Tibetan
་ལ་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་ཆར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་། སྤོང་བ་སོགས་སུ་འདོད་པས་ན་མཐོང་སྤང་ནི་མཐོང་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བར་འདོད་དོ་དེ་ཡང་ཁམས་གསུམ་གའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་ཞེས་པ་ཡིན་གྱི་བདེན་བཞི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་དེས་ན་བསྒོམ་སྤང་བ་ཁོ་ན་ལ་ཅིག་ཅར་དང་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་འདོད་པའི་བསྒོམ་སྤང་དང་པོ་སྤོངས་པ་དང་དུས་གཅིག་ཅར་དུ་ཁམས་གསུམ་གའི་ཡང་དང་པོ་རྣམས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་ཟག་གང་ལ་བཞག་ཅེ་ན། གཞུང་དང་འགྲེལ་པ་གཉིས་ཀར་དགྲ་བཅོམ་དང་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མི་འབྱུང་ཞིང༌ཁ་ཅིག་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་དང་དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་དགོས་ཟེར་ནས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔའི་རྟོགས་པ་ལ་གནས་པ་བཅུ་དྲུག་པ་ཐོབ་ནས་ཅིག་ཅར་སྤང་བྱ་སྤོང་བར་འགྲོ་རྒྱུ་དེ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་དང་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་དང་པོ་སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པ་ནས་ཁམས་གསུམ་གྱི་དགུ་པའི་བར་སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པ་དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པར་འཆད་པ་དང༌། གཞན་དག་འདིའི་ཞུགས་པ་མ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མཐར་གྱིས་པའི་སྐབས་སུ་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་ཅིག་ཅར་བའི་ཞུགས་པ་ཡང་དོན་གྱིས་བཤད་ཅེས་པ་དང༌། ཞུགས་པ་མེད་པའི་འབྲས་གནས་མེད་ཅེས་སྨྲ་མོད། འོན་ཀྱང་འདིའི་ཞུགས་པ་ཚོལ་བའི་ངལ་བ་དེ་ཙམ་མི་དགོས་པར་མངོན་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་པ་ཐོབ་ནས་སྤང་བྱ་དེ་ལྟར་སྤོང་བའི་ཉན་ཐོས་ནི་ཡོད་ལ་དེ་ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་གཉིས་སུ་བཞག་ཏུ་མ་བཏུབ་པས་དེ་རྒྱུན་ཞུགས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་ཅིང་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ནི་བསྒོམ་སྤང་འགའ་ཞིག་རིམ་གྱིས་དང་ཅིག་ཅར་སྤོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་བའི་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་བརྟགས་མི་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་བཏུས་སུ་བདེན་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་ པར་བྱས་ནས་ཞེས་དེ་ནས་མཚམས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་རྣམ་གཞག་བྱས་ཀྱང་འགའ་བ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གང་ཟག་དེས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདིས་ཚེ་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་མཐོང་ཆོས་སམ་འཆི་བའི་སྔོན་རོལ་ཡན་ཆད་སྔོན་དུས་ཀྱི་སྲིད་པའི་ཚེ་འམ་འཆི་སྲིད་ཀྱི་ཚེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཕལ་ཆེར་འཐོབ་ལ་གལ་ཏེ་ཚེ
Chinese
法忍法智二者，将三界一切之苦，视为见道所断。由于认为断除等，故见道所断是指见道的一切刹那所断除，也就是指三界之苦与集，见道所断同时断除，并非指见四谛所断的一切同时断除，因此唯有修道所断才分为同时与次第断除两种。因此，断除欲界之修道所断的最初一者之时，也就是同时断除三界的一切最初一者。对于其他，也应如是理解。那么，这种断除安立于何种补特伽罗呢？经论二者皆说，除了阿罗汉与入流果之外，不会有其他。有些人说，必须安立入流趣入者与阿罗汉趣入者，因此在见道十五刹那的证悟上，获得第十六刹那，从而同时断除所断之物，此即为入流趣入者与入流果位。从勤于断除三界之最初烦恼，到勤于断除三界之第九烦恼，即是阿罗汉趣入者。另一些人说，此处未说趣入的原因，是在渐次的场合中，已经说过，因此同时也间接说了同时趣入者。虽然有人说，没有趣入就没有果位，然而似乎不必如此费力地寻找此处之趣入，如前所说，获得第十六刹那，如是断除所断之物的声闻是存在的，因此不能安立为一来与不还，故安立为入流。获得入流果，与次第和同时断除某些修道所断无关，因此不必考察同时者的入流趣入。此外，《摄类学》中说，现证诸谛之后，即以此为界限。对于阿罗汉，即使安立趣入，也只是无关紧要而已。那么，此人获得果位的方式是怎样的呢？此人在该世断除一切烦恼，在现法或临终之前，在过去世的有生之时或死有之时，大多获得阿罗汉果，如果
English
The two, Dharma-kshanti and Dharma-jnana, consider the suffering of all three realms as what is abandoned by the path of seeing. Because they consider abandonment and so forth, what is abandoned by the path of seeing is considered to be abandoned simultaneously by all the moments of the path of seeing, that is, the suffering and origin of the three realms are abandoned simultaneously by the path of seeing. It is not that everything to be abandoned by seeing the four truths is abandoned simultaneously. Therefore, only what is abandoned by the path of cultivation becomes two types: simultaneous and gradual abandonment. Therefore, when the first of what is abandoned by the path of cultivation in the desire realm is abandoned, it is simultaneously abandoning the very first of all three realms. For others, it should also be