Tibetan
སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་མི་བརྩོན་པ་ནི་ཞུགས་པར་མི་འགྱུར་བས་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་སྦྱོར་བ་རྒྱུན་ཆགས་པ་དགོས་ལ་དེ་ཡང་སྟན་གཅིག་པ་ལ་འབྱུང་གི་གཞན་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་དོན་གཞན་གྱིས་མ་ དཔྱད་མོད་འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་འཐད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་དོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་དེ་གཉིས་ཀ་འཐད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་དཔྱད་པར་བྱ་བའི་གཞི་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་གཅིག་པུའི་སྟེང་དུ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་དམ་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་མི་འཐད་ན་གང་ངེས་པའི་དོན་དུ་འདོད་པར་བྱ་ཞེ་ན་ཅི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་རྨ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་པཎྜིཏ་དག་ནི་རང་དགར་མདོའི་དོན་གཟུ་ལུམས་གྱི་དཔྱོད་པས་དེ་དག་གི་མཛོད་ལ་སོགས་པར་མདོའི་དོན་དུ་བསམས་ནས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ལ། སངས་རྒྱས་གཉིས་པས་རིགས་པའི་གནོད་པ་ཡང་དག་པ་བརྗོད་ནས་མདོའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང༌སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ནི་མདོའི་དོན་འབྱེད་པའི་བསྟན་འཛིན་དམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཞུགས་པ་དང་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་ལམ་ལ་གནས་པར་གསུངས་པའི་མདོའི་ཁུངས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡོད་ན་ཡང་མི་གནོད་དེ་ཕལ་ཆེ་བའམ་འཕགས་པའི་ཞུགས་པ་ལ་དགོངས་པར་བརྟག་པར་ནུས་སོ། །གང་དག་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་མདོ་སྡེ་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཡང་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཟུང་ནས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་ཅིང་ཞུགས་པ་དང་པོ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་འདོད་པའི་བསྒོམ་ སྤང་གཏན་མ་སྤངས་པའམ། གཅིག་ནས་ལྔའི་བར་དུ་སྤངས་ཀྱང་དྲུག་པ་མ་སྤངས་ཤིང༌། རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་པའི་ཐེག་དམན་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྟན་གཅིག་པའི་སྦྱོར་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པ་ན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་རང་གིས་བདེན་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དད་པའི་རྗེས་འབྲང་དང༌། ངེས་པར་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་བདེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཀུན་བཏུས་ལས། དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་བ་གང་ཞེ་ན། གང་ཚོགས་བསགས་པ་དབང་པོ་བརྟུལ་པོ་ཕ་རོལ་གྱིས་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའོ། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་བ་གང་ཞེ་ན། གང་ཚོགས་བསགས་པ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའོ། །ཞེས་དང་། མཛོད་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། དད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དེ་དག་ཉིད་གལ་ཏེ་སྔོན་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བསྒོམས་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་སྤངས་པ་འཆིང་བ་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། །དེ་གཉིས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བསྒོམ་ པའི་སྤང་བར་བྱ་བ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པ་ལྔའི་བར་དུ་སྤངས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དང་པོའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དག་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་ཞིང་དད་འབྲང་དང་ཆོས་འབྲང་གི་དོན་ཡང་སྔར་ལྟར་སྔོན་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་འབྱེད་པ་གཞན་དྲིང་ལ་ལྟོས་མི་ལྟོས་ལ་བཤད་དོ། །འདོད་ཉོན་དྲུག་པ་མ་སྤངས་པར། །སྦྱོར་ལམ་སྟན་གཅིག་ནས་བཟུང་སྟེ། །ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་པར་དག་ལ། །གནས་པ་དེ་ནི་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་གང་ཞེ་ན། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དྲུག་མ་སྤངས་ཤིང་བཅུ་དྲུག་པའི་རྟོགས་པ་ལ་གནས་པའི་ཐེག་དམན་པའོ། །དེ་ཡང་སྤང་བྱ་རིམ་གྱིས་སྤོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་ཅིག་ཅར་བ་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཙམ་ལ་གནས་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གནས་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་གང་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་བརྟན་མ་སྤངས་པ་ད་ལྟ་སྤོང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་བརྩོན་པའམ་གཅིག་ནས་ལྔའི་བར་གང་ཡང་རུང་བ་སྤངས་ཀྱང་ད་ལྟ་སྤོང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་བརྩོན་པ་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཙམ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མཛོད་འགྲེལ་ལས། འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ཇི་སྲིད་དུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཞན་ཐོབ་པ་ལ་མི་བརྩོན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞུགས་པ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ།
Chinese
不努力断除应断之法，就不会进入（圣道），因此必须持续不断地进行断除应断之法的修行，而这只有在单一的座垫上才能实现，因为在其他情况下没有确定性。虽然其他人没有研究过这个意义，但至少我理解了这一点是合理的。像这样，两种方式都合理是不可能的，因为所要研究的基础——入流（须陀洹）的入流——仅仅在一个的基础上就承诺了两种不一致之处。如果两者都不合理，那么应该认为什么是确定的意义呢？因为会变成前面所说的过失，所以第一个方面是不承认的。这样说来，只有《摄类学》（Abhidharmasamuccaya）的方式才是没有瑕疵的。因为分别说部的班智达们，随意地以偏颇的思考来思考经部的意义，认为那些（内容）是经部的意义，并将三乘补特伽罗在相续中生起现观的方式等等，大多数都进行了分类。第二佛（无著）已经正确地指出了理证的损害，并阻止了说那是经部的意义，而且导师无著被如来亲自授记为开解经部意义的殊胜教主。如果分别说部的人有完全清净的经部依据，说所有最初的入流都安住在见道上，也没有损害，因为可以推测那是针对大多数或圣者的入流。那些说《摄类学》的方式是经部宗的人，一点也不了解。而且，经部宗的方式被导师（无著）采用，指出了见道十五刹那的损害，并且最初的入流是圣者，如果是这样，那么想要
