Tibetan
་མ་ལས་ཕྱི་མ་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ནི་རྒ་བ་ཡིན་ཞེས་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དུས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་འགོག་པའོ། །བྱེད་པ་པོར་ཁས་བླངས་ནས་དུས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་འཇུག་པར་སྨྲ་ན་ནི་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་འགལ་བ་རྟོགས་པར་སླའོ། །འདི་ཡང་བུད་དྷ་བཱ་ལི་ཏ་ལས་འཆད་ཚུལ་གཞན་གྱིས་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཐལ་བ་དགོད་པ་དང༌། སྐྱོན་སྤོང་གི་ལན་དགག་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་དམ་མེད་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་པར་སྔར་བཤད་པ་ ལྟར་འདོད་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅིང་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་ནའང་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་རྣམས་ལ་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་རང་ལས་རྫས་གཞན་ཞིག་ནི་ཡོད་ན། དེ་དག་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་གཞན་དང་གཞན་བརྟག་དགོས་པས་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་གསུམ་ལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་ནི་གསུམ་པོ་དེ་དག་འདུས་བྱས་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་སོགས་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པ་ལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚོན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་སོགས་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་སྔར་སྐྱོན་བརྗོད་ཟིན་པས་ཟློས་བུ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། སྔར་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་ན་འདུས་མ་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་བྱས་པ་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་གྱིས་ཡིན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ་མིན་ལ། མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་དངོས་སུ་དེ་ལྟར་མ་མཛད་ལ། རྩ་བའི་དོན་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱང་སྐྱོན་བརྗོད་ཚུལ་སྔར་དང་མི་འདྲ་བ་གཞན་སྟོན་པས་མི་ཟློས་སོ། །གཞན་ཡང་སྔར་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སྐྱེ་བ་གཅིག་པུ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་ལ་འདིར་ནི་གསུམ་ག་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །མེད་ན་དེ་དག་འདུས་བྱས་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་ན་འདུས་བྱས་མིན་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ་སྔར་ནི་སྐྱེ་བ་འདུས་བྱས་མིན་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མིན་པར་སྟོན་པས་མི་ཟློས་སོ། ། འགྲེལ་པས་ཡང་ན་ཞེས་བཤད་པ་མི་འདྲ་བ་གསུམ་མཛད་པ་ནི་སྒོ་འདི་ནས་ཀྱང་མི་ཟློས་ཞེས་མི་ཟློས་པའི་སྒོ་མང་པོ་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། གཞུང་གི་དོན་མ་ངེས་པའི་ཡང་ན་ཞེས་པ་མིན་པས་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐལ་བ་དང་པོའི་སྐྱོན་སྤོང་དགག །ཐལ་བ་གཉིས་པའི་སྐྱོན་སྤོང
Chinese
与前一刹那性质不同的后一刹那是衰老，经部等宗派认为以各自的性质同时成立的观点，予以遮破。如果承认有作者，并声称行为同时发生，那么很容易理解这样做的矛盾之处。这在佛陀波利多（Buddhapālita）的论述中也有其他的解释方法。第三部分分为两点：提出推论和驳斥对错误的辩解。第一点是：如果生等具有其他的性质，或者不具有其他的性质，如果像之前所说的那样认为具有其他的性质，会有什么过失？如果没有其他的性质，又有什么过失呢？如果生、住、灭等具有不同于自身的、作为有为法特征的性质，那么对于这些性质也需要考察其他的性质，这样就会导致无穷无尽，如果承认这一点，那么根本的性质就无法成立。如果这三者不具有不同于自身的性质，那么这三者就不是有为法，因为要将色等标示为有为法，必须通过不同于自身的性质来标示。如果认为对于生等具有或不具有其他性质这两种情况，之前已经提出了过失，重复论述又有什么意义呢？之前提出如果没有其他性质，就会变成非有为法的过失，是注释者的观点，而不是论师的观点。论师并没有直接说如果没有其他性质，就会变成非有为法的性质。虽然根本的意义是这样说的，但因为显示了与之前不同的提出过失的方式，所以不是重复。此外，之前主要是对生单独提出过失，而这里是对三者都提出过失，所以是有区别的。如果没有，那么这些就不是有为法。这样说，是表明如果没有其他性质，就不是有为法，而之前是表明如果生不是有为法，就不是有为法的性质，所以不是重复。 注释者所说的“或者”作了三种不同的解释，这是为了表明从这个角度来说也不是重复，是为了显示很多不重复的角度，而不是因为不确定经文的意义而说的“或者”，所以在其他场合也应该这样确定。第二部分分为两点：驳斥对第一个推论的辩解，对第二个推论的辩解。
English
