Tibetan
ར་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་འགྲུབ་དགོས་ལ་དེ་ཡི་ཚེ་མྱུ་གུ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ན་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་མེད་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ཏེ་རྗེས་དཔག་གིས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་སྐྱེའོ། །འདི་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པར་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པ་ནི་རྩ་ཤེའི་རྣམ་བཤད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་མེད་དགག་ཡིན་པ་རྟོགས་ན་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་སྒྲུབ་ཀྱི་དེ་མིན་པའི་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་མེད་ཡོད་པར་མི་སྒྲུབ་པར་གོ་བས་ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང༌། གཞན་གྱིས་ཡོད་པར་བརྟགས་པ་འགག་གི་མེད་པར་མི་སྒྲུབ་པར་གསུངས་ལ། མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་འགོག་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་མེད་བདེན་པར་བཟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་འགོག་པ་ ལྟ་བུའོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་སྒྲུབ་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་མི་སྒྲུབ་པའོ། །དེས་ན་མྱུ་གུ་བདེན་གྲུབ་དང་བདེན་མེད་བདེན་གྲུབ་གཉིས་ཀ་དགག་ནུས་པས་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མ་ཡིན་ཀྱང༌། མྱུ་གུ་བདེན་ཡོད་དང་བདེན་མེད་གཉིས་ནི་གཅིག་རྣམ་བར་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དགོས་པས་གཉིས་ཀ་འགོག་མི་ནུས་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་ཉིད་ཀྱིས། །ཇི་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཟློག །རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། ཞེས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚིག་གིས། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་འགོག་ན་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བས་གཉིས་ཀ་དགག་མི་ནུས་ལ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་ནི་གཉིས་ཀའང་དགག་པར་ནུས་སོ། །འདི་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་དགག་བྱ་མི་བདེན་ན་དེ་བཀག་པ་བདེན་ལ་བཀག་པ་མི་བདེན་ན་དགག་བྱ་བདེན་པར་འདོད་པས་གཉིས་ཀ་བདེན་པ་འགོག་མི་ནུས་སོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་མཐའ་དེ་གཉིས་ཀ་སྤངས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་ཟབ་མོ་དམིགས་པ་མེད་པ་ངེས་པའི་དོན་ལུང་དང་རིགས་པས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་ནས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པའི་སྙིང་བོ་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པར་མཛད་དོ། །ད་ནི་འདི་དྲི་བར་བྱ་སྟེ་ཅི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ ཀྱི་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་། དེ་དག་གི་དགོངས་བ་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་བཀྲལ་བའི་སྒོ་མང་དུ་སྣང་ན་ཁྱེད་ཅག་དེ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་མཁན་པོ་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས
Chinese
如果必须通过理智来成立，那么当成立苗芽在胜义中无生时，就会变成要成立胜义的无生存在，因此会产生通过比量来成立它的疑虑。对此，以理智无法成立自性不存在存在，这将在《根本慧论》的释论中阐述。如果认识到所要成立的是无遮，那么仅仅成立胜义中的生是断除，而不是成立除此之外的胜义无生存在，因此从《释论》中也说：“由他者所计度的存在遮止，而不成立不存在。”像遮止计度为不存在一样，就是没有执著胜义无生为真实的遮止。 不成立存在，就是不成立胜义的生存在。因此，虽然能够遮止苗芽是真实成立和真实不成立的真实成立这二者，但并非断除一个就完全断除另一个。然而，苗芽是真实存在和真实不存在这二者，如果断除一个，就必须完全断除另一个，因此无法遮止二者。如《诤返论》中说：“若以自性无性故，云何自性无性返？自性无性若复返，自性自体即成立。”意思是说，如果以自性不存在的语句，遮止诸法的自性不存在，那么诸法就会变成自性存在。对此已经明白地说明了。胜义中存在和不存在二者也与此相同，因此无法遮止二者。胜义中存在和胜义中不存在，胜义中存在，这二者都能遮止。对此，有部宗等人认为，如果所要遮止的不真实，那么遮止它就是真实的；如果遮止不真实，那么所要遮止的就是真实的，因此无法遮止二者都是真实的。中观派等人，已经以决定意义的经文和理智，很好地成立了远离这二边的甚深中观之路，无有对境，从而使佛陀的教法心要弘扬到一切方向。现在要问这个问题，就是以两大车轨的方式来区分经典中的不了义和了义，并且那些的意趣被大学者们各自解释，呈现出众多的门径，那么你们是追随那二者的意趣解释者中的哪一位呢？
English
