Tibetan
་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྔོ་བར་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་འདི་དག་དང་པོར་བློས་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་ཤིང་དེ་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་དེའི་དགེ་བ་བསྔོ་བར་གསུངས་པས་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་བསྔོ་བར་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཕྲག་དོག་མེད་པའི་ཡི་རང་བྱས་པ་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་མཚུངས་པར་ཐོབ་པའི་དགེ་བ་དེ་ཉིད་བསྔོ་བ་ལ་བཏགས་སམ་སྙམ་མོ། །སྔར་བསྔོ་བ་བཅུ་གཉིས་བྱེད་པར་བསྟན་པ་ནི། བསྔོ་བའི་གྲངས་ཡིན་གྱི་བསྔོ་རྒྱུ་མིན་པས་བསྔོ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བསྔོའོ་ཞེས་འཁྲུལ་བར་མི་བྱའོ། །དྲུག་པ་ངོ་བོ་ནི། རྒྱན་ལས། བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ནི། །སེམས་པ་འདུན་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཞེས་པ་ལྟར་དགེ་རྩ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྟོབ་པར་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དང༌། མི་ཟད་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་རྣམས་ཅི་རིགས་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱང་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བསྔོ་བའི་འོག་ཏུ་ཟག་བཅས་གསུམ་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གོང་གི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བསྔོས་པའི་དགེ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡི་རང་གིས་སྤེལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། །འདིར་བསྔོ་བའི་འོག་དང་སྡུད་པར་གོང་དུ་བསྟན་པ་ནི། བསྔོས་པའི་དགེ་བ་ཡི་རང་གིས་སྤེལ་བ་དང་ཡི་རང་གིས་དགེ་བ་བསྔོ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མཚོན་པར་འཆད་དོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། དགེ་རྩ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱ་བར་གསུངས་ན་ཅི་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་རབ་འབྱོར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དྲིས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐབས་དག་གིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་ཡི་རང་བ་དང༌། མི་དམིགས་པ་དག་གིས་དེ་ལ་ཡི་རང་བ་ནི། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་བཅོས་སམ་མདོ་འདིར་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྦྱར་བས་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡི་རང་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱང་ཆེན་གྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། ཞེས་པ་ནས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཐབས་མཁས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དག་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ན། དགེ་རྩ་རྣམས་སོ། །གང་གིས་ན། ཕྲག་དོག་ཟད་པའི་རབ་ཏུ་སོགས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་དམིགས་ནས་དང་དོན་དམ་པར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྟེ་དེའི་ནང་ནས་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི། བསོད་ནམས་དུ་མ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་སྟེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། མདོ་ལས། བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་དད་རྣམས་ཀྱི། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། ཅེས་པ་ལྟར་ཡུལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པའོ། །འདུ་བྱེད་པའི་དཔེ་ནི། གསེར་གྱི་འབྱུང་ཁུངས་དག་ནས་གསེར་གྱི་གར་བུ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུའོ། ། བསྔོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་མོས་པས་བསྐྲུན་པའི་དགེ་བ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་རྒྱུར་བྱེད་དེ། ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་དགེ་བ་རྣམས་རྫོགས་བྱང་དུ་སྟོབ་པའོ། །རྒྱུར་བསྒྱུར་བའི་དཔེ་ནི། གསེར་མགར་གྱིས་གསེར་སྦྲམ་སྐྱེས་བུའི་རྣ་རྒྱན་སོགས་སུ་བསྒྱུར་བ་བཞིན་དུའོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི། ཡི་རང་སྒོམ་པ་པོ་རང་དང་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་པོ་གཞན་གྱིས་བསོད་ནམས་བྱ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་འཐོབ་སྟེ། ཕྲག་དོག་ཟད་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ལ་རང་གིས་བྱས་པ་ལྟར་གྱི་དགའ་བ་སྒོམ་པས་སོ། །དེ་ཡང་བློ་མཉམ་ན་མཉམ་པོ་དང༌། མི་མཉམ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འཐོབ་ཅེས་འཆད་དོ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུམ་ནི་ཟག་བཅས་གསུམ་བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་འཕགས་པས་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་འདི་རྣམ་འགྲེལ་ཤེར་སྒྲོན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཀོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་གི་མཚམས་སྦྱར། སོ་སོའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་དམན་མཆོག་གི་རིམ་པས་ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་འཆད་དེ། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང་དྲི་མ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་ལམ་གཉིས་སོ། །ཡང་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་སྤངས་རྟོགས་དང་གཞན་དག་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང༌། ལ་ལ་གཞན་དབང་གི་ཡུལ་ཅན་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དྲི་མ་སེལ་བ་གཉིས་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་སྤངས་པ་ཡིན་ པས་འདུས་མ་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ། ཞེས་སྒོམ་ལམ་དྲི་མ་དགུ་སེལ་བྱེད་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཡི། །གཉེན་པོ་ཆུང་ངུའི། ཞེས་སྤང་བྱ་དགུ་འཇོམས་བྱེད་དུ་གསུངས་ལ། རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་ཚེ་གཉེན་པོའི་བྱེད་པ་ཆད་པས་སོ། །དགེ་སྦྱོང་གི
Chinese
等等，所有超世间和非超世间的善根都应回向。然而，经中说，首先应以智慧将这些善根集中起来，然后随喜，再回向其善根，因此，回向他人善根的意义是：当无嫉妒地随喜时，所获得的与行者相同的善根，是否就附加在回向上呢？以前所说的做十二种回向，是回向的数量，而不是回向的内容，不要误以为用十二种回向就能回向它。第六，本体是：如《庄严经论》所说：“诸教法的愿望，是具有意乐和希求的心。”因此，使善根增长为菩提的心，以及希望不穷尽的希求等，都是各自相应的，也需要证悟无自性的智慧。第三，分为三点，第一点是：回向之后，是有漏的，第三是随喜，称为作意。因为以上述方式妥善回向的善根，应该通过随喜来增长。这里所说的回向之后和集中在前面所说的是：回向的善根通过随喜来增长，以及通过随喜来回向善根，两者互相表示。经的关联是：如果说将善根集中起来后随喜，那么随喜会变得多么殊胜呢？这是善现向如来提问的回答。第二点是：以方便随喜善根，以及以无所缘随喜它，这就是随喜作意修习，在论典或此经中这样说，因此分为胜义和世俗所缘的两种随喜。因此，以无所缘的方式，大菩萨行布施波罗蜜多等，直到行般若波罗蜜多时，应以方便善巧将那些善根回向无上圆满菩提。第三点是：随喜是应当修习的。对什么修习呢？对善根修习。用什么修习呢？用灭尽嫉妒的殊胜等修习。如何修习呢？在世俗中，以方便善巧观如幻象，在胜义中，以智慧什么也不缘。
English
etc., all the merits of mundane and supramundane should be dedicated. However, the sutra says that these should first be gathered together with wisdom, and then rejoiced in, and then dedicated their merits. Therefore, the meaning of dedicating the merits of others is: when rejoicing without jealousy, is the merit obtained equal to that of the doer attached to the dedication? The previously shown twelve dedications are the number of dedications, not the object of dedication, so do not mistakenly think that the twelve dedications dedicate that. Sixth, the essence is: As the Ornament says: The aspirations of all teachings are: The mind with intention and desire. Thus, the mind that causes the roots of virtue to increase into enlightenment, and the desire to desire inexhaustibility, etc., are all appropriate, and the wisdom of realizing selflessness is also necessary. The third is divided into three, the first is: After the dedication, the third of the contaminated is said to be rejoicing and paying attention. Because the objects of merit that have been well dedicated in the above manner should be increased by rejoicing. Here, the above-mentioned dedication and collection are: The merit of dedication is increased by rejoicing, and the dedication of merit by rejoicing, both of which are mutually represented. The connection of the sutra is: If it is said that after collecting the roots of virtue, one should rejoice, then how much more excellent will the rejoicing be? This is the answer to Subhuti's question to the Tathagata. The second is: Rejoicing in the roots of virtue by means of skillful means, and rejoicing in it by means of non-objectification, is said in the treatise or sutra that rejoicing is the meditation of paying attention, so it becomes two kinds of rejoicing with ultimate and conventional objects. Therefore, in the way of non-objectification, the great Bodhisattva practices generosity paramita, etc., and when practicing the Mother, one should skillfully dedicate those roots of virtue to unsurpassed perfect enlightenment. The third is: Rejoicing is what should be meditated on. On what? On the roots of virtue. With what? With the exhaustion of jealousy, etc. How? In the conventional, skillfully focusing on the illusion, and in the ultimate, not focusing on anything with wisdom.
