར་བར་བྱས་པའི་ཚེ་གྲུབ་མཐའ་འོག་མའི་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གོང་དུ་ཐེག་ ཆེན་མ་ཐོས་པ་དང༌། རང་གིས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་སྡེ་སྣོད་ཅི་རིགས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་འདུག་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་བ་བྱུང་བའི་ཚེ་དེ་དག་གི་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་མཐའ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀཱཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང༌། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པ་མཛད། །ཅེས་པ་ལྟ་བུ་ཐེག་དམན་གྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་བཀའི་དགོངས་པར་བསྟན་པ་དང༌། སེམས་ཡོད་སུ་ཞིག་དེ་ལ་སྨོད། །ཅེས་གསུངས་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བའི་སྲོལ་རྒྱས་པར་བཏོད་པ་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་དངོས་སློབ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པས་རྣམ་ཤེས་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་རྣམས་རྒྱས་པར་བཀོད་ནས་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདིར་དེ་དག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། ཐུབ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་ཀྱི་པཎྜིཏ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་སོགས་བརྩམས་ནས་རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ་མདོའི་དོན་གཞན་དུ་བཀྲལ་ནས་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་མིག་ནི་ཟུམ་གྱུར་ཅིང༌། །དབང་གྱུར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཟད་པ་ན། །དེ་ཉིད་མ་མཐོང་རང་དགར་གྱུར་པ་ཡི། །ངན་རྟོག་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་འདི་དཀྲུགས་སོ་ཞེས་དང༌། འདི་ནི་སྟོན་པས་གསུངས་སོ་ལོ་ཞེས་ འབྱུང་བ་ལྟར། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བདུད་ཀྱི་ལས་ཆེར་གཡོས། སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་སོ་སོ་ནས་ལངས་ཏེ་ཕལ་ཆེར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀླུ་སྒྲུབ་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་བརྙེས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཚན་མ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གསུངས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་དབུ་མ་ལ་སོགས་མཛད་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དུས་རིང་མོའི་བར་དུ་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ཤིན་ཏུ་དར་ལ་ཐེག་ཆེན་མིང་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་དར་བར་བྱས་ཏེ་སྲོལ་བཏོད། དེ
Chinese
又，圣者龙树使大乘在瞻部洲弘扬之际，下部宗派的班智达们以自己此前未曾听闻大乘，以及与自己承认为量之论藏等不相符为理由，诋毁大乘非佛语，为了消除他们的邪见而造论。导师自己也以缘起法遮止八边等一切戏论的理路，以及“世尊有与非有，以智慧遮止迦旃延之教言中的有与非有”等，依赖小乘的教证也显示自性空是佛语的密意，并说“有心者谁会诋毁它呢？”，因此大乘被证实是佛语。如是，在龙树之后，无著使唯识的见解广为流传之际，导师的亲传弟子狮子贤等将唯识论者的观点广为阐述并加以破斥。如此行事，此处会出现这些意义：能仁（释迦牟尼佛）涅槃之后，分别说部等的班智达们著作了《阿毗达磨七论》等，各自弘扬自己的宗派，将经部的意义作其他解释，使珍贵的教法染上污垢。如是说：“导师世间的眼睛已闭上，有权势的众生大多已逝去，未见彼者，随心所欲的恶分别念者扰乱了此教法”，以及“这是导师所说”等出现。佛陀涅槃后，魔业大兴。各部派的执着各自兴起，大多对实有之见极为执着，因此菩萨龙树获得了极喜地，依靠大乘无相空性的经典，著作了《中观论》等，如是说。如是，在漫长的时间里，下部宗派极为兴盛，大乘连名字都没有，龙树使大乘得以弘扬，开创了先河。那
English
Furthermore, when the noble Nāgārjuna caused the Mahāyāna to flourish in Jambudvīpa, the paṇḍitas of the lower schools, on the grounds that they had not heard the Mahāyāna before and that it was inconsistent with the Piṭakas they accepted as valid, denounced the Mahāyāna as not being the word of the Buddha. It was to dispel their wrong views that he composed treatises. The teacher himself also used the reasoning that the dependent arising prevents all elaborations such as the eight extremes, and that "The Blessed One, with his knowledge, refuted both existence and non-existence from the instructions of Kātyāyana," relying on the scriptures of the Lesser Vehicle, he showed that emptiness of inherent existence is the intention of the Buddha, and said, "Who with a mind would revile it?" Therefore, the Mahāyāna was proven to be the word of the Buddha. Thus, after Nāgārjuna, when Asaṅga widely established the tradition of the Mind-Only view, the direct disciples of the teacher, such as Siṃhabhadra, extensively presented the tenets of the Mind-Only proponents and refuted them. By doing so, the following meanings arise here: After the passing of the Thubpa (Shakyamuni Buddha) into nirvana, the paṇḍitas of the Vaibhāṣika and other schools composed the seven Abhidharma treatises and so forth, and propagated their own tenets, interpreting the meaning of the sutras in other ways, and thus making the precious doctrine impure. As it is said: "The teacher, the eye of the world, has closed, and most of the powerful beings have passed away. Those who have not seen him, with their own arbitrary evil thoughts, have disturbed this doctrine," and "This was spoken by the teacher," and so on. After the Buddha's passing into nirvana, the work of the demons greatly increased. The attachments of the various schools arose separately, and most were extremely attached to the view of existence, so the Bodhisattva Nāgārjuna, having attained the Joyful Ground, relied on the scriptures of the Mahāyāna, the emptiness of signlessness, and composed treatises such as the Madhyamaka, as it is said. Thus, for a long time, the lower schools were very prosperous, and the Mahāyāna did not even have a name, but Nāgārjuna caused the Mahāyāna to flourish and established the tradition.
