Tibetan
ཆུད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་དགོས་ པ་དམན་པར་འདོད་པའང་མི་རིགས་ཏེ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་གཞི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཞི་གཞན་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་པའི་དགོས་པ་དངོས་ནི། དེ་ལ་སྤྱིར་གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་མ་བསྒྱུར་གཉིས་ལས། ཕྱི་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིའི་རྒན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཚེ་འདིའི་ཐབས་ཙམ་ཞིག་ལ་འབད་པར་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་དོན་གཙོ་བོར་མི་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་ཡང་རྒྱང་ཕན་ནི་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདོད་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འདོད་ཅིང༌། སྤྱོད་པ་བ་ནི་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མངོན་མཐོ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་མི་སྲིད་དེ། དྲི་མ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འབྲལ་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་གཉིས་མ་གཏོགས་པའི་གཞན་སྡེ་རྣམས་དང་རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་འདི་ལྟར་སེམས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད། ཡོད་བཞིན་དུ་དེའི་ཐབས་ལ་འབད་པར་མ་བྱས་ན་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་དེ་ཚོལ་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཞུགས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་ཡོད་མེད་འཚོལ་བར་བྱེད་ཅིང༌། གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཐར་འདོད་མི་སླུ་བ་དང་སླུ་བའི་ཁྱད་པར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་འཚོལ་ བར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལྟར་བཙལ་བ་ན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་ནས་ཀྱང་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྣམ་དཔྱོད་གཞན་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པ་དང་གཟུ་བོར་གནས་པ་དང་དོན་གཉེར་ཆེ་བ་རྣམས་ནི། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་མི་འཛིན། །སེར་སྐྱ་སོགས་ལ་མི་སྡང་ཡང༌། །གང་ཞིག་རིགས་པར་ལྡན་པའི་ཚིག །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། །དང་པོར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ཡང་ཕྱིས་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་དགོས་པས། ལུགས་གང་འཐད་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་དཔྱད་པ་ན་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཉག་གཅིག་སྐྱོན་མེད་པར་གྲུབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་སྟོན་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདི་དག་གིས་ཀྱང༌། ལུང་
Chinese
仅仅以接近毁灭所需的方式来认为需求低劣也是不合理的，因为除了通过闻、思、修这三者的基础来确定之外，无法找到更殊胜的基础。第二，真正的正确需求是：对此，一般分为被宗派转变思想和未被转变两种。后者是追随世间老者，只努力于今生的手段，而不主要成办来世及以后的利益。即使是被宗派转变思想，顺世论者也认为没有前世后世。除此之外的其他外道则认为必须成办来世及以后的利益。行者则承认来世及以后的成办之事仅仅是增上生，而解脱和一切智是不可能的，因为垢染是心的自性，所以无法分离。除了这二者之外的其他宗派和自己的宗派这样认为：从一生到一生相续不断的痛苦，有阻止它的方法吗？或者没有？明明有，如果不努力于阻止它的方法，就会从大事中退失，因此努力于寻找阻止它的方法。对此，一般所说的具有分别念，是指自己对那样的意义进行思考研究，寻找是否存在那样的分别念。并且寻找追随谁才能不欺骗地显示希求解脱者不被欺骗和被欺骗的差别之导师，这样寻找之后，与善知识相遇，并且那些从解脱中寻求利益的人，在智慧上胜过其他人，公正而追求意义的人们说：我不是偏袒佛教，也不憎恨数论等，凡是具有道理的言辞，就完全接受它作为导师。如是说。首先依赖善知识，但之后必须依靠自己的力量来确定。因此，在考察哪种道理是正确的方面时，唯有能仁 释迦牟尼佛 世尊的教法被确立为无有缺失，因此会认定他为导师。因此，这些理性的论著也，
English
It is unreasonable to consider the need inferior merely in terms of what is needed to approach destruction, because no other superior basis can be found than that which is established through the basis of hearing, thinking, and meditating. Second, the actual correct need is: In general, there are two types, those whose minds have been transformed by tenets and those who have not. The latter are those who follow the elders of this world, striving only for the means of this life, and do not primarily accomplish the benefit of future lives and beyond. Even if their minds have been transformed by tenets, the Lokayatas believe that there are no past or future lives. Other non-Buddhist schools believe that the benefit of future lives and beyond must be accomplished. The Charvakas acknowledge that what is to be accomplished in future lives and beyond is merely higher rebirth, and that liberation and omniscience are impossible, because defilement is the nature of the mind and therefore cannot be separated. Other schools besides these two and our own school think like this: Is there a way to stop the suffering that continues from one life to the next, or is there not? If there is, and we do not strive for that method, we will fall away from great matters, so we strive to find that method. In general, having discrimination means that we ourselves engage in thinking and researching such a meaning, and seek whether such discrimination exists or not. And we seek a teacher who, by following him, can unerringly show the difference between those who desire liberation who are not deceived and those who are deceived. Having searched in this way, we meet a virtuous friend, and those who seek benefit from liberation, who excel others in wisdom, who are impartial, and who are greatly concerned with meaning, say: I do not take sides with Buddhism, nor do I hate Samkhya and others, but whatever words are reasonable, I completely accept them as a teacher. As it is said. First, we rely on a virtuous friend, but later we must determine things by our own power. Therefore, when examining which system is the correct side, the teaching of the Sage, the Buddha, the Bhagavan, is uniquely established as without fault, and therefore we will recognize him as the teacher. Therefore, these treatises on reasoning also,