Chinese
仅仅通过理解就能明白。第三，有三种有漏的修道，其中通过信解作意，就能明显地积聚许多福德，也就是产生福德。如经中所说：“对于不可思议的事物，具有信心的众生，其果报也是不可思议的。”就像这样，对于至高无上的对境，生起确信的信心。积聚福德的比喻是：就像从纯净的金矿中产生金粉一样。 通过回向作意，就能使由信解所产生的善根，成为圆满菩提之因，也就是成为证悟菩提的资粮。通过智慧和慈悲，使善根增长，最终证得圆满菩提。转化为因的比喻是：就像金匠将金子打造成男士的耳环等饰品一样。通过随喜作意，随喜的修行者自己和行善的他人，都能获得相同的福德。通过消除嫉妒，对于他人所做的善事，如同自己所做一样生起欢喜之心。也就是说，如果心意相同，就能获得相同的福德；如果心意不同，也能获得相同的福德。这三种是从有漏三法的功用方面进行总结的。这些都是圣者所造，后来这些论典也被《释量论》、《量释论·明灯》等引用。第二部分分为两点：共同的连接，各自的意义解释。第一点是：在有漏修道之后，按照低劣到殊胜的顺序，宣说无漏修道。其中有成就功德和使垢染完全清净的两种修道。和之前一样。对于区分的原因，有些人说是断证，有些人说是无间道和解脱道，还有人说是以他自在为对境的成就功德和以圆满成就为对境的消除垢染两种。如果是按照第一种说法，那么清净的修道就是断除，因此会变成非为所作。这是不合理的，因为“极其清净”指的是修道，所以说修道能够消除九种垢染。第二种说法也是不合理的，因为“对于大等垢染，以微小为对治”，所以说能够摧毁九种所断。而且在解脱道的时候，对治的作用已经停止了。沙门的
English
It is understood through understanding itself. Third, there are three contaminated paths of cultivation. Among them, through aspiration and attention, one can manifestly accumulate many merits, that is, generate merits. As stated in the sutra: "For those who have faith in the inconceivable, the ripening is also inconceivable." Like this, one develops unwavering faith in the supreme object. The analogy for accumulating merit is like gold dust emerging from a pure gold mine. Through dedication and attention, the merits generated by aspiration become the cause of perfect enlightenment, that is, the cause of attaining Bodhi. Through wisdom and compassion, merits are increased, ultimately leading to perfect enlightenment. The analogy for transforming into a cause is like a goldsmith crafting gold into ornaments such as earrings for men. Through rejoicing and attention, both the practitioner who rejoices and others who perform virtuous deeds obtain the same merit. By eliminating jealousy, one cultivates joy for the good deeds of others as if they were one's own. That is, if the minds are the same, one obtains the same merit; if the minds are different, one can still obtain the same merit. These three are summarized from the perspective of the functions of the three contaminated dharmas. These were created by the Holy Ones, and later these treatises were also cited by Pramāṇavārttika, Pramāṇavārttika-śer-sgron, and others. The second part is divided into two points: the common connection, and the explanation of individual meanings. The first point is: after the contaminated path of cultivation, the uncontaminated path of cultivation is explained in order from inferior to superior. Among them, there are two paths of cultivation: achieving qualities and completely purifying defilements. It is the same as before. Regarding the reason for distinguishing, some say it is abandonment and realization, others say it is the path of no interruption and the path of liberation, and still others say it is the achievement of qualities with other-dependence as the object and the elimination of defilements with perfect accomplishment as the object. If it is according to the first statement, then the pure path of cultivation is abandonment, so it will become unconditioned. This is unreasonable, because "extremely pure" refers to the path of cultivation, so it is said that the path of cultivation can eliminate nine defilements. The second statement is also unreasonable, because "for great defilements and so on, smallness is the antidote," so it is said that it can destroy the nine things to be abandoned. Moreover, at the time of the path of liberation, the function of the antidote has ceased. The ascetic's