English
If one does not strive to abandon what should be abandoned, one will not enter (the path), so it is necessary to continuously practice abandoning what should be abandoned, and this can only be achieved on a single seat, because there is no certainty in other situations. Although others have not studied this meaning, at least I understand that this is reasonable. In this way, it is impossible for both methods to be reasonable, because the basis to be studied—the entering of the stream (Srotāpanna)—promises two inconsistencies on the basis of just one. If neither is reasonable, then what should be considered the definite meaning? Because it would become the fault mentioned earlier, the first aspect is not accepted. In this way, only the method of the Abhidharmasamuccaya is without flaws. Because the Paṇḍitas of the Vaibhāṣika school, arbitrarily think about the meaning of the sutras with biased thinking, considering those (contents) to be the meaning of the sutras, and classify most of the ways in which the three vehicles of individuals generate realization in the continuum, etc. The Second Buddha (Asaṅga) has correctly pointed out the harm of reasoning and prevented saying that it is the meaning of the sutras, and moreover, the teacher Asaṅga was personally prophesied by the Tathāgata to be the supreme master of expounding the meaning of the sutras. If the Vaibhāṣikas have a completely pure sutra basis, saying that all initial stream-enterers abide in the path of seeing, there is no harm, because it can be inferred that it refers to the majority or the stream-enterers of the noble ones. Those who say that the method of the Abhidharmasamuccaya is that of the Sautrāntika school do not understand at all. Moreover, the method of the Sautrāntika school is adopted by the teacher (Asaṅga), pointing out the harm of the fifteen moments of the path of seeing, and the initial stream-enterer is a noble one, if so, then wanting to
Chinese
通达了知，成为信行者和法行者两种。如《集论》中所说：何为信行者？即是积聚资粮，根器迟钝者，随顺他人之教导，为了现证真谛而修习。何为法行者？即是积聚资粮，根器敏锐者，自己依止真谛之法，为了现证真谛而修习。又如《俱舍论释》中也说：信行者和法行者，如果先前以世间道修习，尚未断除应断之法，仍具一切束缚，则此二者称为入流果向。如果先前以世间道修习，已断除欲界修所断法中，从一品到五品之间，也同样称为入流果向。文中说信行者和法行者的意义，也如前述，是说先前对于经文的理解是否依赖于他人。未断除第六品烦恼，从加行道一座起，于道之顺忍位安住，此即名为入流果向。这是总结的偈颂。入流果向已经讲完。什么是安住于入流果？即是未断除欲界六品修所断，安住于十六行相之见道的声闻乘行者。这是就次第断除所断而言，顿断者将在下文讲述。此处有安住于入流果之果位，以及安住于殊胜果位两种。其中，安住于入流果位者，即是未断除欲界修所断的稳固烦恼，现在不勤于断除之加行，或者断除了一品到五品中的任何一种，现在也不勤于断除之加行者，就仅仅成为安住于入流果位者。如《俱舍论释》中所说：安住于果位，直至为了证得更殊胜之果位而不精进，此间不称为入流果向，其他果位也应如是类推。
English
Understanding leads to two types of followers: those who follow by faith and those who follow by dharma. As stated in the Compendium, "What is a follower by faith? It is one who accumulates merit, whose faculties are dull, who follows the teachings of others, and who practices in order to realize the truth directly. What is a follower by dharma? It is one who accumulates merit, whose faculties are sharp, who relies on the dharma of truth himself, and who practices in order to realize the truth directly." Also, in the commentary on the Treasury of Knowledge, it is said, "If those followers by faith and dharma, having previously cultivated with a worldly path, have not abandoned what should be abandoned and are still bound by all fetters, then these two are called those who have entered the stream-entry fruition. If, having previously cultivated with a worldly path, they have abandoned up to five aspects of the practices to be abandoned in the desire realm, they are likewise called those who have entered the first fruition." The meaning of followers by faith and followers by dharma is explained as before, based on whether the previous understanding of the scriptures relied on others or not. Without abandoning the sixth affliction of desire, from a single session of the path of application, abiding in the subsequent endurance of the path, this is called entering the stream. This is a summary verse. The path to stream-entry fruition has been explained. What is it to abide in the stream-entry fruition? It is the Hinayana practitioner who has not abandoned the six afflictions to be abandoned by cultivation in the desire realm and abides in the sixteen aspects of the path of seeing. This is based on the gradual abandonment of what is to be abandoned; the sudden abandonment will be discussed below. Here, there are two types: abiding in just the fruition of stream-entry and abiding in a special fruition. Among them, one who abides in the stream-entry fruition is one who has not abandoned the stable afflictions to be abandoned by cultivation in the desire realm and does not strive in the practice of abandoning them now, or one who has abandoned any of the one to five afflictions but does not strive in the practice of abandoning them now, and thus becomes merely one who abides in the stream-entry fruition. As it is said in the commentary on the Treasury of Knowledge, "Abiding in the fruition, as long as one does not strive to attain another fruition in order to make it special, one is not called one who has entered the stream; the same applies to other fruitions as well."