Tibetan
དང་རྟོགས་པའི་བསྟན་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དང༌། བསྟན་པའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་དགེ་འདུན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རིགས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོས་པའོ། །དེ་ལ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དང་པོར་མངོན་མཐོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ནས་ཕྱིས་ངེས་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནའང་ཚད་མས་ངེས་པའི་རིམ་པ་ནི། དང་པོར་ཐར་པ་ཚད་མས་ངེས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མངོན་མཐོ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོའི་དོན་ལ་མི་སླུའི་ཕྱིར། །གཞན་ ལའང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། །དང་པོར་བདེན་བཞི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་ངེས་པར་བྱས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་སྟོན་པས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་ལྷས་བཞི་བརྒྱ་པར། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ལྐོག་གྱུར་ལ། །གང་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡིས་སྟོང་པ་ཉིད་བརྟེན་ཏེ། །འདི་ཉིད་ཁོ་ནར་ཡིད་ཆེས་བྱ། །ཞེས་དང་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རིགས་པས་ངེས་པར་བྱས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་དཔོག་པར་བཤད་པ་དང་ཚུལ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དགོས་པ་དེ་དག་སྡེ་བདུན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་འདི་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་བསྟན་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་ངེས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱིས་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྙེད་པར་དཀའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེས་ན་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་ན་བསྟན་བཅོས་འདི་དག་ལ་གཅེས་པར་བཟུང་ནས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་ཞིང༌། དེའང་འཁོར་བར་འཇུག་ལྡོག་ཉིད་ལ་བསྐོར་ནས་ཉན་པ་སོགས་དེའི་ཐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་སོགས་ལ་འབད་པར་བྱ་ཡི་ཁ་གཤགས་འགྱེད་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་མི་བྱ་སྟེ་རང་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བསྟན་བཅོས་དེའི་བརྗོད་བྱའི་ལུས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ ལ་ལུས་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་གིས། རྟོག་གེའི་ལུས་བརྒྱད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ཀུན་བསྡོམས་པས་ལུས་སུ་འགྱུར་གྱི་བརྒྱད་པོ
Chinese
以及由通达之教所摄持的无过失之法，以及宣说此法的量士夫导师，以及如理成办教法的僧伽，即对于三宝不颠倒地以理证成的方式不颠倒地确定，是论典的必要。其中，就相续中生起的次第而言，首先获得增上生的地位，之后获得决定胜，但以量确定的次第是：首先以量确定解脱，之后确定极其隐蔽的增上生，因为对于主要义不欺骗的缘故。 对于其他也是随之推测。如是所说。首先以四谛自力的道理确定，之后对于导师如何宣说的极其隐蔽之义不欺骗地随之推测。圣天在《四百论》中说：佛所说隐蔽义，若有生疑者，彼应依空性，唯于此生信。如是首先以理确定空性之义，之后对于极其隐蔽之义不欺骗地推测，与所说之方式相同。第二，如上所说的必要依赖于七部论典，即依靠此论典能够以自力的道理确定导师佛陀及其教法，依靠其他而确定的殊胜方便难以获得。第三，因此，如果想要追求解脱，就应当珍重这些论典，努力听闻、思维和修习。并且，应当努力于听闻等如何转为轮回的进入和返回之方便，不要仅仅为了辩论而做，因为自己也会衰败，并且会成为妨碍他人对论典生起恭敬的障碍。第四，确定论典的所说之体，分为确定体和确定其义的方式。第一，有些人认为，思择之体分为八个是不合理的，因为将这些全部加起来才会成为体，这八个
English
And the flawless Dharma encompassed by the teachings of realization, and the Teacher, the authoritative person who expounds it, and the Sangha who properly accomplish the meaning of the teachings, that is, to ascertain without error the way to establish the Three Jewels without error through reasoning, is the purpose of the treatises. In terms of the order of arising in the continuum, one first attains the state of higher realms and later attains definite goodness, but the order of ascertainment by valid cognition is: first, liberation is ascertained by valid cognition, and then the higher realms, which are extremely obscured, are ascertained, because one is not deceived about the main point. For others, too, it is inferred accordingly. As it is said. First, the four truths are ascertained by the reasoning of intrinsic existence, and then one infers without being deceived about the extremely obscured meaning of how the Teacher spoke. In the Four Hundred Verses, Aryadeva says: "If one has doubts about the hidden meanings spoken by the Buddha, one should rely on emptiness and have faith only in this." Thus, first ascertaining the meaning of emptiness by reasoning, and then inferring without being deceived about the extremely obscured meaning, is the same as the way it is said. Secondly, the aforementioned purpose depends on the seven treatises, that is, by relying on this treatise, one can ascertain the Teacher Buddha and his teachings by the reasoning of intrinsic existence, and it is difficult to find the supreme means of ascertaining by relying on others. Thirdly, therefore, if one wishes to seek liberation, one should cherish these treatises and strive to hear, think, and meditate. And one should strive to make hearing and so forth the means of entering and returning from samsara, and not do it merely for the sake of debate, because one will also decline and become an obstacle to others' respect for the treatises. Fourthly, establishing the subject matter of the treatise is divided into identifying the subject matter and the way of establishing its meaning. First, some say that it is unreasonable to divide the subject matter of investigation into eight, because all of these added together become the subject matter, these eight