The later moment, different in nature from the previous one, is aging, refuting the view of the Sautrāntikas and other schools that things are established simultaneously with their respective characteristics. If one acknowledges an agent and claims that actions occur simultaneously, it is easy to understand the contradiction in such an occurrence. This also has other explanations in the teachings of Buddhapālita. The third part has two sections: presenting the consequences and refuting the answers that refute the faults. The first is: If arising and so on have other characteristics or do not have other characteristics, what fault is there if one thinks that they have other characteristics as previously stated? And what fault is there if they do not have other characteristics? If arising, abiding, and ceasing have a characteristic other than themselves that exemplifies conditioned phenomena, then those characteristics must also be examined for other characteristics, which would lead to infinite regress, and if that is accepted, the root characteristic will not be established. If the three do not have a characteristic other than themselves, then the three would not be conditioned phenomena, because to exemplify form and so on as conditioned phenomena, it must be exemplified through a characteristic other than themselves. If one thinks that since faults have already been stated for both having and not having other characteristics for arising and so on, what is the point of stating repetitions? The fault of becoming unconditioned if there is no other characteristic was stated earlier by the commentator, not by the teacher. The teacher did not explicitly say that if there is no other characteristic, it will become the characteristic of unconditioned phenomena. Although the root meaning is stated in that way, it is not a repetition because it shows a different way of stating the fault than before. Furthermore, before, the fault was mainly stated for arising alone because it was the main thing, but here the fault is stated for all three, so there is a difference. If they do not exist, then they are not conditioned. What is said is that if there is no other characteristic, it is not conditioned, but before it was shown that if arising is not conditioned, it is not the characteristic of conditioned phenomena, so it is not a repetition. The commentator's statement of "or" making three different explanations is to show that it is not a repetition from this point of view, and it is to show many points of non-repetition, not the "or" that is said because the meaning of the text is uncertain, so it should be determined in this way in other situations as well. The second part has two sections: refuting the refutation of the fault of the first consequence, and refuting the refutation of the second consequence.
Tibetan
་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱོན་སྤོང་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མང་པོས་བཀུར་བ་པ་དག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་འདུས་མ་བྱས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་ལ། ཐུག་མེད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་རྩ་པའི་མཚན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཕན་ཚུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་དགེ་བའམ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཞིག་སྐྱེ་བ་ན་རང་དང་བཅོ་ལྔ་སྐྱེ་སྟེ་ཆོས་དེ་དང་དེའི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་གནས་པ་དང་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་དེ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ན་དེའི་ལོག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། དགེ་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཡང་དག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་དགེ་བའམ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དེའི་སྐྱེ་བ་ནས་མི་རྟག་པའི་བར་ལྔ་དང་ལོག་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལ་སོགས་བཟུང་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་དང་ཐ་མ་གང་རུང་སྟེ་བདུན་ནི་འཁོར་དང༌། སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ནས་ངེས་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི་ངེས་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི་བར་བདུན་ནི་འཁོར་གྱི་འཁོར་རོ། །ངེས་པར་འབྱུང་མི་འབྱུང་ནི་འཁོར་བ་ལས་ འབྱུང་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བས་རྩ་བ་ཡི་སྐྱེ་བ་འབའ་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། རྩ་བའི་སྐྱེ་བས་ནི་སྐྱེ་བ་ཡི་སྐྱེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །འང་གི་སྒྲས་ནི་རང་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གཞན་བཅུ་གསུམ་སྐྱེད་པ་བསྡུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་སྐྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩ་བའི་ལྡན་པ་ནས་ངེས་འབྱུང་མིན་པའི་བར་དྲུག་གིས་རང་རང་མ་གཏོགས་པ་བཅུ་བཞི་བཅུ་བཞི་ལྡན་པ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་བྱེད་ལ། མཐུན་པའི་ལྡན་པ་ནས་མཐུན་པའི་ངེས་འབྱུང་མིན་པའི་བར་དྲུག་གིས་ནི་རྩ་བའི་ལྡན་པ་ཉིད་ལྡན་པར་བྱེད་པ་ནས་རྩ་བའི་ངེས་འབྱུང་མིན་པ་ཁོ་ན་ངེས་བར་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་དོ། །ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་པ་ནི་མྱང་འདས་འཐོབ་པར་མི་བྱེད་པའོ་ཆོས་བཅོ་ལྔའི་ཚུལ་འདི་ནི་འགྲེལ་ཆེན་གསུམ་གར་འབྱུང་ལ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་གནས་མ་བུའི་སྡེ་པས་དེ་ལྟར་འདོད་པར་བཤད་དོ། །མཛོད་ལས་སྐྱེ་གནས་རྒ་བ་འཇིག་པ་བཞི་དང་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ཆོས་དང་བཅས་པས་དགུ་ལ་རྩ་བའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རང་མ་གཏོགས་པ་ཆོས་བརྒྱད་དང་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྩ་བའི་ཆོས་རེ་རེ་ལ་བྱེད་པ་འཇུག་པར་བཤད་
Chinese
驳斥。第一部分分为两点：阐述无过失，驳斥该观点。第一点是：受众人尊敬者等，对于生等，具有生的生者等，因此不存在陷入非缘起的过失。也不会变成无有穷尽，因为根本的体性和随顺的体性互相成办。如此，缘起的法，善或烦恼生起时，自身和十五者一同生起，即该法和该法的生、住、老、无常。该法若是烦恼，则具有该法的颠倒解脱；若是善，则具有该法的真实解脱；若是出离，则具有该法的出离性；若非出离，则具有该法的非出离性。其中，善或烦恼的法是主要的，从该法的生到无常之间的五者，以及颠倒解脱等二者中的第一个和最后一个，总共七个是眷属。生的生到非出离的非出离之间的七个是眷属的眷属。出离与否是从轮回中出离与否。其中，生的生仅仅产生根本的生，而根本的生则产生生的生。འང་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的语气词包含产生除了自身以外的其他十三种法，总共产生十四种。同样，从根本的具有到非出离之间的六者，各自产生除了自身以外的十四种，从具有到非出离。随顺的具有到随顺的非出离之间的六者，使根本的具有本身具有，直到根本的非出离本身不成为出离。不成为出离，即不获得涅槃。这十五法的道理在三大释论中都有出现，并且《智慧灯论》中说有部宗也如此认为。在《俱舍论》中说，生、住、老、坏四者和随顺的四种体性以及法，总共九者，根本的生等四者，除了自身以外的八种法，以及生的生等四者，对根本的每个法都起作用。
English
Refutation. The first part is divided into two points: stating the absence of faults, and refuting that view. The first point is: those who are respected by many, etc., with respect to birth, etc., have the birth of the born, etc., so there is no fault of falling into the unconditioned. It will not become endless either, because the fundamental characteristics and the conforming characteristics accomplish each other. Thus, when a conditioned dharma, virtuous or afflicted, arises, it arises together with itself and fifteen others, namely that dharma and its birth, abiding, aging, and impermanence. If that dharma is afflicted, then it has the reversed liberation of that dharma; if it is virtuous, then it has the true liberation of that dharma; if it is renunciation, then it has the nature of renunciation of that dharma; if it is non-renunciation, then it has the nature of non-renunciation of that dharma. Among them, the virtuous or afflicted dharma is the main one, and the five from the birth of that dharma to impermanence, and the first and last of the two, such as reversed liberation, are the retinue. The seven from the birth of birth to the non-renunciation of non-renunciation are the retinue of the retinue. Renunciation or non-renunciation is renunciation or non-renunciation from samsara. Among them, the birth of birth only produces the root birth, and the root birth produces the birth of birth. The word "འང་" (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning) includes the production of thirteen other dharmas besides itself, producing fourteen in total. Similarly, the six from the root possession to non-renunciation produce fourteen each, excluding themselves, from possession to non-renunciation. The six from conforming possession to conforming non-renunciation cause the root possession itself to possess, until the root non-renunciation itself does not become renunciation. Not becoming renunciation means not attaining nirvana. This principle of the fifteen dharmas appears in all three great commentaries, and the Sthavira school is said in the Lamp of Wisdom to hold this view. The Abhidharmakosha says that the four of birth, abiding, aging, and decay, and the four conforming characteristics, and the dharma, a total of nine, the four of the root birth, etc., the eight dharmas other than themselves, and the four of the birth of birth, etc., act on each root dharma.