Tibetan
མཆོག་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གཉིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་བཟུང་བར་སྙིང་མཆོག་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོགས་ལ་རྒྱན་སྣང་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན། བརྟེན་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། མོག་མོག་པོར་ཏེ་དྲི་མ་ཅན་ལྟ་བུར་མཛད་དོ། །གང་གིས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་དེ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འོད་ཀྱིས་སོ། །གང་ན། ལྷ་དང་སོགས་པས་ཀླུ་དང་དྲི་ཟ་ལ་སོགས་པའི་ཟག་བཅས་དགེ་བའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འོད་དོ། །གང་གི་དོན་དུ་ན། ལམ་སོགས་སོ། །མོག་མོག་པོར་བྱས་པས་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་རུང་དུ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ན། འདོད་ལྷ་དྲུག་དང་གཟུགས་ཁམས་པ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང༌། ལྷ་མ་ཡིན་དང་འཐབ་མི་དགོས་པ་དང༌། བྱམས་པ་བཞུགས་པ་དང༌། རང་གིས་སྤྲུལ་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྤྲུལ་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང༌། བསམ་གཏན་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རློམ་པ་སོ་སོ་བ་དང༌། ཐུན་མོང་དུ་རང་རང་གི་གཟུགས་མཛེས་ཤིང་འོད་དང་ལྡན་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ང་རྒྱལ་ཡོད་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་རློམ་པ་རྣམས་ཞི་བར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །གལ་ཏེ་ ལམ་ཤེས་སྐྱེ་རུང་གི་དོན་དུ་འོད་མོག་མོག་པོར་མཛད་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་དོན་དུ་དེ་ལྟར་མཛད་པར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི། རྗེས་འཇུག་གི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ང་རྒྱལ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཁོ་ན་ལ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བས་ལམ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་ང་རྒྱལ་སྤང་དགོས་སོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་ང་རྒྱལ་དང་ཞུམ་པ་གཉིས་ཀ་བསལ་དགོས་ཀྱི་གང་རུང་གཅིག་དང་ལྡན་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་མདོར་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་གིས་ལམ་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ལྷ་རྣམས་ཞུམ་པ་མེད་ཅིང་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་དེ་སྤང་དགོས་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་འཆད་དེ། དེ་ཡང་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི་ཆགས་སོགས་གང་ཤས་ཆེ་བ་སྤང་དགོས་སོ། །འོད་ཀྱིས་མོག་མོག་པོར་མཛད་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དང༌། དེ་ལྟར་བསྟན་པས་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་ང་རྒྱལ་སྤང་དགོས་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། འོད་ཀྱི་ཆེ་བ་སྟོན་པའི་མདོས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཚིག་ཟུར་གྱིས་ཏེ་ཤུགས་ཀྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རྩ་བ་ལྟར་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལམ་ཤེས་དེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཡུལ་ཏེ་རྟེན་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེའི་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་བས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ། དེར་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུམ་ལ་གནས་ པའི་སྐལ་བ་མེད་པས་སོ། །ཡང་ནི་ང་རྒྱལ་བཅོམ་པར་མ་ཟད་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱང་དགོས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ནང་པའི་ལམ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་དེའི་ཅིག་ཤོས་ཕྱི་རོལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སངས་རྒྱས་ནས་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་མཐར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཀྱང་ནི་སྔ་མས་སྒོམ་པར་མ་ཟད་པའོ། །ཚིག་གསལ་ལས། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཞི་བའི་དབྱིངས་ནས་ལངས་ཏེའོ། །ཅིག་ཤོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་སོ་ཞེས་གང་ཟག་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དུས་དེ་དག་ནས་སྒོམ་པར་བཤད་ཀྱང་བྱང་སེམས་ལ་དོགས་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་གནད་ཀྱིས་སྔར་ལྟར་བཤད་ན་རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉན་རང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་ན་ཐེག་པ་གསུམ་ཐ་དད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། ཉན་རང་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐེག་པ་གསུམ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་དྲང་དོན་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་པ་ངེས་པའི་དོན་མིན་ཞེས་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་མེད་དོ། །ལུགས་གང་ལས་ན་པད་དཀར་ལས། མ་འོངས་དུས་ན་ཤཱ་རིའི་བུ་ཁྱོད་ཀྱང༌། །རྒྱལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །པདྨའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ཀུན་ཏུ་སྤྱན། །སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་སྟོང་དག་རྣམ་པར་འདུལ། ཞེས་དང༌། ཐེག་པ་ནི་གཅིག་སྟེ་གཉིས་པ་མེད་དོ། ཞེས་དང༌། ལང་གཤེགས་ལས་ཀྱང༌། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་དག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །འདིའི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ་གསུམ། ཐེག་གསུམ་ལ་དྲང་ངེས་སུ་འདོད་ཚུལ། ཉན་རང་ཐེག་ཆེན་དུ་གང་ནས་འཇུག་པ། འཁོར་བ་ལ་མཐའ་ཡོད་མེད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ངེས་དོན་དང༌། དྲང་དོ
Chinese
应当获得最为殊胜的法，如此说。殊胜的两种是，次第为因时的发心和由此产生的因果的大乘，执持为最胜心要，以及善知识和菩提心等，在庄严显现中宣说。第二有二，生起道智的所依，所依是道智的差别。第一是，变得模糊，即如同有垢染一般。以何者？以如来藏性的光明，即二资粮的异熟之光。在何处？在天等，以及龙和乾闼婆等有漏善的异熟之光中。为了何者的目的？为了道等。变得模糊后，如何成就道智能够生起呢？对于六欲天和色界天众，次第为守护世间，以及受用广大，以及不必与非天战斗，以及慈爱安住，以及自己化现，以及受用他人化现，以及获得禅定等各自的傲慢，以及共同的，各自的身体美丽且具有光明，因此依靠它的我慢存在者们，被如来的光芒所压制，通过平息傲慢的方式。如果为了道智能够生起的目的而显示光明变得模糊本身，又有什么必要呢？为了那个目的而显示如此做法的必要是：所有的后学者，也唯有在摧毁我慢的相续中才能生起道智的证悟，因此如果想要道智在相续中生起，就必须舍弃我慢，为了知晓这一点而作此显示。也就是说，必须遣除我慢和沮丧两者，如果具有其中任何一个都不会生起，如同在《现观庄严论》中，净饭王如何生起道一样。此处诸天没有沮丧且具有我慢，因此宣说必须舍弃它。那也只是一个象征，应该舍弃贪等任何比较强盛的。为了成就光明变得模糊是道智的所依，并且因为如此显示，将会知晓生起道智必须舍弃我慢的缘故。以显示光明之大的经，讲述道智的所依。
English
It is said that one should attain the most excellent dharmas. The two excellent ones are, in order, the generation of bodhicitta at the time of the cause and the great vehicle of cause and effect arising from it, holding it as the supreme essence, and virtuous friends and bodhicitta, etc., are explained in the adornment appearance. The second has two: the basis for the arising of the path knowledge, and the basis is the distinction of the path knowledge. The first is: it becomes dim, like something with stains. By what? By the light of the tathāgatagarbha, that is, the light of the fruition of the two accumulations. Where? Among the gods and others, such as the nāgas and gandharvas, the light of the fruition of contaminated virtue. For what purpose? For the path and so on. How does making it dim accomplish the ability to generate path knowledge? For the six desire realm gods and the form realm beings, in order, protecting the world, and having great enjoyment, and not having to fight with the asuras, and dwelling in loving-kindness, and self-emanation, and enjoying others' emanations, and having individual pride such as obtaining samādhi, and in common, their own bodies are beautiful and have light, so those who have pride based on that are subdued by the light of the tathāgata, and by pacifying the pride. If there is a need for the light to become dim for the purpose of generating path knowledge, what is the need? The need to show that doing so for that purpose is: all subsequent learners will only generate the realization of path knowledge in the continuum of destroying pride, so if you want path knowledge to arise in the continuum, you must abandon pride, and it is done to know this. That is, both pride and depression must be eliminated, and it will not arise if one has either one, just as in the Manifestation Sutra, how King Śuddhodana generated the path. Here, the gods are not depressed and have pride, so it is said that it must be abandoned. That is just a symbol, and whatever is more dominant, such as attachment, should be abandoned. In order to accomplish that the light becoming dim is the basis of path knowledge, and because of showing it in this way, it will be known that one must abandon pride in order to generate path knowledge. The sutra showing the greatness of light speaks of the basis of path knowledge.