understood in this way. Now, on what kind of person is this placed? Both the scriptures and commentaries say that there is no other than the fruits of Arhat and Stream-enterer. Some say that it is necessary to establish the enterer into Stream-entry and the enterer into Arhatship. Therefore, on the realization of the fifteen moments of the path of seeing, having obtained the sixteenth, and going to abandon what is to be abandoned simultaneously, that is the enterer into Stream-entry and the abiding in the fruit of Stream-entry. From striving to abandon the first affliction of the three realms, to striving to abandon up to the ninth of the three realms, is explained as the enterer into Arhatship. Others say that the reason why the enterer is not explained here is that it has already been explained in the case of gradualness, so the enterer of simultaneousness is also explained indirectly. Although some say that there is no fruit without an enterer, it seems that there is no need to take so much trouble to find the enterer here. As explained before, there are Hearers who, having obtained the sixteenth moment, abandon what is to be abandoned in this way. Therefore, since it cannot be established as Once-returner and Non-returner, it is established as Stream-enterer. Obtaining the fruit of Stream-enterer is not dependent on gradually and simultaneously abandoning some of what is abandoned by the path of cultivation. Therefore, it is not necessary to examine the enterer into Stream-entry of the simultaneous one. Furthermore, in the Compendium of Topics, it says, "After realizing the truths, from then on, it is the limit." For an Arhat, even if an enterer is established, it is only insignificant. Now, how does that person obtain the fruit? In that life, having abandoned all afflictions, in this very life or before death, in the life of existence in the past or in the life of death, most obtain Arhatship, if
Tibetan
་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་མ་ལུས་པར་སྤང་མ་ནུས་ན་ཤི་ནས་ཡང་འདོད་ཁམས་སུ་སྐྱེས་ནས་དགྲ་བཅོམ་འཐོབ་ཅིང་དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་མེད་པ་དང་དེ་དག་གི་བསྟན་པ་ནུབ་པ་དང་འདོམས་ན་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་འདོད་པར་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཐེག་དམན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཅིག་ཅར་སྤོང་བའི་ཚེ་རང་རྒྱལ་མིན་ཡང་སྤངས་ནས་རང་རྒྱལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ཡོད་དོ། །ད་ནི་འདི་དཔྱད་དེ་ཅི་ཞུགས་གནས་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་རང་རྒྱལ་ལ་ཡང་རྩིར་རུང་ངམ་ཞེ་ན་འདི་ལ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་རང་རྒྱལ་ལ་འབྲས་བུ་བར་པ་གཉིས་མི་འོང་ཞེས་ཟེར་ནས་འབྲས་བུ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ཡང་བཅུ་བདུན་དུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བའི་རྟོག་བཟོ་མང་པོ་བྱེད་མོད། འོན་ཀྱང་འཐད་པར་མི་རྟོག་སྟེ་འབྲས་བུ་བར་པ་གཉིས་མི་རྩི་བའི་རྒྱུ་མཚན་རང་རྒྱལ་ཅིག་ཅར་བར་འཆད་པ་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །སྤྱིར་རང་རྒྱལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཆེ་ལོང་ཙམ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྔོན་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྔོན་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་ཡང་རུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་གྱུར་ ཏེ་གཅིག་པུར་གནས་པའམ་རང་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚོགས་དང་སྤྱོད་པ་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་འཐོབ་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་བཤད་ན་རང་རྒྱལ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བ་དང༌། བཏང་བ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཚེ་རབས་སྔ་མ་ལ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་མ་བསྐྱེད་པ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་སྦྱོར་ལམ་ཙམ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་རང་རྒྱལ་དུ་གྱུར་པ་དང༌། རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཙམ་ཐོབ་ནས་རང་རྒྱལ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ཡང་སྔོན་མེ་ལྔ་བསྟེན་པའི་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་དབེན་པ་ཞིག་ན་གནས་པའི་སར་རང་རྒྱལ་གྱི་དྲུང་དུ་བསྡད་པའི་སྤྲེའུ་ཞིག་དེར་ཕྱིན་ནས་རང་རྒྱལ་གྱི་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་དེ་སྤྲེའུ་དེས་དེ་རྣམས་ལ་བསྟན་པས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་པས་རང་རྒྱལ་ལྔ་བརྒྱར་གྱུར་ཅེས་འབྱུང་བས་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་གཅིག་པུར་གནས་ལ་འཕགས་པ་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོས་གདུངས་པ་མ་ཡིན་པས་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ཙམ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་རང་རྒྱལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་ནི་ཚོགས་དང་གནས་པ་ཡང་ཟེར་ལ་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་ཆུང་ནི་བོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་གཉིས་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་
Chinese
如果不能断除所有的烦恼，死后又投生到欲界而获得阿罗汉果，而且那时没有佛和声闻，他们的教法也已衰败，如果这样，在最后一生中，不依赖他人而随意现证菩提，因为是小乘，所以会成为独觉。因此，在立即断除烦恼的时候，即使不是独觉，断除后成为独觉也是有的。现在来分析，这八种住处是否也适用于独觉呢？对此，古代的人说，独觉不会有中间的两种果位，因此认为解脱道的数量也确定为十七，制造了很多不可靠的臆想。然而，不认为这是合理的，不承认中间两种果位的原因是，说独觉是立即成就的说法已经被驳斥了。一般来说，独觉的特点大概是这样的：在《摄类学》中，与决择分相应，无论是先前没有生起而生起，还是先前没有获得果位而获得，在没有佛出世的情况下，自己现证菩提，就会像犀牛角一样，独自安住或成为独觉，无论是积累还是修行，都能获得痛苦的终结。如是说，独觉有：没有先修习声闻道，以及修习过的两种情况。第一种是没有在先前的生世中修习与决择分相应的，就像犀牛角一样。第二种是没有获得果位，只是先前修习了加行道而成为独觉，以及只获得了预流果而成为独觉的两种情况。此外，以前有五百个侍奉五火的苦行者，在一个寂静的地方，一只坐在独觉旁边的猴子去了那里，猴子向他们展示了独觉身体的姿势，他们也照着做了，于是变成了五百个独觉。因此，像犀牛角一样独自安住，不是被圣者苦行强烈折磨的，而是先前只修习了凡夫道的独觉。对于后两种，也称为积累和安住，积累和修行的大小似乎是藏语的说法。因此，像后两种一样的独觉
English
If one cannot abandon all defilements and is reborn in the desire realm to attain Arhatship, and at that time there are no Buddhas or Shravakas, and their teachings have declined, then in that final lifetime, one independently manifests enlightenment as desired, and because it is Hinayana, one will become a Pratyekabuddha. Therefore, at the time of immediately abandoning defilements, even if one is not a Pratyekabuddha, it is possible to become a Pratyekabuddha after abandoning them. Now, let's examine whether these eight abodes are also applicable to Pratyekabuddhas. On this, the ancients said that Pratyekabuddhas do not have the two intermediate fruits, and therefore they assert that the path of liberation is also fixed at seventeen, creating many unreliable fabrications. However, it is not considered reasonable, and the reason for not counting the two intermediate fruits is that the explanation that Pratyekabuddhas attain enlightenment immediately has already been refuted. In general, the characteristics of a Pratyekabuddha are roughly as follows: In the Compendium of Topics, in accordance with the aspect of ascertainment, whether one generates what was not previously generated, or attains what was not previously attained, if one manifests enlightenment oneself without the appearance of a Buddha, one becomes like a rhinoceros horn, abiding alone or becoming a Pratyekabuddha, and attains the end of suffering through either accumulation or practice. As it is said, there are Pratyekabuddhas who have not previously practiced the Shravaka path, and those who have practiced it, in two ways. The first is like a rhinoceros horn, not having generated the aspect of ascertainment in previous lifetimes. The second is those who have not attained the fruit, but have only previously practiced the path of application and become Pratyekabuddhas, and those who have only attained the fruit of stream-entry and become Pratyekabuddhas. Furthermore, formerly there were five hundred ascetics who served the five fires, and in a secluded place, a monkey sitting next to a Pratyekabuddha went there, and the monkey showed them the bodily conduct of the Pratyekabuddha, and they did likewise, and thus became five hundred Pratyekabuddhas. Therefore, abiding alone like a rhinoceros horn, not afflicted by the intense asceticism of noble beings, but Pratyekabuddhas who have only previously practiced the path of ordinary beings. For the latter two, they are also called accumulation and abiding, and the size of accumulation and practice seems to be a Tibetan term. Therefore, Pratyekabuddhas like the latter two