Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༧༠༡ ནས་ ༧༢༧ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༧༠༡ ནས་ ༧༢༧ བར། རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་མདོ་ཉིད་ལས་རྣམ་རྟོག་རྫས་སུ་ཡོད་པས་རྫས་ཡོད་དུ་བཞག་གི་རང་དབང་དུ་འབྱུང་བའི་དོན་གྱིས་རྫས་ཡོད་མིན་པར་གསུངས་པས། རང་དབང་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བཤད་པ་དེ་ཡིན་པས་མདོ་གཞན་ལས་གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་གསུངས་པ་དང་མི་འདྲའོ། །རྣམ་རྟོག་རྫས་སུ་ཡོད་པས་རྫས་ཡོད་དུ་བཞག་པ་ཡང་རྣམ་རྟོག་གི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཡོད་པས་ཡོད་པར་བཞག་གི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་མིན་པའི་དོན་ནོ། །རྣམ་རྟོག་གི་དབང་གིས་བཞག་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བས་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཞག་པ་དང་མི་འདྲའོ། །ཆོས་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མིན་པར་གསུངས་པ་ནི་སྔར་ལྟར་གྱི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་པ་དང་དེ་བཀག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལེའུ་འདིས་ཡུམ་གྱི་མདོའི་ལེའུ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པའི་འཁྲུལ་ས་རྣམས་བརྒལ་ལན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་བཙུགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལ་མདོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ ནང་ནས་དགོངས་འགྲེལ་དང་འདྲ་བར་དྲང་དོན་དུ་གཏན་ལ་བབ་འདུག་སྙམ་དུ་རྟོག་ལྡན་མཁས་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེ་བའི་གནས་ཆེ་ས་ནི་བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུར་སྣང་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དབུ་མ་བ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ཞིབ་ཏུ་བཀྲལ་བ་ཡང་མི་སྣང་བས་ཞིབ་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རིགས་པའི་གཙོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེས་རང་མཚན་འགོག་ཚུལ་དང༌། བཀག་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་མིན་བསམ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ལུགས་འདིས་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། འཇུག་པ་ལས། བསྟན་བཅོས་ལས་དཔྱད་རྩོད་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། །མ་མཛད་རྣམ་གྲོལ་ཕྱིར་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པ་ཁོ་ནའི་ཆེད་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བར་བཅིངས་སོ། །དེ་ཡང་གང་ལ་
Chinese
第701页至727页。 第701页至727页。 实事存在，经部中以分别念实事存在而安立为实事有，以自主产生之义而说非实事有。自主者，是学派师徒的论著中，说是以自性成立，因此与其它经部所说，他者自在以自性成立不同。以分别念实事存在而安立为实事有，也是以分别念的势力所安立的有而安立为有，不是以自性成立的有之义。以分别念的势力所安立，在名言中区分有无的差别，因此与绳索上以分别念安立为蛇不同。法性说为非实事有和非实事无，是指如前所说的在遍计所执的自性中无，以及在遮止它的自性中有的意思。这样一来，此品以辩驳解答的方式，确定了《般若经》其它品所说的一切法仅是假名安立的错处，并且以三自性也很好地区分了有无的差别，要知道这是为了建立先前所说论著的宗义。三世诸佛唯一行走的道路，般若波罗蜜多经，就像在经本身中 如同注释一样，似乎已确定为真实义，对于有智慧的学者来说，产生错觉的最大地方似乎是慈氏请问品，而且也没有看到大中观师们详细解释它的意义，因此详细地确定下来。第二有三点：确定理性的主要内容，以及它如何遮止自相，以及思考遮止的自性是否为应成。第一点是：这个宗派以什么作为遮止诸法在胜义中成立的主要理路呢？入中论中说：因为执著于论典中的辩论，所以没有造作解脱，因此才宣说了它。如是说，中观的论典中所说的所有理性的辩论，都是为了众生获得解脱，而众生也正是因为对人我和法我的执著而被束缚在轮回中。那又是什么呢？
English
Pages 701 to 727. Pages 701 to 727. Substantial existence is stated in the sutras themselves as conceptualization being substantially existent, thus being established as substantially existent, but not substantially existent in the sense of arising independently. "Autonomous" is what is explained in the treatises of the master and his sons as being established by its own characteristics, so it is different from what is stated in other sutras, where "other-powered" is established by its own characteristics. Establishing substantial existence as substantially existent because of conceptualization being substantially existent also means that it is established as existent by the power of conceptualization, not as existent established by its own characteristics. Distinguishing the difference between existence and non-existence in conventional terms based on what is established by the power of conceptualization is therefore different from establishing a rope as a snake through conceptualization. The nature of phenomena is said to be neither substantially existent nor substantially non-existent, which refers to the meaning of being non-existent in the nature of the imputed, as mentioned earlier, and existent in the nature of negating it. In this way, this chapter refutes and resolves the errors in other chapters of the Mother Sutra, which state that all phenomena are merely nominally designated, and also clearly distinguishes the differences between existence and non-existence through the three characteristics, and it should be understood that this is to establish the tenets of the previously explained treatises. The single path traversed by all the Buddhas of the three times, the Perfection of Wisdom Sutra, within the sutra itself, like a commentary, seems to have been established as definitive meaning, and the greatest place where confusion arises for intelligent scholars seems to be the Chapter of Maitreya's Questions, and since it does not appear that the great Madhyamikas have explained its meaning in detail, it has been determined in detail. The second has three points: identifying the main point of reasoning, how it refutes self-characterization, and considering whether the nature of negation is to be proven or not. The first point is: according to this system, what is the main reasoning for refuting the establishment of phenomena in ultimate truth? The Entering (into the Middle Way) states: "Because of attachment to analysis and debate in treatises, liberation is not achieved, therefore it is taught." As it is said, all the rational analyses spoken of in the Madhyamaka treatises are solely for the purpose of sentient beings attaining liberation, and sentient beings are bound in samsara precisely by their attachment to the self of persons and the self of phenomena. What is it?