If it must be established through reasoning, then when establishing that a sprout is unborn in the ultimate sense, it will become the establishment of the existence of ultimate unbirth, thus giving rise to the doubt that it is established through inference. Regarding this, the fact that the non-existence of inherent existence cannot be established by reasoning will be explained in the commentary on the Root Wisdom. If it is realized that what is to be established is a non-affirming negation, then only the severance of birth in the ultimate sense is established, and it is understood that the existence of ultimate unbirth other than that is not established. Therefore, even in the Clear Words, it is said, "The existence conceived by others is refuted, but the non-existence is not established." Like refuting the conception of non-existence, it is a refutation without grasping the ultimate unbirth as true. Not establishing existence is not establishing the existence of ultimate birth. Therefore, although it is possible to negate both the true establishment of a sprout and the true establishment of a non-true establishment, severing one does not completely sever the other. However, if a sprout is truly existent and truly non-existent, severing one must completely sever the other, so it is impossible to negate both. As it says in the Refutation of Disputes: "If by the very nature of non-existence, how can the nature of non-existence be refuted? If the very nature of non-existence is refuted, then the very nature of existence will be well established." This means that if the non-existence of phenomena is refuted by the words of non-existence, then the phenomena will become inherently existent. This has been clearly explained. The two of existence and non-existence in the ultimate sense are also the same as this, so it is impossible to negate both. It is possible to negate both existence in the ultimate sense and non-existence in the ultimate sense, and existence in the ultimate sense. Regarding this, the proponents of entities believe that if what is to be negated is not true, then negating it is true; and if the negation is not true, then what is to be negated is true, so it is impossible to negate both as true. The Madhyamikas, etc., have well established the profound Middle Way, free from these two extremes, without an object of focus, through definitive meaning scriptures and reasoning, thus spreading the essence of the Buddha's teachings in all directions. Now, this question is to be asked: How do the two great chariot traditions distinguish between the provisional and definitive meanings of the scriptures? And since the intentions of those are explained separately by great scholars, appearing as many paths, which of those two intention interpreters do you follow?
Tibetan
་ནས། ངེས་པའི་དོན་དུ་བཞག་པ་གང་ལ་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་བརྗོད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་འདྲི་ན། འཛམ་གླིང་མཁས་པའི་རྒྱན་གྱུར་འདི་རྣམས་ཀྱི། །ལེགས་བཤད་ཀུན་ལ་སྙིང་ནས་གུས་མོད་ཀྱང༌། །འཁོར་འདས་རྟེན་འབྱུང་མི་སླུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །མཚན་འཛིན་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་འཇིག་བྱེད་པ། །ཟླ་བ་ལས་འོངས་ལེགས་བཤད་འོད་དཀར་གྱིས། །བློ་མིག་ཀུན་ཏའི་ཚལ་རབ་ཕྱེ་བའི་ཚེ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ལམ་མཐོང་ནས། །ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་བཟང་གཙོ་བོར་མི་འཛིན་སུ། ཤེས་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་དེ་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསུང་རབ་ཀྱི་དྲང་ངེས་ཕྱེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་རྒྱས་མོད་ཀྱང༌། གསང་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་འགྲེལ་བའི་པཎྜི་ཏ་དང༌། གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་གཉིས་གང་རུང་ཅིག་དང་མཐུན་བར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལས་གཞན་ པའི་ཕུང་གསུམ་མེད་བས་ཚུལ་འདི་ནི་གསུང་རབ་མདོ་སྔགས་མཐའ་དག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའེི་ཕྱིར་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་སྲོལ་ལ་མི་བརྟེན་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཚོལ་བ་ནི་ལོང་ཁྲིད་མེད་པའི་ལོང་བ་ཉམ་ང་བའི་ཕྱོགས་སུ་རྒྱུག་བ་དང་འདྲ་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་ཀྱང་འདི་དག་གི་གཞུང་ལ་རིང་དུ་མ་འདྲིས་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འདི་དག་གི་རིགས་པའི་གནད་ཕྲ་མོ་རྣམས་མི་ཤེས་པར་གསུང་རབ་ཀྱི་དྲང་ངེས་འབྱེད་པའི་ཚིག་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ལུང་ཙམ་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་ཞིག་སྙིང་པོར་ཟད་པར་མཐོང་ནས། དོན་གྱི་གནས་ཆེ་ལོང་ཙམ་དུ་མ་ཞིག་མཐོང་ཡང་ཡིད་མི་ཚིམ་པར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ལྟ་བའི་མིག་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རིགས་པའི་གནད་ཕྲ་རགས་རྣམས་ལ་ལེགས་པར་འདྲིས་པར་བྱས་ནས། གསུང་རབ་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཟབ་པ་དང་ཟབ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་བའི་ཟབ་གནས་རྣམས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་བརྩོན་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་རྩོམ་ཞིང༌། ཇི་ཙམ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱས་ཏེ་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་རིང་དུ་གནས་བར་འདོད་བའི་རྣམ་དཔྱོད་ཅན་རྣམས་ལ་ཁོ་བོས་ལེགས་བར་བཤད་པའི་སྙིང་པོ་འདི་གཏམ་དུ་བྱས་སོ། །རྒྱལ་བའི་ དགོངས་ཟབ་ཟབ་མོའི་མདོ་ཡིས་རབ་བསྟན་བསྟན་པའི་སྙིང་བོ་འཛིན། །ཐུབ་པའི་རིང་ལུགས་ལུགས་མཆོག་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་མང་མང་དུ་ཐོ
Chinese
，如果有人问：对于被认为是究竟意义的确定之义，请您谈谈。虽然我由衷地敬佩这些作为世界学者之庄严的各位的全部善说，但以轮回涅槃依缘起不欺的理证，摧毁一切名相执着和目标指向。当从月亮中产生的善说白光，完全开启智慧之眼的花园时，见到佛护所教导的道路后，谁会不主要执持龙树的贤善宗规呢？我们是这样说的。如是，以先前所说的方式，区分经典之了义与不了义，从而确定真如的这两大车轨，虽然在波罗蜜多乘的场合中广为宣说，但密咒的论典注释的班智达和成就者们，也与二者中的任何一个相符，从而确定真如之义，除此之外没有其他的宗规，因此，应知此方式是经典显密一切确定真如的道路。因此，不依靠两种方式的大车轨，而寻求真如，就像没有向导的盲人奔向危险的方向一样，即使想要依靠，但如果对这些论典不熟悉，特别是如果不了解这些论典的精微理证，只是依靠区分经典了义与不了义的一些词句，把经文当作唯一的依靠，即使最终谈论了真如，也看到只是词句而已，耗尽了精华。即使大致看到了意义的重大之处，但仍然不满足，因此，应该好好熟悉大车轨们作为观看经典的眼睛的精微粗大的理证，像河流般不断努力确定经典的广大、深奥以及比深奥更深奥的深奥之处，并且尽己所能地修持，把修持作为核心，对于想要佛法长久住世的智者们，我把善说的精华作为谈资说了。愿以胜者的甚深意趣之经，善示教法之精髓，执持住。通达能仁的宗规，两种殊胜宗规的众多论典。
English
, if someone asks: Regarding what is established as definitive meaning and considered the ultimate meaning, please speak. Although I sincerely respect all the well-spoken words of these who are the adornments of the world's scholars, with the reasoning of the infallible interdependence of samsara and nirvana, destroying all conceptual fixations and objectifications. When the white light of well-spoken words arising from the moon fully opens the garden of the eye of wisdom, having seen the path taught by Buddhapālita, who would not mainly uphold the good tradition of Nāgārjuna? We say it like that. Thus, in the manner previously explained, distinguishing the definitive and provisional meanings of the scriptures, thereby establishing the suchness, these two great chariot ways, although extensively taught in the context of the Perfection Vehicle, the paṇḍitas and siddhas who comment on the tantric texts also accord with one of the two, thereby establishing the meaning of suchness, and there is no other system besides that. Therefore, it should be known that this way is the path for all the sutras and tantras to establish suchness. Therefore, seeking suchness without relying on the great chariot ways of the two systems is like a blind person without a guide running towards a dangerous direction. Even if one wants to rely on them, but if one is not familiar with these texts, and especially if one does not understand the subtle points of reasoning in these texts, and only relies on some words that distinguish the definitive and provisional meanings of the scriptures, taking the scriptures as the only refuge, even if one ends up talking about suchness, one sees that it is only words, exhausting the essence. Even if one roughly sees the great significance of the meaning, one is still not satisfied. Therefore, one should become well-acquainted with the subtle and coarse points of reasoning that the great chariots have made into the eyes for viewing the scriptures. Like a river, one should continuously strive to establish the vast, profound, and even more profound places of the scriptures, and practice as much as one knows, taking practice as the core. For those intelligent ones who wish the Buddha's teachings to remain for a long time, I have spoken this essence of well-spoken words as a topic of conversation. May the essence of the teachings be well shown by the sutras of the profound intention of the Victorious Ones, and may it be upheld. Having attained the many texts of the two supreme systems of the Able One's tradition.