Tibetan
་རྗེས་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བའི་སྲོལ་རྒྱས་པར་བཏོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ཀྱི་སྔོན་དུ་དབུ་མ་དང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་མིང་ཙམ་ཡོད་སྲིད་ཀྱང་མདོའི་དགོངས་པ་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་བཀྲལ་ནས་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ལྟར་བཟུང་སྟེ་གཞན་དུ་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཐོགས་མེད་སོགས་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྲོལ་བཏོད་པའི་བཀའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་སློབ་དཔོན་གང་ཡིན་པ་བསྟན་དགོས་ན་དེ་ཡང་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་པའི་སློབ་དཔོན་དེ་གཉིས་དུས་ཅི་ཙམ་ནས་བྱུང་ཞེ་ན། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ནི། རྩ་རྒྱུད་དུ། ང་ནི་མྱ་ངན་འདས་འོག་ཏུ། །ལོ་ནི་བཞི་བརྒྱ་ལོན་པ་ན། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་བམ་པོ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་ལས། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་ལོན་པའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ མཛད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་དང༌། དབུ་མ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྤངས་པས་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཚུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་འཕགས་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པས་གཞུང་དེ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་ཅིང་སྤེལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་དགུ་བརྒྱ་ལོན་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པས་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་རྣམས་མཛད་དེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་དང་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གཞུང་དེ་ཡང་དག་པར་བླངས་ནས་བར་ཏུ་སྤེལ་ཏེ། དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རོ་གཅིག་པས་སྟོང་པ་དང་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཉེ་བའི་འོད་ན་རེ་ལོ་སྟོང་གི་མདུན་རོལ་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རོ་གཅིག་གོ། དེ་ཚུན་ཆད་ནས་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ཁད་ཀྱིས་འགགས་པས་སྟོང་པ་དང་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེའོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་འབྱུང་བའི་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། །དགུ་དང་གཅིག་པུར་འདོད་པ་དགག །དོན་རྣམ་བཞི་ཡིས་ཀུན
Chinese
之后，导师无著弘扬了唯识宗的见解。在龙树和无著之前，或许只有中观和瑜伽行派的名称，但将经部的意旨分为两种不同的宗派来建立论著，就像之前只执持佛陀的教法一样。否则，如果需要指出在龙树、无著等之前开创大乘传统的佛语意旨的注释和导师，那也是找不到的。那么，如来授记的那两位导师是什么时候出现的呢？圣者龙树在《根本慧论》中说：“我于涅槃后，四百年时生。”《深密解脱经》的七十五卷释论中说：“此后，佛陀涅槃二百年后，菩萨龙树依于经部《般若波罗蜜多》而造论著，即《般若波罗蜜多释》和《中观》等。其中，通过遣除分别的自性，而极显无相之理。之后，圣天等正确地接受了该论著，一代一代地传承和弘扬。佛陀涅槃九百年后，菩萨弥勒依于经部《深密解脱经》等而造论著，即《瑜伽师地论》和《辨中边论》等。导师无著和世亲正确地接受了该论著，并在中间弘扬。当时，佛陀的教法味道一致，因此说空性和有性的人们没有争论。因此，导师近光说，在千年之前，佛陀的教法味道一致。自那以后，由于记忆和智慧略有中断，因此说空性和有性的人们在世间广为流传。”那么，从这样的唯识宗的宗义中产生的阿赖耶识和烦恼意是如何的呢？“建立自性者，遮止九与独，以四义一切。”
English
After that, the teacher Asanga extensively established the view of the Mind-Only school. Before Nagarjuna and Asanga, there might have been only the names of Madhyamaka and Yogachara, but establishing treatises by distinguishing the meaning of the sutras into two different schools is like holding only the Buddha's teachings before. Otherwise, if it is necessary to point out the commentaries and teachers who established the tradition of the Mahayana before Nagarjuna, Asanga, etc., that cannot be found either. So, when did those two teachers prophesied by the Tathagata appear? The noble Nagarjuna said in the Root Treatise: "I will be born four hundred years after Nirvana." In the seventy-five volumes of the commentary on the Explication of the Thought Sutra, it says: "After that, two hundred years after the Buddha's Nirvana, the Bodhisattva Nagarjuna relied on the Sutra of the Perfection of Wisdom to create treatises, such as the Commentary on the Perfection of Wisdom and the Madhyamaka, etc. Among them, by eliminating the self-nature of discrimination, the principle of no characteristics is greatly revealed. After that, Aryadeva and others correctly accepted the treatise, and transmitted and propagated it from one generation to another. Nine hundred years after the Buddha's Nirvana, the Bodhisattva Maitreya relied on the Sutra of the Profound Meaning of the Sutra, etc., to create treatises, such as the Yogachara Bhumi and the Discrimination between the Middle and the Extremes, etc. The teachers Asanga and Vasubandhu correctly accepted the treatise and propagated it in the middle. At that time, the Buddha's teachings had the same taste, so there was no dispute between those who said emptiness and existence. Therefore, the teacher Near Light said that before a thousand years, the Buddha's teachings had the same taste. Since then, due to the slight interruption of memory and wisdom, those who say emptiness and existence have become widespread in the world." So, what is the Alaya Consciousness and the afflicted mind that arise from such a Mind-Only school of thought? "Those who establish self-nature, prevent nine and alone, with four meanings all."