Tibetan
ལེན་བྱེད་ཅིང་སྦྱིན་སོགས་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་བྱེད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་པ་ལ། སྦྱིན་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་པས་དེ་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་རབ་དེ་དག་གི་དོན་དུ་གསུངས་ཤེས་གོ་ལྡོག་ནའང་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན། སྒྲིབ་གཉིས་གང་གིའང་ས་བོན་ཟད་པར་བྱེད་མི་ནུས་ལ། ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་ཟད་པ་ཙམ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པ་མི་དགོས་ཀྱང༌། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་ཟད་པ་ལ་དགོས་ཤིང་འདིར་ཡང་གཙོ་བོ་ཤེས་སྒྲིབ་ཟད་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པས། ཡན་ལག་འདི་དག་ཤེས་རབ་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་གྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ཅིང་སློབ་དཔོན་འདིའང་དེ་ལྟར་དུ་མཛད་དོ། །ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུག་པའི་མདོ་ལས། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་རང་ཏུ་ཤེས་སོ། ཞེས་གསུངས་པ་དག་བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང༌། མཉམ་གཞག་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དུ། །ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། ཞེས་གསུངས་པའི་མཉམ་གཞག་ཞི་གནས་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་ཡིན་པས་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ནས་བཤད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་འདིར་བསྟན་པའི་ ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྒྱུའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཐར་པ་ཙམ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་དགོས་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། །བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང༌། མཚན་ཉིད་དང༌། དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་གང་ཟག་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བསླབ་བཏུས་སུ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་དྲངས་པ་ལས། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་གཉིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ། །ཤེར་བར་བྱ་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འདིར་ཟད་དེ། དེའང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གཟིགས་རབ་ཏུ་མཁྱེན། ལེགས་པར་མངོན་དུ་བྱས་པས་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཞེས་པས་ཤེས་བྱ་དབྱེ་གཞི་དང༌། འདིར་ཟད་དོ་ཞེས་པས་བདེན་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་དང༌། བདེན་པ་གཉིས་ཀ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བློ་གང་གི
Chinese
因为给予等方法作为它的共同因素，所以智慧获得那个果实。如果说给予等有益，所以它们是为了智慧，那么，如果反过来说智慧是为了它们，也是一样的。因此，如果没有证悟空性的智慧，就不能使两种障碍的种子枯竭。仅仅是烦恼障的种子枯竭，不需要无边资粮来庄严，但是智慧障的种子枯竭则需要，而且这里也主要是为了智慧障枯竭，所以这些支分是为了智慧而说的。认为真实执着是烦恼障是学派龙树的观点，这位论师也是这样做的。《正法妙经》中说：如果心平等安住，就能如实地自己知道。这些在《学集论》中也引用说：平等安住如实地，将知晓，佛陀如是说。因此，所说的平等安住是寂止，如实知晓是胜观，所以从第八品所说的静虑波罗蜜多，成为此处所说的般若波罗蜜多的因的支分。 第二，是二谛的分别，以及论证仅仅想获得解脱也必须证悟空性，以及详细阐述论证空性的理智。第一，是正文，以及破除对空性没有必要和作用的辩论。第一，是二谛的区分，定义，以及确定它的补特伽罗。第一是，在《学集论》中，引用《父子相见经》说：如此，如来通达世俗和胜义二者。应该了知的也穷尽于世俗和胜义的真谛中。也就是，薄伽梵以空性彻底观察，彻底了知，完全现证，因此称为一切智者。其中“应该了知的也”表示所知的事物分类的基础， “穷尽于此”表示确定为二谛的数量，因为如来通达二谛，所以显示为一切智者。因此，胜义谛不是所知的事物，以及任何
English
Because giving and other methods act as its co-factor, wisdom obtains that fruit. If it is said that giving and others are beneficial, so they are for the sake of wisdom, then it is the same if it is said conversely that wisdom is for them. Therefore, if there is no wisdom that realizes emptiness, it cannot exhaust the seeds of the two obscurations. Merely exhausting the seeds of the afflictive obscuration does not require being adorned with infinite accumulations, but exhausting the seeds of the obscuration of knowledge does require it, and here also it is mainly for the sake of exhausting the obscuration of knowledge, so these limbs are spoken for the sake of wisdom. Considering