Chinese
是如此认为的。如何理解呢？通过言语的暗示，即间接地理解。第二部分，如根本颂一样有三种情况。第一种情况又分为两种。第一种是：道智是大小乘的对境，即所依是各自确定的。因为道智只在菩萨的相续中产生，而在声闻、独觉的相续中不产生。其原因是，道智只在具有空性、大悲为核心的菩提心生起时才产生。这是普遍的规律。因为没有在那里生起菩提心，就没有资格安住于道智之母中。而且，不仅要摧毁我慢，还需要生起菩提心。第二种是：通过内道的道路，远离三界贪欲的声闻、独觉阿罗汉，以及另一边的外道瑜伽士已经成佛。一切众生最终都将达到无上圆满正等觉的究竟果位，即有情众生，因为这个缘故。而且，不仅仅是前者所修持的。在《词句明晰论》中说：“远离贪欲的圣者声闻和独觉们，是从寂静的法界中起立的。”另一边的菩萨们则是从现在开始。虽然说这两类补特伽罗是从那些时候开始修持的，但对于菩萨没有疑惑，而且“一切众生”的关键在于，如果像之前那样解释，就是作者的意图。如果声闻、独觉大士们进入大乘，那么与所说的三乘各异相矛盾吗？声闻、独觉和大乘的三乘各异的安立，是具有意图的不了义，而不是具有自相的了义，这是因为出自教理。所以没有过失。出自哪部教理呢？出自《白莲经》：“未来世中，舍利子你也将成为如来，名为莲花光，具一切眼，调伏百千俱胝众生。”以及“乘是一，无有二。”以及《楞伽经》中也说：“大慧，声闻乘的行者们不是以声闻乘而得解脱，然而他们是趣向大乘的究竟者。”关于此的边际分析有三点：如何看待三乘为了义和不了义，声闻、独觉从何处进入大乘，轮回是否有边际。第一点分为两点：了义和不了
English
It is considered so. How to understand it? Through the implication of words, that is, indirectly. The second part, like the root verses, has three situations. The first situation is further divided into two. The first is: The Wisdom of the Path is the object of the Great and Small Vehicles, that is, the basis is determined separately. Because the Wisdom of the Path only arises in the continuum of Bodhisattvas, and does not arise in the continuum of Hearers and Solitary Realizers. The reason for this is that the Wisdom of the Path only arises when the mind of enlightenment with emptiness and great compassion as its core arises. This is a universal rule. Because one has not generated the mind of enlightenment there, one is not qualified to abide in the mother of the Wisdom of the Path. Moreover, it is not only necessary to destroy pride, but also to generate the mind of enlightenment. The second is: Through the path of the inner teachings, the Hearers and Solitary Realizers who are free from desire for the three realms, and the yogis of the outer teachings on the other side have already become Buddhas. All beings will ultimately attain the ultimate fruit of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, that is, sentient beings, because of this reason. Moreover, it is not only what the former practiced. In the "Clear Words," it is said: "The noble Hearers and Solitary Buddhas who are free from desire have arisen from the realm of peace." The Bodhisattvas on the other side are from now on. Although it is said that these two types of individuals have been practicing from those times, there is no doubt about the Bodhisattvas, and the key to "all beings" is that if it is explained as before, it is the author's intention. If the great Hearers and Solitary Realizers enter the Great Vehicle, does it contradict the statement that the three vehicles are distinct? The establishment of the three vehicles of Hearers, Solitary Realizers, and the Great Vehicle as distinct is intentional and provisional, not definitive with self-nature, because it comes from the scriptures. Therefore, there is no fault. From which scripture does it come? From the "White Lotus Sutra": "In the future, Shariputra, you will also become a Tathagata, named Lotus Light, with all eyes, taming hundreds of thousands of millions of beings." And "The vehicle is one, there is no second." And the "Lankavatara Sutra" also says: "Mahamati, the practitioners of the Hearer Vehicle are not liberated by the Hearer Vehicle, but they are ultimately those who go to the Great Vehicle." There are three points to the marginal analysis of this: How to view the three vehicles as definitive and provisional, from where do Hearers and Solitary Realizers enter the Great Vehicle, and whether there is an end to samsara. The first point is divided into two: Definitive and Provisional.