the clinging to truth as the afflictive obscuration is the view of the school of Nāgārjuna, and this teacher also does so. In the Sutra of the Excellent Law, it says: If the mind is placed equally, one will know for oneself how it is in reality. These are also quoted in the Compendium of Trainings, saying: Equanimity, correctly as it is, will be known, said the Buddha. Therefore, the stated equanimity is calm abiding, and knowing as it is in reality is insight, so the perfection of meditative concentration spoken of from the eighth chapter becomes a limb of the cause of the perfection of wisdom taught here. Second, there is the distinction of the two truths, and the proof that even those who only want to attain liberation must realize emptiness, and the detailed explanation of the reasoning for proving emptiness. First, there is the main text, and the refutation of the debate that emptiness is unnecessary and ineffective. First, there is the distinction of the two truths, the definition, and the identification of the person who establishes it. First, in the Compendium of Trainings, quoting the Sutra of the Meeting of Father and Son, it says: Thus, the Tathagata has understood the two, conventional and ultimate. What should be known is also exhausted in the conventional and ultimate truths. That is, the Bhagavan thoroughly sees, thoroughly knows, and fully manifests emptiness, therefore he is called omniscient. Among them, "what should be known is also" indicates the basis for classifying objects of knowledge, "exhausted in this" indicates the determination of the number as two truths, and because the Tathagata has understood the two truths, he is shown to be omniscient. Therefore, the ultimate truth is not an object of knowledge, and any
Tibetan
ས་ཀྱང་མ་རྟོགས་པ་སྤྱོད་འཇུག་གི་དགོངས་པར་འཆད་པ་ནི། ལོག་པར་འཆད་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་ནི་དབྱེ་བའི་ངོ་བོའོ། །ཕྱེ་བའི་དོན་ལའང་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཞིག་འདུག་ཀྱང༌། འདིར་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ངོ་བོ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་ངོ་བོ་གཉིས་དང་ཐ་དང་གང་ཡང་མིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་ཅན་རྣམས་བདེན་སྟོང་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་གནོད་པ་དེ་དག་འཇུག་ལ། ཐ་མི་དད་ཡིན་ནའང་དེ་ནས་བཤད་པའི་གནོད་པར་འགྱུར་བས་བྱས་མི་རྟག་ལྟར་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང་དེར་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་དོ། །དབྱེ་བའི་ངོ་བོ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་ནི་དོན་དམ་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་གྱི་ལུགས་དགག་པ་དང༌། རང་གི་ལུགས་བཞག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་རྐང་པ་དང་པོ་དམ་བཅའ་དང༌། ཕྱི་མ་རྟགས་སུ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། དོན་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་དྲི་མ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བྱ་ཞིག་ཁས་མི་ལེན་ན་དྲི་མ་ཟད་པ་མི་སྲིད་པས་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གང་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་སྐུར་འདེབས་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། ཁས་ལེན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡུལ་དང༌། དེ་རྟོགས་པའི། བློ་མི་འདོད་པ་འགལ། ཀུན་རྫོན་ཡིན་ན། དོན་དམ་མི་འཇལ་བས་ཁྱད་པར་འདོད་ན། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་ཉིད་ འཇལ་བ་མི་སྲིད་པས་འཇལ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་མེད་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པས་སྟོང་བ་ཡིན་ན། བདེན་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ་དེ་མིན་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཟློག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། །རྐང་པ་དང་པོས། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། །གཉིས་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། བློ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་གྱི་བློ་ཙམ་མིན་ལ་དེའང་འཇལ་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་སྦྱར་ཏེ། །གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་མཚན
Chinese
對於未通達之士，將《入行論》之意旨解釋為：乃是錯誤的解釋。將世俗諦與勝義諦二者區分，乃是區分的本質。雖然在區分的意義上也有諸多不同，但此處二者皆有本質。因為對於此二者而言，不可能存在既非二者本質，又非異體的任何情況。並且，如果諸法從真實空性中產生異體，則會變成真實成立，等等。經部、論典的解釋中已闡述了這些過失。即使不是異體，也會產生其中所說的過失，因此如同所作與無常一般，本質相同而反體相異。因此，應當了知，此處所說的乃是區分之基礎。區分之後，存在二諦，並且認為其數量是確定的。區分的本質是：以名言的量所獲得的意義，乃是世俗諦；以勝義的量所獲得的意義，乃是勝義諦，此二者。第二，應當通過駁斥他宗觀點與確立自宗觀點這兩方面來了解。第一，有些人將第一句作為立宗，後一句作為理由，這在任何情況下都是不合理的。因為如果不承認通過現量證悟而能淨除垢染的所知，那麼淨除垢染是不可能的，因此會變成否定佛陀與有情，成為一種誹謗。如果承認，則與不承認勝義諦是境，以及證悟它的智慧相矛盾。如果是世俗諦，如果不承認勝義諦可以衡量，那麼勝義諦本身不可能衡量自身，因為沒有衡量者，因此會變成完全不存在。如果它不存在，那麼區分二諦又有什麼必要呢？此外，如果世俗諦是空性的，那麼承認空性本身就是勝義諦，這沒有任何過失。如果不是這樣，那麼世俗諦就會變成真實成立。如《辯中邊論》所說：「若遣除自性無，則顯現自性有。」因此。第二，第一句顯示的是勝義諦的特徵，第二句顯示的是世俗諦的特徵。前後二者都是有顯現的智慧，而不是僅僅是智慧本身，這也是從衡量的角度來說的。因此，應當這樣組合：人與蘊界自性空性之特徵
English
To explain the meaning of "Entering the Bodhisattva's Way of Life" to those who have not understood it is a wrong explanation. To distinguish between conventional truth and ultimate truth is the nature of distinction. Although there are many differences in the meaning of distinction, here both have essence. Because for these two, it is impossible to exist in any situation that is neither the essence of the two nor different entities. Moreover, if all phenomena arise from true emptiness as different entities, they will become truly established, and so on. The sutras and commentaries have explained these faults. Even if they are not different entities, the faults mentioned therein will arise, so like what is made and impermanent, the essence is the same but the reverse is different. Therefore, it should be known that what is said here is the basis of distinction. After distinguishing, there are two truths, and it is believed that their number is fixed. The nature of distinction is: the meaning obtained by the measure of convention is conventional truth; the meaning obtained by the measure of ultimate truth is ultimate truth, these two. Second, it should be understood through refuting the views of others and establishing one's own views. First, some people take the first sentence as the proposition and the second sentence as the reason, which is unreasonable in any case. Because if one does not admit that the knowable that can purify defilements through direct perception, then it is impossible to purify defilements, so it will become a denial of the Buddha and sentient beings, becoming a slander. If one admits it, it contradicts not admitting that ultimate truth is the object and the wisdom that realizes it. If it is conventional truth, if one does not admit that ultimate truth can be measured, then ultimate truth itself cannot measure itself, because there is no measurer, so it will become completely non-existent. If it does not exist, then what is the need to distinguish between the two truths? Furthermore, if conventional truth is empty, then admitting emptiness itself is ultimate truth, which has no fault. If it is not so, then conventional truth will become truly established. As the "Madhyamakavatara" says: "If selflessness is refuted, then self-existence is established." Therefore. Second, the first sentence shows the characteristics of ultimate truth, and the second sentence shows the characteristics of conventional truth. Both the former and latter are wisdom with appearance, not just wisdom itself, which is also from the perspective of measurement. Therefore, it should be combined like this: the characteristic of the emptiness of self-nature of person and aggregates